นานๆทีจะมีข่าวดี หรือ เหตุหารณ์ดีๆที่สมควรจะเก็บไว้ในบันทึก เพื่อเป็นกำลังใจให้ตนเองและเพื่อนใกล้ชิด ได้สัมผัสกับความสุขเล็กๆกับครูอ้อยคอยความสำเร็จ

จะเป็นไปได้หรือนี่...ในข่าวที่....หนังสือพิมพ์เขาลง...เรื่องเธอได้หมั้นสัมพันธ์ประสงค์.......

ยังจำเพลงนี้กันได้หรือเปล่า..... 

นานๆทีที่ครูอ้อยจะฮัมเพลง  เกิดอะไรขึ้นนะ  ครูอ้อยอารมณ์ดีจังเลย 

จะไม่ดีได้อย่างไรในเมื่อ  ได้ข่าวเกี่ยวกับการเรียนภาษาอังกฤษ  ถึงจะไม่ใช่ข่าวดีที่สุด  แต่เป็นข่าวดีสำหรับครูอ้อย

 แหม...เกริ่นมาตั้งนานแล้วยังไม่พ่นความสุขออกมาให้รู้สักที 

ก็เรื่องมีอยู่ว่า  เมื่อวานนี้  ครูอ้อยสอบภาษาอังกฤษ  ซึ่งเป็นการพรีเทสต์ครั้งแรก  และครูอ้อยก็ไม่ได้ตั้งใจทำ  เนื่องจากว่า  มื้อเช้าก็ไม่ได้กิน  เพราะมัวแต่ไปขอเอกสารจากเจ้าหน้าที่  ตอนกลางวันก็ไม่ได้กิน  เนื่องจากไปธุระรับเงินเบี้ยประชุมสหกรณ์  ...ตั้ง 500 บาท  ..ถึงจะเป็นเศรษฐี  ก็ไม่ควรปฏิเสธเงินตั้ง 500 บาท 

ครูอ้อยก็เลยต้องไป  ล้างรถ  เอ๊ะ  เกี่ยวกันไหมนี่  เกี่ยวสิคะ  เพราะพ่อบ้านบอกว่า   รถ..โส...เหลือเกิน  ไปล้างรถเสร็จแล้ว  ก็ต้องถ่ายน้ำมันเครื่องอีก  เป็นอันว่า  รับมาฟรี 500 แต่ต้องจ่าย 1000 บาท  สมน้ำหน้า  แต่ไม่เป็นไร  รถของเรา  เราก็ต้องรักษา 

ดังนั้นทั้งหมดนี้เป็นเหตุผลทำให้ครูอ้อยไม่ได้กินข้าว มา 2 มื้อ  พอถึงเวลาทำข้อสอบภาษาอังกฤษจึงมึนและตึงมากในการอ่านข้อสอบ 

มีตั้ง 120 ข้อ  หนาวด้วยเพราะไม่ได้นำเสื้อคลุมไปด้วย 

โอย...ปัญหามีสารพัด  แต่ครูอ้อยก็สู้  ในช่วงแรกของการสอบ  เป็นข้อสอบการฟัง  ครูอ้อยรู้สึกว่าทำได้ 

ตอนต่อไปก็การฟังแต่เป็นข้อความ  ครูอ้อยก็ทำได้ 

ตอนต่อไปเป็นเรื่องราว  ครูอ้อยก็ทำได้ 

พอพ้นการฟัง 55 ข้อแล้ว  จากนั้น ข้อ 56 จนถึง 120 เป็นไวยากรณ์และการใช้  การอ่าน  ครูอ้อยรู้สึกว่าพะอืดพะอมมาก  ไม่ค่อยสบายตัว  เปิดกระเป๋าเอายาอมมาอมไว้  และถอนหายใจ  ผสมกับหาวกว้างๆ 

ครูอ้อยดั้นด้นการสอบจนสำเร็จ 120 ข้อ  ลงมาจากตึก  โทร.ถามพ่อบ้านว่า  "จอดรถอยู่ที่ไหนคะ " 

พ่อบ้านตอบแบบคนง่วงนอน  " อยู่ริมสนามบาสหน้าโรงเรียนสาธิต " 

" แถวไหนล่ะพ่อ  หลังพ่อขุนหรือ "  ครูอ้อยพูดไปโมโหหิวไปด้วย  โอ้โฮ  ต้องเดินไปตั้งเยอะ 

สักครู่พ่อบ้านตอบมาว่า  " งั้นไม่ต้องเดินมา  ให้ยืนรออยู่หน้าคณะศึกษาศาสตร์น่นล่ะ " 

ครูอ้อยเดินไปทันที  มาถึงตรงนี้แล้ว  ครูอ้อยยังไม่เข้าเรื่องสักที  ขณะที่นั่งรถไปพ่อบ้าน  

ลืมบอกไปว่าวันนี้  พ่อบ้านมาขับรถให้และรอรับกลับบ้านด้วย  พูดง่ายๆว่า  ครูอ้อยมีผู้ปกครองมาด้วยค่ะ 

พอมาวันนี้วันอาทิตย์  ครูอ้อยไม่ได้สนใจเรื่องคะแนนหรอกพอ  อาจารย์บอกว่าใครได้ท้อป  คะแนนสูงสุดของห้องได้แก่......อย่าเข้าใจผิดค่ะ...ไม่ใช่ครูอ้อยค่ะ....แต่เป็น.....เพื่อนของคุณ...ขจิต...มิตรรักของครูอ้อยเอง 

ครูอ้อยคิดถึงคุณขจิตทีเดียว  ไม่ได้คิดถึงตัวเองเลยค่ะ 

จากนั้น  ก็เรียน  เรียน เรียน   และตอนเบรค  อาจารย์ก็บอกว่า...เชิญมาดูคะแนนของตนเอง 

แต่ละท่านก็จะดูนาน  เพราะตารางชื่อนั้นเป็นภาษาอังกฤษที่เราไม่คุ้น  ครูอ้อยแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองค่ะ...มองคะแนนของตัวเองแล้ว  ก็มองคะแนนของเพื่อน 

กลับมานั่งที่  แล้วกลับไปดูใหม่  รุกรี้รุกรน  ดูอีกครั้งก็แทบไม่เชื่อตัวเองค่ะ   ครูอ้อยได้คะแนนตามมาเป็นอันดับสองรองจาก  เพื่อนคุณขจิตค่ะ 

ว้าว..อะไรนี่..จะเป็นไปได้หรือนี่ 

ครูอ้อยไปได้สวย...ในการเรียน  ไม่ใช่ครูอ้อยเป็นคนสวย  ไม่ใช่ครูอ้อยใส่เสื้อสวย  หรือไม่ใช่อะไรอื่นๆสวยนะคะ 

หมายถึง  การเรียนของครูอ้อยเริ่มประทุขึ้นแล้ว  เริ่มสตาร์ทเครื่องแล้ว  และจะดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง 

ว้าว....เชียร์ตัวเองจังเลย