นำใจของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย

น้ำใจ…..คนไข้ของฉัน 

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2550  เป็นวันแห่งความรัก.....  มีคนไข้ของฉันคนหนึ่ง  ป่วยเป็น มะเร็งปอดระยะสุดท้าย  สภาพร่างกายไม่แข็งแรง โรคกระจาย ไม่พร้อมให้ยาเคมีบำบัด  แพทย์ได้เชิญญาติ  ซึ่งเป็นลูกชายมาคุยด้วย เพื่อ  เตรียมความพร้อมในการดูแลที่บ้าน   ผู้ป่วยจะได้มีชีวิตให้ดีที่สุดในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ ผู้ป่วยจะได้อยู่พร้อมหน้าลูกหลาน................. 

ลูกชายกังวลว่า แม่จะอยู่อย่างไร  เพราะหายใจไม่ค่อยอิ่ม ต้องพ่นยาเป็นประจำ 

แพทย์บอกว่า หมอจะเบิกยาพ่นไปให้ด้วย ให้พ่นตามเวลาที่หมอบอก หลังจากนั้น ........ฉันซึ่งเป็นพยาบาล  ...จะไปให้คำปรึกษาญาติและผู้ป่วย    เพื่อจะไปดูแลตนเองที่บ้านได้       ฉันบอกคุณยาย  “คุณยาย.....วันนี้ยายจะได้กลับบ้านนะคะ”                                       

“ ยายคิดถึงบ้านไหมคะ.”....ยายตอบ  “ยายคิดถึงบ้านมาก  ...แต่ยายก็กลัวเหมือนกันว่า  ยายจะหายใจอิ่มไหม? ยายต้องพ่นยาเป็นประจำ” ฉันจึงตอบว่า....  “ยายจะได้ยาพ่นไปด้วย  ยายไม่ต้องห่วง และถ้ายายรู้สึกว่าหลังพ่นยา  อาการไม่ดีขึ้นให้มาพบแพทย์ได้ทันที”... ........

หลังจากนั้น...ฉันก็เตรียมลูกชายของผู้ป่วย............เพื่อจะได้ดูแลแม่ได้  ทั้งเรื่อง  การกินอาหาร   สอนการพ่นยา     การดูแลสิ่งแวดล้อมที่บ้านให้สะอาด    การพลิกตัว  การอาบน้ำ เช็ดตัว  และอาการผิดปกติที่ต้องมาพบแพทย์ก่อนเวลานัด ฯลฯ  หลังจากที่  คุณยายหายกังวลใจ....และได้รับคำแนะนำจากฉันแล้ว  คุณยายบอกฉันว่า  ...รู้สึกดีใจ.....  ที่มีพยาบาลคอยให้คำแนะนำดี  ดี  อย่างนี้  รู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน...... อยากบริจาคเงินให้คนป่วยคนอื่นๆ  เผื่อยายจะได้บุญบ้างในชาตินี้                     

ฉันจึงถามยายว่า  อยากทำบุญที่ไหน  เพราะที่โรงพยาบาลมีที่รับบริจาคกองทุนต่างๆมากมาย...............        

ยายบอกว่า  ยายมีเงินไม่มาก  ยายอยากทำบุญให้ตึกนี้ล่ะ   

ยายจึงร่วมทำบุญ 100 บาท  เข้ากองทุนโครงการ   Aromatherapy และสมุนไพรบำบัดของตึกเคมีบำบัด  ซึงฉันทำงานอยู่  เพื่อใช้ซื้อ  ผลไม้รสเปรี้ยว เช่น ส้ม มะยม มะขาม ไว้ให้ผู้ป่วยรับประทาน  แก้คลื่นไส้  อาเจียน ระหว่างได้รับยาเคมีบำบัด  

ถึงแม้ว่าคนไข้...ของฉันจะป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย  มีเงินจำนวนไม่มาก            แต่น้ำใจคนไข้ของฉัน.... ฉันซาบซึ้งเหลือเกิน ......