ได้ฤกษ์ เปิดบล็อกใหม่ ที่ตั้งชื่อเก๋ๆ ว่า Bubee's story  ตั้งใจไว้ว่าจะใช้เป็นแหล่งเก็บรวบรวมบทความดี-ดี ไว้ที่นี่ เพราะทุกครั้งที่เป็นพิธีกร หรือวิทยากร เราจะลืมไม่ได้เลยว่า สิ่งนึงที่ช่วยดึงความสนใจของผู้ฟังและ ดึงประเด็นที่จะพูดเข้าสู่งานทางวิชาการ บทความและ เรื่องราว เรื่องเล่า ต่าง-ต่าง ก็มีความจำเป็นไม่น้อยเลย สำหรับเรื่องแรกที่จะนำมาใส่ไว้ในบันทึก ก็เป็นบทความที่ว่าด้วยเรื่องที่เกี่ยวกับความรัก ที่มีชื่อว่า "ต้นแอ๊ปเปิ้ล"

           กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว บนยอดเนินเล็กๆข้างหมู่บ้าน มีต้นแอปเปิ้ลต้นหนึ่งใหญ่โตมาก ทุกวันจะมีเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งมาวิ่งเล่นรอบๆ ต้นแอปเปิ้ลเขามักจะชอบปีนขึ้นไปบนต้นแอปเปิ้ลปีนไปจนถึงยอดหลังจากที่เขาเล่นจนเหนื่อเขามักจะอาศัยร่มเงาของต้นแอปเปิ้ลเป็นที่นอนหลับเสมอ เด็กน้อยรักต้นแอปเปิ้ลนี้มาก และต้นแอปเปิ้ลเองก็รักเขาเช่นกัน

            วันเวลาผ่านไป เด็กน้อยเริ่มโตขึ้น เขาไม่ได้มาเล่นที่ต้นแอปเปิ้ลเช่นทุกวันเหมือนแต่ก่อน วันหนึ่งเด็กน้อยกลับมาที่ต้นแอปเปิ้ล เขาดูท่าทางเศร้าต้นแอปเปิ้ลจึงพูดกับเด็กน้อยว่า " เข้ามานี่สิ มาเล่นกับฉันเถอะ " เด็กน้อยตอบ " ฉันไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ฉันคงเล่นด้วยไม่ได้ ... " ฉันอยากได้ของเล่นฉันต้องการเงินไปซื้อของเล่น " ต้นแอปเปิ้ลพูด " เสียใจนะ ฉันไม่มีเงินแต่เธอสามารถเก็บเอาผลแอปเปิ้ลทั้งหมดนี้ไปขาย แล้วเธอก็จะมีเงินไปซื้อของเล่นนะ " เด็กน้อยรู้สึกตื่นเต้น เขาจึงรีบเก็บผลแอปเปิ้ลทั้งหมดเพื่อเอาไปขาย และก็จากไปด้วยสีหน้าที่มีความสุข แล้วเขาก็ไม่เคยย้อนกลับมาหาต้นแอปเปิ้ลอีกเลย ปล่อยให้ต้นแอปเปิ้ลเสียใจ

            จนวันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมา ต้นแอปเปิ้ลดีใจมากที่ได้เจอเด็กน้อยอีก ต้นแอปเปิ้ลจึงพูดว่า " เข้ามานี่สิ มาเล่นกับฉันเถอะ " เด็กน้อยตอบ " ฉันไม่มีเวลาที่จะเล่นเพราะฉันมีงาน และก็ครอบครัวรอฉันอยู่ ..."" พวกเราต้องการสร้างบ้านเพื่อเป็นที่พักอาศัย ต้นแอปเปิ้ลช่วยฉันได้มั้ย " เด็กน้อยถาม " เสียใจนะฉันไม่มีบ้านจะให้เธอแต่เธอสามารถตัดเอากิ่งของฉันไปสร้างบ้านได้ " ต้นแอปเปิ้ลตอบเด็กน้อยจึงตัดเอากิ่งของต้นแอปเปิ้ลทั้งหมดไปสร้างบ้าน ต้นแอปเปิ้ลดีใจที่เห็นเด็กน้อยจากไปอย่างมีความสุขแต่เด็กน้อยก็ไม่เคยย้อนกลับมาหาต้นแอปเปิ้ลอีกเช่นเคย โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาและเศร้าใจ 

             จนกระทั้งวันหนึ่งของฤดูร้อน เด็กน้อยย้อนกลับมาต้นแอปเปิ้ลดีใจเป็นอย่างมาก ต้นแอปเปิ้ลพูด " เข้ามานี่สิ มาเล่นกับฉันเถอะ "    เด็กน้อยตอบ " ฉันกำลังเศร้าแล้วฉันก็แก่แล้วด้วยฉันต้องการแล่นเรือเพื่อพักผ่อนตัวคนเดียว " เด็กน้อยถามต่อ " ต้นแอปเปิ้ลมีเรือให้ฉันมั้ย " ต้นแอปเปิ้ลตอบ " เธอสามารถตัดเอาลำต้นของฉันไปสร้างเรือได้นะ แล้วเธอก็จะสามารถแล่นไปได้ไกลตามที่ใจเธอต้องการ " เด็กน้อยจึงตัดเอาลำต้นของต้นแอปเปิ้ลไปสร้างเรือ แล้วเขาก็จากไปอีกเช่นเคย    

            เวลาผ่านไปหลายปี เด็กน้อยก็กลับมา " เสียใจด้วยนะ เด็กน้อยของฉัน ฉันไม่เหลืออะไรจะที่จะให้เธอได้อีกแล้ว " ฉันไม่มีผลแอปเปิ้ลให้เธอต้นแอปเปิ้ลกล่าวกับเด็กน้อย " ฉันก็ไม่มีฟันที่จะสามารถกัดกินแอปเปิ้ลได้ " เด็กน้อยตอบ " ฉันไม่มีลำต้นที่จะให้เธอได้ปีนเล่นอีกแล้ว " ต้นแอปเปิ้ลพูด ฉันในตอนนี้ก็แก่มากเกินกว่าที่จะปีนเล่นได้อีกเช่นกัน " เด็กน้อยตอบ " ฉันไม่เหลืออะไรที่จะให้เธอได้อีกแล้วจริงๆแต่ฉันมีสิ่งสุดท้ายสิ่งหนึ่งที่ฉันจะมอบให้เธอ นั่นคือรากไม้ของฉัน " ต้นแอปเปิ้ลกล่าวพร้อมทั้งน้ำตา เด็กน้อยตอบ " ฉันไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ ฉันต้องการเพียงแค่ที่พักผ่อนเท่านั้น "" ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา " " งั้นก็ดีแล้ว รากไม้แก่ๆ จะเป็นสถานที่ให้เธอได้เอนกายแล้วพักผ่อนอย่างสงบ " " เข้ามาสิ เข้ามานั่งลงข้างๆฉัน แล้วก็หลับตาซะเถอะนะ " ต้นแอปเปิ้ลกล่าว เด็กน้อยก้าวเข้ามานั่งอย่างว่านอนสอนง่ายต้นแอปเปิ้ลดีใจมากแล้วยิ้มพร้อมทั้งน้ำตา ......................           

             ต้นแอปเปิ้ลนั้นเปรียบเสมือนพ่อและแม่ของเรา เมื่อเรายังเด็ก เราชอบที่จะเล่นกับพ่อและแม่แต่เมื่อเราโตขึ้นแล้วแยกตัวออกไป ยามเดียวที่เราจะกลับมาหาท่าน เมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถหาเองได้ ก็จะกลับมาให้ท่านช่วยไม่เคยมีคำว่า" ปฏิเสธ" ออกมาจากปากของท่าน ท่านมีแต่ให้ ..... ท่านสามารถให้ได้ทุกสิ่งเพื่อที่จะทำให้เรามีความสุข

              (หลายคนคิดว่าเด็กน้อยในเรื่องเล่า ช่างใจร้ายซะเหลือเกิน).... แต่บางครั้งบางทีเราก็อาจเคยปฏิบัติแบบนี้กับ พ่อ-แม่ ของเราเองก็ได้ ดังนั้น.. คำถามสุดท้ายที่ผู้เขียนจะทิ้งท้ายเอาไว้มีแค่นี้คะ ว่า...  "วาเลนไทน์ ที่ผ่านมา คุณได้มอบคำว่ารักให้กับต้นแอ๊ปเปิ้ลของคุณ รึยัง??"