วาเลนไทน์ ที่ผ่านมา คุณได้มอบความรักให้กับต้นแอ๊ปเปิ้ลของคุณ รึยัง??

                ได้ฤกษ์ เปิดบล็อกใหม่ ที่ตั้งชื่อเก๋ๆ ว่า Bubee's story  ตั้งใจไว้ว่าจะใช้เป็นแหล่งเก็บรวบรวมบทความดี-ดี ไว้ที่นี่ เพราะทุกครั้งที่เป็นพิธีกร หรือวิทยากร เราจะลืมไม่ได้เลยว่า สิ่งนึงที่ช่วยดึงความสนใจของผู้ฟังและ ดึงประเด็นที่จะพูดเข้าสู่งานทางวิชาการ บทความและ เรื่องราว เรื่องเล่า ต่าง-ต่าง ก็มีความจำเป็นไม่น้อยเลย สำหรับเรื่องแรกที่จะนำมาใส่ไว้ในบันทึก ก็เป็นบทความที่ว่าด้วยเรื่องที่เกี่ยวกับความรัก ที่มีชื่อว่า "ต้นแอ๊ปเปิ้ล"

           กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วบนยอดเนินเล็กๆข้างหมู่บ้านมีต้นแอปเปิ้ลต้นหนึ่งใหญ่โตมาก ทุกวันจะมีเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งมาวิ่งเล่นรอบๆต้นแอปเปิ้ลเขามักจะชอบปีนขึ้นไปบนต้นแอปเปิ้ลปีนไปจนถึงยอดหลังจากที่เขาเล่นจนเหนื่อเขามักจะอาศัยร่มเงาของต้นแอปเปิ้ลเป็นที่นอนหลับเสมอ เด็กน้อยรักต้นแอปเปิ้ลนี้มากและต้นแอปเปิ้ลเองก็รักเขาเช่นกัน

            วันเวลาผ่านไปเด็กน้อยเริ่มโตขึ้นเขาไม่ได้มาเล่นที่ต้นแอปเปิ้ลเช่นทุกวันเหมือนแต่ก่อนวันหนึ่งเด็กน้อยกลับมาที่ต้นแอปเปิ้ลเขาดูท่าทางเศร้าต้นแอปเปิ้ลจึงพูดกับเด็กน้อยว่า "เข้ามานี่สิมาเล่นกับฉันเถอะ"เด็กน้อยตอบ "ฉันไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้วฉันคงเล่นด้วยไม่ได้ ... "ฉันอยากได้ของเล่นฉันต้องการเงินไปซื้อของเล่น" ต้นแอปเปิ้ลพูด "เสียใจนะฉันไม่มีเงินแต่เธอสามารถเก็บเอาผลแอปเปิ้ลทั้งหมดนี้ไปขายแล้วเธอก็จะมีเงินไปซื้อของเล่นนะ"เด็กน้อยรู้สึกตื่นเต้นเขาจึงรีบเก็บผลแอปเปิ้ลทั้งหมดเพื่อเอาไปขายและก็จากไปด้วยสีหน้าที่มีความสุขแล้วเขาก็ไม่เคยย้อนกลับมาหาต้นแอปเปิ้ลอีกเลยปล่อยให้ต้นแอปเปิ้ลเสียใจ

           จนวันหนึ่งเด็กน้อยกลับมาต้นแอปเปิ้ลดีใจมากที่ได้เจอเด็กน้อยอีก ต้นแอปเปิ้ลจึงพูดว่า"เข้ามานี่สิมาเล่นกับฉันเถอะ" เด็กน้อยตอบ"ฉันไม่มีเวลาที่จะเล่นเพราะฉันมีงานและก็ครอบครัวรอฉันอยู่...""พวกเราต้องการสร้างบ้านเพื่อเป็นที่พักอาศัยต้นแอปเปิ้ลช่วยฉันได้มั้ย" เด็กน้อยถาม"เสียใจนะฉันไม่มีบ้านจะให้เธอแต่เธอสามารถตัดเอากิ่งของฉันไปสร้างบ้านได้"ต้นแอปเปิ้ลตอบเด็กน้อยจึงตัดเอากิ่งของต้นแอปเปิ้ลทั้งหมดไปสร้างบ้านต้นแอปเปิ้ลดีใจที่เห็นเด็กน้อยจากไปอย่างมีความสุขแต่เด็กน้อยก็ไม่เคยย้อนกลับมาหาต้นแอปเปิ้ลอีกเช่นเคยโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาและเศร้าใจ 

             จนกระทั้งวันหนึ่งของฤดูร้อนเด็กน้อยย้อนกลับมาต้นแอปเปิ้ลดีใจเป็นอย่างมากต้นแอปเปิ้ลพูด "เข้ามานี่สิมาเล่นกับฉันเถอะ"    เด็กน้อยตอบ "ฉันกำลังเศร้าแล้วฉันก็แก่แล้วด้วยฉันต้องการแล่นเรือเพื่อพักผ่อนตัวคนเดียว" เด็กน้อยถามต่อ"ต้นแอปเปิ้ลมีเรือให้ฉันมั้ย" ต้นแอปเปิ้ลตอบ "เธอสามารถตัดเอาลำต้นของฉันไปสร้างเรือได้นะแล้วเธอก็จะสามารถแล่นไปได้ไกลตามที่ใจเธอต้องการ"เด็กน้อยจึงตัดเอาลำต้นของต้นแอปเปิ้ลไปสร้างเรือแล้วเขาก็จากไปอีกเช่นเคย   

            เวลาผ่านไปหลายปีเด็กน้อยก็กลับมา "เสียใจด้วยนะเด็กน้อยของฉันฉันไม่เหลืออะไรจะที่จะให้เธอได้อีกแล้ว "ฉันไม่มีผลแอปเปิ้ลให้เธอต้นแอปเปิ้ลกล่าวกับเด็กน้อย "ฉันก็ไม่มีฟันที่จะสามารถกัดกินแอปเปิ้ลได้" เด็กน้อยตอบ "ฉันไม่มีลำต้นที่จะให้เธอได้ปีนเล่นอีกแล้ว"ต้นแอปเปิ้ลพูดฉันในตอนนี้ก็แก่มากเกินกว่าที่จะปีนเล่นได้อีกเช่นกัน" เด็กน้อยตอบ"ฉันไม่เหลืออะไรที่จะให้เธอได้อีกแล้วจริงๆแต่ฉันมีสิ่งสุดท้ายสิ่งหนึ่งที่ฉันจะมอบให้เธอนั่นคือรากไม้ของฉัน" ต้นแอปเปิ้ลกล่าวพร้อมทั้งน้ำตาเด็กน้อยตอบ "ฉันไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ฉันต้องการเพียงแค่ที่พักผ่อนเท่านั้น""ฉันเหนื่อยเหลือเกินในช่วงหลายปีที่ผ่านมา" "งั้นก็ดีแล้วรากไม้แก่ๆจะเป็นสถานที่ให้เธอได้เอนกายแล้วพักผ่อนอย่างสงบ""เข้ามาสิเข้ามานั่งลงข้างๆฉันแล้วก็หลับตาซะเถอะนะ" ต้นแอปเปิ้ลกล่าวเด็กน้อยก้าวเข้ามานั่งอย่างว่านอนสอนง่ายต้นแอปเปิ้ลดีใจมากแล้วยิ้มพร้อมทั้งน้ำตา......................         

            ต้นแอปเปิ้ลนั้นเปรียบเสมือนพ่อและแม่ของเราเมื่อเรายังเด็กเราชอบที่จะเล่นกับพ่อและแม่แต่เมื่อเราโตขึ้นแล้วแยกตัวออกไปยามเดียวที่เราจะกลับมาหาท่านเมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถหาเองได้ก็จะกลับมาให้ท่านช่วยไม่เคยมีคำว่า"ปฏิเสธ"ออกมาจากปากของท่านท่านมีแต่ให้..... ท่านสามารถให้ได้ทุกสิ่งเพื่อที่จะทำให้เรามีความสุข

              (หลายคนคิดว่าเด็กน้อยในเรื่องเล่า ช่างใจร้ายซะเหลือเกิน).... แต่บางครั้งบางทีเราก็อาจเคยปฏิบัติแบบนี้กับ พ่อ-แม่ ของเราเองก็ได้ ดังนั้น.. คำถามสุดท้ายที่ผู้เขียนจะทิ้งท้ายเอาไว้มีแค่นี้คะ ว่า...  "วาเลนไทน์ ที่ผ่านมา คุณได้มอบคำว่ารักให้กับต้นแอ๊ปเปิ้ลของคุณ รึยัง??"