เมื่อได้มีโอกาสติดตาม 2 ผู้พัฒนาระบบ ไปขายไอเดีย Learners.in.th ให้ทีมบริหารมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (1)

วันนี้ (9 กุมภาพันธ์ 2550) ดิฉันได้มีโอกาสติดสอยห้อยตาม 2 ผู้พัฒนาระบบคนเก่ง ดร.จันทวรรณ น้อยวัน และ ดร.ธวัชชัย ปิยะวัฒน์ ซึ่งวันนี้ทั้ง 2 ท่าน ทำหน้าที่เป็นผู้ขายไอเดีย การนำระบบ learners.in.th เข้ามาใช้เป็นเครื่องมือตัวหนึ่งของกระบวนการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ ให้แก่ทีมบริหารมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

โดยมีดิฉันทำหน้าที่เป็นคุณลิขิต

เพราะได้ล่วงรู้ความลับข้อที่ 4 ของคุณเมตตา ที่บอกว่า
"ไม่กล้าที่จะขอช่วยใครให้ทำอะไรให้แม้เรื่องเล็กน้อย..หากออกปากขอช่วยให้ทำอะไรให้นั่นคือคนนั้นได้รับความไว้วางใจที่สุด....ที่สุด...จึงไม่ค่อยที่จะออกปากขอช่วยใคร................"

ดิฉันจึงรู้สึกว่าได้รับเกียรติจากคุณเมตตามาก ที่วันนี้ เธอออกปากให้ดิฉันมาทำหน้าที่เป็นคุณลิขิตแทนเธอ ซึ่งติดภารกิจสำคัญในที่ประชุม UKM ที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น

ก่อนถึงวันนัด คุณเมตตา เธอยังโทรมาบอกด้วยความเป็นห่วงว่า "ให้ดิฉันไปก่อนเวลานัดสักเล็กน้อย และไม่ต้องตื่นเต้นนะ เพราะจะเป็นระดับทีมบริหารมหาวิทยาลัยทั้งนั้น"

ดิฉันตอบเธอไปว่า "ไม่ต้องห่วงหรอก หมู ๆ อยู่แล้ว" ตอบไปเพียงเพื่อให้เพื่อนคลายความเป็นห่วงลง

เมื่อใกล้ถึงเวลา ดิฉันไปก่อนเวลานัดเล็กน้อย ประมาณ 15 นาที ซึ่งทีมบริหารยังมากันไม่ครบ จึงเป็นโอกาสดีที่ดิฉันจะเลือกนั่งในที่ ๆ ใกล้ประตูที่สุด

ระหว่างที่กำลัง set proxy เพื่อให้เชื่อมต่อสัญญาณ internet ได้ ดิฉันก็ได้ยินเสียงพูดคุย ซึ่งถึงแม้ดิฉันไม่เงยหน้าสบตา ก็จำเสียงนี้ได้แม่นย่ำ ว่า คือ ท่านอธิการบดีนั่นเอง

ท่านคงมองปราดเดียว ก็คงจะมองออกว่าดิฉันเป็นผู้แปลกปลอม ท่านเลยเอ่ยถามพี่ที่นั่งข้างหลังดิฉันว่า "วันนี้ เครื่องมีปัญหาเหรอ ถึงได้ให้เด็กมาช่วยดูเครื่องให้"
 ดิฉันไม่เอ่ยปากยอมรับ หรือปฏิเสธ ช้อนสายตาสบตาท่าน แล้วยกมือไหว้ท่านด้วยความเคารพ ดิฉัน หันไปบอกฝ่ายเลขาฯ ที่ประชุมว่า "วันนี้ดิฉันมาทำหน้าที่แทนคุณเมตตาค่ะ มาคอยจดรายงานการประชุมในวาระของ ดร.จันทวรรณ ค่ะ""ดิฉันสามารถนั่งตรงนี้ได้ไหมค่ะ"
ฝ่ายเลขาฯ ตอบว่า "ได้ค่ะ วันนี้คนเข้าประชุมไม่เยอะ ยังพอมีที่นั่งเหลือ" ดิฉันคิดในใจว่า (เฮ้อ โล่งไป นี่ขนาดอุตส่าห์เตรียมตัวมาอย่างดีแล้วนะ ว่าจะไม่ตื่นเต้น) รายละเอียดของการขายไอเดียในวันนี้ จะเป็นอย่างไร อ่านในตอนต่อไปค่ะ