ตราบใดที่เรายังจัดการเรียนการสอนแบบส่งเสริมให้คนเก่ง หรือมีความรู้แต่ไร้คุณธรรม เราก็จะได้คนเก่งที่ไม่มีความสุข เราจะพบด๊อกเตอร์มหาภัย คนแล้วคนเล่า

ในการทำงานร่วมกันของคนแต่ละองค์กร

เราจะพบพฤติกรรมของเพื่อนร่วมงาน ร้อยอันพันอย่าง

เพราะ    ....ปูมกำเนิดย่อมแยกคนแตกต่าง

                 ให้มากบ้างน้อยบ้างไม่ทางไหน

                 เพราะต่างจิตทุกอย่างล้วนต่างใจ

                 เรื่องเดียวกันคิดได้ละร้อยทาง  (ท่าน ศ. ระพี  สาคริก ประพันธ์ไว้นานแล้ว)

แม้จะต้องพยายามทำใจรับพฤติกรรม ตามหลักจิตวิทยาที่เคยเรียนรู้และหลักธรรมสอนใจ  แต่กระนั้น  ข้าพเจ้าก็อดคิดว่า  คนที่ทำให้คนอื่นหรือเพื่อนร่วมงานต้องทำใจ ต้องอดทนและจำยอมนั้น  เขากลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด  ว่าได้ทำอะไรลงไป แล้วกระทบถึงเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆอย่างไร 

พฤติกรรมของคนดังกล่าวนี้  ไม่น่าเชื่อว่าเป็นผู้ที่เรียนเก่ง มีปริญญาหลายใบ  เขาไม่ได้ใช้ความเก่งของเขาในทางสร้างสรรค์ทางวิชาการเพราะพยายามติดตามว่าเขามีผลงานอะไรในห้องสมุด หรือปรากฏInternet  บ้าง  กลับพบว่ามีผลงานน้อยชิ้น  แต่เขากลับใช้ความเก่งของเขาในการทิ่มแทง  เสียดสี จ้องจับผิดคนอื่น กล่าวหยามเหยียดผู้คนไม่เว้นแม่แต่ผู้บังคับบัญชา    ก็ไม่ลดละ 

ข้าพเจ้ามองเขาด้วยความเวทนา  เขารู้ทางโลกแต่ไม่รู้ทางธรรม( ธรรมของข้าพเจ้าหมายถึง ธรรมชาติ )เพราะวิชาความรู้ในตำราสอนให้เขาไม่เข้าใจชีวิต  ไม่รู้จักตนเอง ไม่รู้จักบุคคลและชุมชน ไม่รู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควร   เขาไม่มีความสุข เพราะอาการของคนมีความสุขหรือคนที่มีความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์( เก่ง ดี มีความสุข)  อย่างน้อยก็น่าจะเข้าใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน  ว่าต้องการอะไร ต้องการให้คนอื่นปฏิบัติต่อเราอย่างไรและเราควรปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างไร

ดูหนังดูละคร กลับมาย้อนดูหลักสูตรและการเรียนการสอนของเราปัจจุบัน   ถ้าครูไม่ได้สอนวิชาความเป็นคน  ไม่ได้สอนวิชาชีวิต ก็เชื่อได้ว่า ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด  เกิดพฤติกรรม

                                       เก่ง.....แต่โกง

                                      ดี......แต่ซื่อ(บื้อ)

หรือไม่ก็    ประเภท  ไม่มีปัญญา  วาจาไม่ดี   ไม่มีน้ำใจ อยู่ใกล้แล้วเจ็บปวดตามๆกัน

เราจัดการศึกษาด้วยระบบแข่งขัน แก่งแย่งชิงชัย เหยียบบ่าเหยียบไหล่คนอื่น เพื่อสู่ความเป็นหนึ่งมานาน  นานมากจนเกิดอาการ สังคมไม่มีความสุข  พฤติกรรมของคนในสังคม  คือผลการเรียนรู้ที่เราจัดกันในอดีตทั้งสิ้น    และจะเกิดตลอดไป  ถ้า...ตราบใด เรายังจัดการเรียนการสอนแบบส่งเสริมให้คนเก่ง หรือมีความรู้แต่ไร้คุณธรรม  และเราก็จะได้คนเก่งที่ไม่มีความสุข  เราจะพบด๊อกเตอร์มหาภัย คนแล้วคนเล่า

ถึงเวลาแล้วหรือยัง  ที่เราหันมาเอาจริงเอาจังเรื่องการเรียนรู้ที่ส่งเสริมให้ทุกคนพัฒนาศักยภาพของแต่ละคน  ให้เขาเป็นคนดี มีน้ำใจ อยู่ใกล้แล้วเป็นสุข  กันเสียที