ความลับ 5 ข้อของนายขำ....

 

ความลับที่ 1. ผมเป็นลูกชายคนเล็กของแม่ชาวนาผู้ซื่อสัตย์คนหนึ่ง...ที่ท่านคิดว่าอายุ 42 ปีแล้ว ไม่น่าจะมีลูกอีก...(ที่จริงพอคลอดออกมาน่าจะปัญญาอ่อนตามทฤษฎี...555) ท่านบอกผมว่าความจริงตั้งใจจะให้ชื่อ แถม ... (นัยว่าเป็นของแถมว่างั้น...อิอิ) แต่พอไปแจ้งชื่อที่อำเภอกลับให้ชื่อว่า สวน บังเอิญเสมียนรับแจ้งเกิดเขียน ว.แหวน หัวใหญ่มาก...พอขึ้นเรียนชั้น ป.5 เอาทะเบียนบ้านไปให้ครูดู...ครูบอกว่าชื่อ สอน ถ้าอยากชื่อสวนต้องไปขอเปลี่ยนที่อำเภอ... แม่หันมาถามผมว่าจะเปลี่ยนไหม???...ผมคิดตอนนั้นว่า...ชื่อนั้นสำคัญไฉน...ผมเลยไม่เปลี่ยน...เพื่อนบ้านที่หลังวัดโคกมะตูมเรียก สวน ทุกคน...เพื่อนที่โรงเรียนเรียก สอน เพื่อนผมคนนึงมาเล่นมุขกับผมว่า...ตามหาผมไม่เจอหลังเรียนจบ...เพราะเข้าใจว่าผมเปลี่ยนชื่อไปแล้ว...5555

 

ความลับที่ 2 สมัยผมเรียนอยู่ชั้นประถม 6... ผมแอบชอบเด็กหญิงคนหนึ่งเรียนอยู่ชั้น ป.5...เธอแต่งตัวสะอาดเรียบร้อย...ขาว...สวย...น่ารักที่สุดในชีวิตผม(ตอนนั้น...อิอิ)...

ผมติดตามแอบมองเธอทุกวันจนกระทั่งรู้ว่าเธอเป็นตัวแทนนักเรียนหญิงโรงเรียนวัดโคกมะตูม...เข้าแข่งขันมารยาทระดับจังหวัด... วันถัดมาครูประจำชั้นผมเรียกผมไปคัดตัวแข่งกับเพื่อนผม(ซึ่งเป็นลูกครูที่ตีข้อมือผมตอนที่ท่านเห็นผมเขียนด้วยมือซ้าย...555)

ด้วยความที่ผมเป็นคนขี้อาย...ไม่เคยคิดแข่งขันอะไรกับใคร(มิหนำซ้ำดูการแต่งตัว...คนละเรื่องเลยครับ...ลูกทายกวัดกับลูกครู...555...ผมมีกางเกงปะก้น...เสื้อก้มอซอ....อิอิ) แต่พอนึกถึงเด็กหญิงคนนั้น...ผมแข่งกับเขาสุดตัวเลยครับ...แถมแอบไปนอนฝันหวานว่าได้ถือพานเคียงคู่กับเธอ...555

ผลสุดท้าย...ผมแพ้ครับ...55555

 

ความลับที่ 3 ผมเป็นคนไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยครับ...ในช่วงนั้นเอง(ที่ผมกล้าลงแข่งมารยาทกับเขา) เพื่อน ๆ ในห้องก็รู้สึกว่าผมเก่งขึ้นมาทันที... พร้อม ๆ กับการขาดหัวหน้าห้อง...การคัดเลือกหัวหน้าห้องในสมัยนั้นก็ทำกันอย่างง่าย ๆ ... ให้เสนอชื่อแล้วยกมือ...ปรากฏว่าทุกคนยกมือให้ผมเป็นหัวหน้าห้อง...

ผมก้มหน้าฟุบกับโต๊ะ...ร้องไห้...แล้วตะโกน...ผมไม่เป็นหัวหน้าห้องครับ....เล่นเอาทั้งเพื่อนและครูงงกันเป็นไก่ตาแตก...

ผมก็งงตัวเองอยู่จนถึงทุกวันนี้ครับ....555

 

ความลับที่ 4 ผมรอดจากการจมน้ำตายมา 3 ครั้ง... ครั้งแรกเล่นเรือก้านกล้วยที่หลังบ้าน...สระน้ำก็ไม่ลึก...แต่ผมตัวเล็กมาก....พอเอื้อมมือไปหยิบเรือก้านกล้วย...หัวก็คะมำลงไปในสระ...ความรู้สึกตอนนั้นวูบเย็น...ไม่รู้สึกกลัวแต่หายใจไม่ออก...พอดีพี่ชายคนที่ 2 เห็นเข้า...เขาวิ่งลงมาจากบ้านแล้วดึงตัวผมขึ้นมาจากสระ...

ครั้งที่ 2 ผมไปเล่นน้ำที่สระเรือนแพ(ราชทัณฑ์) สระลึกมาก... ขอบสระก็ชันมาก....ผมลื่นไถลลงไป...ดิ้นตูม ๆ ... พี่ชายคนที่ 3 ของผมดึงผมขึ้นมาไว้ทัน...

ครั้งที่ 3 ที่สระน้ำบ้านเพื่อน...คนเล่นน้ำกันเต็มสระ...พวกพี่ ๆ เขาให้ผมเล่นโฟมแล้วดันให้ผมไปกลางน้ำ...โฟมก็พลิกคว่ำ...ผมกินน้ำไปหลายอึก...พี่ชายคนที่ 3 ก็มาช่วยไว้ทัน...

 หลังจากนั้นผมก็ว่ายน้ำเป็น...ไม่งั้นคงมีครั้งที่ 4.....55555

ความลับที่ 5 ความจริงของชีวิต...ความรักสมัยเราช่างต่างจากสมัยลูกเสียนี่กระไร...

สมัยผมอยู่ มศ.4 โรงเรียนชาย... ผมแอบรักนักเรียน มศ.3 โรงเรียนเฉลิมขวัญสตรี...

เด็กหญิงคนนี้ผมพบเธอครั้งแรกที่สนามบาสโรงเรียนวัดโคกมะตูม...เธอเป็นลูกคนจีนมาอยู่กับพี่ชายที่ตลาดวัดโคกมะตูม...มาแย่งผมเล่นบาส...ผมเห็นเธอครั้งแรกก็ตลึงงัน...โลกทั้งโลกของผมเปลี่ยนไป...ผมเซื่องซึม(นัยว่าจำบ้านเลขที่ตัวเองไม่ได้..555) แอบตามไปดูจนรู้ว่าร้านขายก๋วยเตี๋ยวพี่ชายเธออยู่ตรงไหน...

เส้นทางจักรยานจากบ้านไปโรงเรียนของผมก็เปลี่ยนไป...ไม่ได้เห็นหน้าเห็นผ้าที่ตากไว้ก็ยังดี...5555

วันที่ผมมีความสุขที่สุดก็คือวันที่ได้ไปร่วมกิจกรรมปลูกป่าริมแม่น้ำฝั่งขวาวังทอง...ผมไม่ทราบว่าโรงเรียนเฉลิมขวัญส่งเด็กมาร่วมกิจกรรมกับโรงเรียนชายได้งัย....แต่ผมได้ปลูกต้นสักกับเธอ...กินข้าวกลางวันด้วยกัน...วันนั้นโลกของผมมีแต่สีชมพูครับ....

 วันที่กีฬาประเพณีระหว่างโรงเรียน....ผมชะเง้อดูเฮจากอัฐจรรย์ของผม...ราวกับเธอจะรู้...เธอก็ลุกจากที่นั่งในหมู่โรงเรียนเธอโบกมือให้ผม...พอถึงเวลากลับบ้าน....เธอเดินมารอที่หน้าโรงเรียน...ผมขี่จักรยานปั่นมาด้วยใจเต้นยิ่งกว่ากลองเพลวัดโคกมะตูม...

พอถึงตัวเธอ...ผมกลับขี่จักรยานหนีเฉย...เธอคงงงเป็นไก่ตาแตก...ผมก็งงไม่แพ้เธอเช่นกัน....555

 สุดท้าย...ผมไม่ได้เคยสารภาพรักกับเธอเลย...ชีวิต

 

ปล. ผมพบว่าพออยู่กับเพื่อน...เธอพูดจาด้วยภาษาเพื่อนที่ผมรับไม่ได้(ตอนนั้นสเปคผมคงเป็นผุ้หญิงเรียบร้อยมั้ง...อิอิ)