ผมกำลังรับหน้าที่บทบาทใหม่อย่างตื่นเต้น  ระคนขำ ๆ  ผสมผสานกับบรรยากาศความวุ่นวายเล็ก ๆ  แต่ทุกอย่างก็อยู่ในห้วงของความสุข  นั่นก็คือ  ผมกำลังพลิกโฉมตนเองจากคุณพ่อบ้านมาเป็น คุณแม่บ้าน  ดูแลเจ้าตัวเล็ก แผ่นดินและแดนไท  แทนคุณแม่บ้านตัวจริงที่เดินทางไปราชการ

นี่เป็นครั้งแรกและคืนแรกที่ผมจะต้องรับผิดชอบพวกเขาโดยปราศจากเพื่อนชีวิต   

ผมตื่นเต้นกับบทบาทนี้มาก  คิดตระเตรียมยุทธวิธีและกลยุทธ์ต่าง ๆ มาร่วม 2 วันว่าจะรับศึกนักรบรุ่นเยาว์ทั้งสองด้วยกระบวนยุทธใดบ้าง  เพราะทุกครั้งหากเพื่อนชีวิตต้องไปราชการ  ผมจำต้องพึ่งบารมีคุณแม่อยู่อย่างไม่ว่างเว้น  

ผมพยายามแย็บ ๆ  เจ้าตัวน้อยทั้งสองว่าคุณแม่จะต้องไปราชการ 2 วัน  พวกเขาทั้งสองจะต้องกิน นอน วิ่งเล่นตีลังกาอยู่กับผมเท่านั้น  โดยแรก ๆ ก็เห็นแววตาพวกเขางง ๆ  มีท่าทีไม่เข้าใจอย่างชัดเจน  แต่แผ่นดินผู้เป็นพี่ดูจะรับรู้และเข้าใจได้รวดเร็ว  พร้อมทำหน้าที่ช่วยสื่อสารกับน้องแดนไทแทนผมได้อย่างดีเยี่ยม

และทันทีที่เจ้าแดนไทรับรู้และเข้าใจ  กลับกลายเป็นว่าเรื่องดังกล่าวกลายเป็นเรื่องสนุกและตื่นเต้นสำหรับเขามาก  ...  แต่ลึก ๆ ผมกลับสั่นไหวไม่หายว่าจะงัดกลเม็ดใดดีมาจัดการพวกเขาให้อยู่มัด

นี่แหละครับ,  สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น  ดูแลเด็กเหมือนจับปูใส่กระด้ง  บทบาทของแม่บ้านทั้งความเป็นแม่บ้านประจำครัวมาถึงแม่ของลูกและไม่นับภรรยาของสามีมันช่างดูจะเต็มไปด้วยเวลาที่ต้อง ทำเวลา  อย่างน่าเห็นใจ

   

ผมเร่งรีบไปรับเจ้าตัวน้อยมาจากโรงเรียนก่อนเที่ยง  เพราะวันนี้โรงเรียนให้ไปรับก่อนเวลา  เนื่องจากเกรงว่ามีพิธีเปิดการแข่งขันกีฬานักเรียนนักศึกษาแห่งประเทศไทย  อาจส่งผลให้การจราจรติดขัด  ด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงใช้ห้องทำงานของสำนักงานเป็นลานโล่งอันกว้างขวางในการวิ่งเล่น  ไล่จับ  มุดโต๊ะ ลากเก้าอี้อย่างสนั่นหวั่นไหว    

ตกเย็นผมพาพวกเขาจับจ่ายของกินและอาหารเย็นในตลาดน้อย  จากนั้นหอบหิ้วกระเป๋านักเรียน  ถุงอาหาร  กระเป๋าเอกสารตนเองพะรุงพะรังพากลับมาที่พัก  หลอกล่อให้พวกเขากินข้าว  อาบน้ำ  เล่นสนุกโลดโผนตามประสาเด็กผู้ชาย  พร้อมทั้งนั่ง ๆ นอน ๆ ตอบคำถามจิปาถะนานเรื่องที่พวกเขาสรรหามาถามอย่างต่อเนื่อง และไม่รู้สึกเหนื่อยกับการสงสัยโน่น สงสัยนี่...

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มิหนำซ้ำคืนนี้ยังขู่บังคับว่าพวกเขาจะต้องดูรายการ ชิงร้อยชิงล้าน  เสียก่อนจึงจะยอมเข้านอน  เพราะถ้าคุณแม่บ้านอยู่ด้วยพวกเขาแทบจะไม่มีโอกาสได้ดูรายการนี้เลย    แม้กระทั่งขณะนี้ที่ผมกำลังเขียนบันทึกอยู่นี้เขาทั้งสองก็ยังสวมนวมมวยขนาดเล็กปีนป่าย ต่อยเตะผมอยู่อย่างสนุกมือ  และกำชับให้ชงนมให้ดื่มอยู่ถี่ครั้ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมกล้าบอกอย่างไม่อายว่าโดยปกติผมไม่คุ้นชินกับภารกิจเหล่านี้  บทบาทเด่นที่ได้รับอย่างไม่มีใครเทียมก็คือการเป็นเครื่องเล่นสำหรับพวกเขาเท่านั้น  ส่วนภารกิจการกิน การนอนต้องยกให้คุณแม่บ้านผู้ชำนาญการเพียงสถานเดียว  จนผมเองก็พูดเสมอว่า  ลูกจะคิดถึงพ่อเมื่อเวลาต้องการเพื่อนเล่น  แต่เวลากินนอน หรือแม้แต่เจ็บไข้ได้ป่วยพวกเขาจะโหยหาการพึ่งพิงอกอุ่นของแม่เป็นอันดับแรก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มันเป็นเรื่องสัญชาตญาณความเป็นแม่ที่ผมยอมรับและยกย่องมาแต่ไหนแต่ไร และเป็นการยอมรับด้วยน้ำใสใจจริง  ทั้ง ๆ ที่ก่อนนี้ในวิถีครอบครัวผมเองแทบไม่ได้ทำอะไร  ราวกับติดยึดอยู่กับระบบชายเป็นใหญ่</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บัดนี้ ห้วงนี้และวินาทีนี้ผมประจักษ์แจ้งแล้วว่าจากห้องครัวมาสู่ห้องนอนและโลกการทำงานของแม่บ้านของผม (หรือแม้แต่แม่บ้านของหลายท่าน)  ช่างจุกจิก วุ่นวาย และเต็มไปด้วยการจัดการกับเวลาเป็นยิ่งนัก..  (ไม่รวมเวลาที่พวกเธอต้องแต่งเนื้อแต่งตัว)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมกำลังวางแผนให้พวกเขาเข้านอน  วางแผนอาบน้ำ แต่งตัว  กินมื้อเช้า  ส่งขึ้นรถไปโรงเรียนและรอรับกลับมาช่วงเย็น รวมถึงการพาวิ่งเล่น กินข้าวมื้อเย็น อาบน้ำ ดูทีวีเข้านอน  …และรอให้แม่บ้านตัวจริงมารับหน้าที่นี้ไปอีกครั้ง   </p><p> </p><p>นี่มิใช่บทบาทสมมุติ  หากแต่เป็นบทบาทจริงที่ผมต้องรับผิดชอบ หลังจากเดิน ๆ เฉียด ๆ บทบาทนี้มาบ่อยครั้งแล้ว  มันช่างเป็นความตื่นเต้น และวุ่นวายเหลือเกิน    แต่เป็นความวุ่นวายที่เต็มไปด้วยความสุข...</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แม้กระทั่งบัดนี้,  ท่านได้ยินหรือเปล่าครับว่าตอนนี้เสียงของเจ้าตัวเล็กทั้งสองยังกระหึ่มก้องห้องพักอย่างต่อเนื่อง  ผมจะพาเขาเข้านอนด้วยวิธีใดดี….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่คงเริ่มจากการปิดบันทึกนี้ เพื่อไปกกกอดพวกเขาแทนแม่บ้านดูสักยก  และภาวนาให้เขาเข้านอนอย่างไม่งอแง  และฝันดีเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>นี่คือการปิดบันทึก  เพื่อนำไปสู่การเปิดบันทึกอื่น ๆ อีกครั้ง หลังจากห่างเหินมาเนิ่นนานแล้ว...    </p><p></p>