เบื้องหลังของเบื้องหน้า

  ติดต่อ

  พลังของการเรียนรู้ การปฏิบัติได้แผ้วถางทางให้สร้างสรรค์ แปลกใหม่ ไปได้เรื่อยๆ ท่ามกลางการเคลื่อนไหวอย่างเป็นพลวัตเหล่านี้มีบุคคลสำคัญที่อยู่เบื้องหลังค้ำจุนความมั่นคงทางกระเพาะอาหารของผู้คนอยู่อย่างไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อย ได้ผลิตเมนูสู่ปากท้องของผู้คนทุกปากท้อง ครูบารู้จักผู้คนมากมายเพียงไร น้องฉวีก็ได้รู้จักด้วยมากมายเพียงนั้น  

ครูบา ต้นตะเคียน<div style="text-align: center">ฟักทอง</div><p>ดิฉันมาบ้านครูบาสุทธินันท์ทุกครั้งต้องเห็นการเปลี่ยนแปลงของรูปร่างหน้าตาสวนและบริเวณรายรอบที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา </p><p> หน้าอาคารที่อยู่ข้างคอกนกกระจอกเทศ นั้นเดิมเคยมีสระน้ำขนาดใหญ่ มีผักปลูกรายรอบy
 ข้างบ้านด้านที่ติดกับลานไผ่ เดิมเป็นบริเวณปลูกผักถัดลึกลงไปด้านหลังเป็นสวนมะนาว
 ลานไผ่เดิมมีไผ่ปลูกเป็นสิบ ๆ  กอแน่น เป็นที่หาคุ้ยเขี่ยอาหารของประดาไก่ทั้งหลาย
 ใต้ถุนอาคารราษฏรส่งเสริม เป็นอาคารโล่งมีเฉพาะส่วนที่เป็นห้องสมุดและห้องทำงานปัจจุบันของครูบา ห้องครัวและห้องน้ำ
 บริเวณทางเข้าที่เคยปลูกยูคา บัดนี้กลายเป็นแปลงไม้ตะเคียน  หน่อไม้ฝรั่ง ขมิ้นชัน ต้นสาน ชะอม และ .....
 อื่น ๆ  และอื่น ๆ
</p><p> พลังของการเรียนรู้ การปฏิบัติได้แผ้วถางทางให้สร้างสรรค์ แปลกใหม่ ไปได้เรื่อยๆ  ท่ามกลางการเคลื่อนไหวอย่างเป็นพลวัตเหล่านี้มีบุคคลสำคัญที่อยู่เบื้องหลังค้ำจุนความมั่นคงทางกระเพาะอาหารของผู้คนอยู่อย่างไม่รู้เหน็ดรู้เหนื่อย ได้ผลิตเมนูสู่ปากท้องของผู้คนทุกปากท้อง ครูบารู้จักผู้คนมากมายเพียงไร น้องฉวีก็ได้รู้จักด้วยมากมายเพียงนั้น</p><div style="text-align: center">ครูบา</div><p> ครูบาคิดว่า เมนูที่น้องฉวีทำได้อร่อยที่สุดคือ ชุด น้ำพริกกะปิ แต่พวกเราเห็นแย้งว่า แทบทุกเมนูมันอร่อยไปหมดเมื่อไปอยู่ที่บ้านครูบา มันเป็นอาหารพิเศษ ที่กินในที่พิเศษกับคนที่พิเศษไม่เหมือนใคร</p><p align="center">ฉวี</p><p> นอกจากนี้น้องฉวี ในวัยสาวรุ่นกว่านี้ก็ยังขับรถซิ่งอย่าบอกใคร สมัยก่อนถนนบุรีรัมย์มาสตึก เต็มไปด้วยหลุมบ่อเพราะทานกับน้ำหนักรถขนหินสิบล้อไม่ไหว เป็นหลุมบ่อที่พิเศษเพราะเป็นหลุมที่กว้างและลึกและคว้านรอบ ๆ หลุม เป็นแอ่งกระทะที่คว้านโค้งที่ปากกะทะ ก็ต้องค่อยไปค่อยมา  น้องฉวีบอกว่า
“ แหม  พี่ตุ๊ เราจะไปมัวหลบหลุมทำไม ก็ไม่ถึงไหนซักที ดีไม่ดีรถข้างหลังมันจะมาชนเราอีก มันต้องผ่าไปเลย หลบทางไหนก็ไม่พ้นอยู่แล้ว “
น้องฉวีขับรถแต่ละครั้งล้อลอยจากถนนเลยล่ะค่ะ </p><p> งานมหาชีวาลัยอีสาน ๒ กุมภาพันธ์ที่ผ่านมานี้ คราวนี้เป็นงานใหญ่ที่มีผู้มาร่วมจากหลายฝ่าย ทั้งผุ้ใหญ่ เด็กเยาวชนรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ และมีผู้อยู่เบื้องหลังอีกหลายคน</p><p> ดิฉันไปถึงงานก็เกือบสิบโมงเช้า เนื่องจากดิฉันค้างคืนที่พื้นที่พ่อคำเดื่องก็เลยถือโอกาสแวะเยี่ยมเยียนบ้านเก่าของตนเองใช้เวลามากไปหน่อย</p><p> </p><div style="text-align: center">พ่อ สารคาม</div><p>  พอมาถึงงานก็เห็นผู้คนขวักไขว่ ส่วนหนึ่งก็เดินมาชมนกกระจอกเทศ ได้ความว่าพวกพ่อ ๆ มาจากมหาสารคาม เป็นกลุ่มทำปุ๋ยชีวภาพ  พ่อคนนี้ดิฉันไม่ทราบชื่อ ยืนดูนกกระจอกเทศ จับตามองเป๋งและแย้มยิ้มที่มุมปาก เพลินกับการเฝ้าดูอากับกริยาของนกอย่างสนใจ แม้ดิฉันเข้าไปคุยด้วย พ่อก็ตอบคำถามดิฉันโดยสายตาไม่ละจากนกแม้วินาทีเดียว</p><p>ครูบายังคงเอกลักษณ์ที่พวกเราแอบตั้งไว้ให้สมัยก่อนว่า  เล็ก ๆ  มิต้าไม่ ใหญ่ ๆ  ครูบาทำ!!!!!!!!</p><p>จะปลูกสะตอเหรอ เอากล้ามันมาเลย หนึ่งรถสิบล้อ ...... ป้าดติโท้
</p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คนนอกระบบรู้หนังสือกับการเรียนรู้และจัดการความรู้

หมายเลขบันทึก: 76284, เขียน: , แก้ไข, 2013-09-06 17:47:36+07:00 +07 Asia/Bangkok, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 7, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #ความรู้แบบของตนเอง

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (7)

  • เสียดายมากครับที่ผมไปก่อนเลยไม่ได้พบกัน
  • คงมีโอกาสได้พบนะครับ
  • ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณค่ะ คุณขจิต ดิฉันพยายามจะใส่รูปไม่รู้ว่าคืนนี้จะเสร็จหรือเปล่า
 เยี่ยมมากเลยที่ลงภาพได้สวยสด สะกดภาพสะกดคำลงในบล็อกได้อย่างมีชีวิตชีวา ปาดติโท้!!!

อ่านเอางาน

ที่อาจารย์แสวง ไปร่วมงานวันที่4แล้วอิจฉาๆๆ

อ่านเอาเรื่อง

ที่คุณตุ๊เขียนแล้วปลื้ม ยืมความฝันวันเก่าเอามาปัดฝุ่นใสแจ๋วแวววับ

เล็กๆมิต้าไม่ ใหญ่ๆก็ไหม้ๆๆ ไม่เหมือนเดิมหร๊อก!!

อ้วนขึ้นค่ะ นิ่งขึ้นค่ะ ขยันเหมือนเดิมค่ะ ถ้าได้อยู่สวนบ่อยๆ ไม่ต้องขึ้นล่องกรุงเทพฯ คาดว่าสวนจะมีอะไรแปลกใหม่ขึ้นอีกเยอะ... รู้ได้ยังไงว้าเรา

นั่นนะสิ น้องหนู หนูต้องมาพิสูจน์ค่ะ

ครูบาคะ

เล็กๆมิต้าไม่ ใหญ่ๆก็ไหม้ๆๆ ไม่เหมือนเดิมหร๊อก!!

จริง ด้วยค่ะ นึกออกแล้ว เจอครูบาเที่ยวนี้ได้ยินปรารภใหม่จากครูบาแว่ว

มันต้องทำในจุดเล็ก ๆ  ไม่มีประโยชน์หรอกที่จะเหวียงแบบที่ใคร ๆ  ก็ทำนั่นน่ะ

คิดถึงพี่ตุ๊ พี่ปุ๊ จัง