วันนี้ไปร่วมสัมมนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้เชิงปฏิบัติการ เรื่อง                "คนขอนแก่นไม่ทอดทิ้งกัน ได้อย่างไร หากคนขอนแก่นยังไม่เข้าใจหลักและวิธีปฏิบัติ "

ได้มีมูลนิธิพุทธฉือจี้ มาเล่าเรื่องและยกตัวอย่างการทำงานของอาสาสมัครของมูลนิธิ ที่ทำงานสาธารณะช่วยเหลือผู้ทุกข์ยากในสังคม   สิ่งที่ประทับใจจาก การเข้าสัมมนาคือ

สิ่งที่รอไม่ได้คือ การทำความดี  ไม่ต้องรอให้ว่าง ไม่ต้องรอให้รวย ไม่ต้องรอให้พร้อม แต่ทำได้ทุกที่ทุกเวลา ทุกสถานที่ เมื่อมีโอกาส

 คนเรานี้มี 4 ประเภทคือ

1.จนนอกจนใน จนน้ำใจ เป็นพวกที่น่าสงสารที่สุดในโลก

2.จนนอก รวยใน รวยน้ำใจ  คนไทยมีลักษณะนี้มากมาย

3.รวยนอก จนใน พวกนี้มีเงินแต่แล้งน้ำใจ สายตาสั้น มองแต่ตัวเอง

4. รวยนอกรวยใน พวกนี้ ฐานะก็พร้อม ใจก็พร้อม ที่จะทำงานให้กับสังคม

เชื่อว่า คนขอนแก่นมีมากมายที่เป็นประเภทที่ 2 และ 4 และพร้อมที่จะไม่ทอดทิ้งคนขอนแก่นด้วยกัน จากการเข้าสัมมนาและฟังเรื่องเล่าจากผู้ที่ทำมาก่อน ทำให้เข้าใจได้ว่า เราจะให้โอกาสแก่ผู้ด้อยโอกาสได้อย่างไรให้ยั่งยืน  และในทางกลับกัน  เราจะฉกฉวยโอกาสทำความดี จากผู้ที่ให้โอกาสเราทำความดีอย่างยั่งยืนได้อย่างไร

ตั้งใจว่าจะนำเรื่องนี้มาขยายผลให้กับครู ผู้ปกครอง และเด็กนักเรียนในโรงเรียนพัฒนาเด็กต่อไป  โดยให้มีแนวคิดว่า  "การให้บริการและช่วยเหลือคนอื่นเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง"