จะด้วยเหตุอันใดผมไม่ใคร่อยากจะทราบ ว่าครูสาธรทำไมจึงตัดสินใจจากยอดดอยอันสงบเงียบ มาสู่เมืองหลวงที่ว่าศิวิไลซ์

           โรงเรียนสุเหร่าลำแขก ได้รับรางวัลโครงการเกษตรปลอดสารพิษยอดเยี่ยมของกรุงเทพมหานคร ปีการศึกษา 2548  เป็นผลทำให้โรงเรียนของเราได้รับคัดเลือกจากกรุงเทพมหานคร ให้เป็นแหล่งเรียนรู้การเรียนวิชาเกษตรให้กับโรงเรียนต่างๆ ในสังกัดกรุงเทพมหานคร

          กลไกสำคัญของการทำให้โรงเรียนสุเหร่าลำแขก ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งนั้นคือ แม่ทัพใหญ่ของโครงการเกษตร เขาคือ..."ครูสาธร" หรืออาจารย์สาธร  ทิพย์รัตน์  อาจารย์ 1 ระดับ 5 ผู้ที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับโครงการหลวงบนยอดดอย

          จะด้วยเหตุอันใดผมไม่ใคร่อยากจะทราบ ว่าครูสาธรทำไมจึงตัดสินใจจากยอดดอยอันสงบเงียบ มาสู่เมืองหลวงที่ว่าศิวิไลซ์  แต่ที่ผมต้องยกย่องครูสาธร  เพราะตลอดเวลาที่ครูสาธรมารับหน้าที่ครูเกษตรของโรงเรียนสุเหร่าลำแขก  ผมเห็นเหมือนกับที่ทุกๆ คนที่นี่เห็น นั่นคือ ความทุ่มเท ความรับผิดชอบในงานที่ทำอย่างไม่ย่อท้อ

          หลายคนเป็นครูมาก็หลายปีดีดัก  ปฏิบัติหน้าที่ 07.00 - 16.00 น. "ตรงเวลา เต็มเวลา" ก็บอกกับตนเองแล้วว่าเป็นครูที่ไม่เสียค่าจ้างที่ได้จากภาษีอากรของประชาชน   แต่สำหรับครูสาธร ที่ผมเห็น

          "ตรงเวลา  เต็มเวลา" คงไม่พอครับ  ต้องเปลี่ยนเป็น "ก่อนเวลา  เกินเวลา และตลอดเวลา" ไม่ครับ  ไม่ได้โอเวอร์นะครับ

          ก่อนเวลา..คือครูสาธรจะมาโรงเรียนแต่เช้ามืดเพื่อมารดน้ำ และดูแลแปลงผักของตน

         เกินเวลา....คือในขณะที่ครูหลายๆ คนพอถึงเวลาก็ลนลานที่จะกลับบ้าน แต่ครูสาธรยังคงง่วนอยู่กับงานที่แปลงผัก

          ตลอดเวลา...คือไม่ว่าจะเป็นเวลาใดที่ว่าง ครูสาธรก็จะนึกถึงแต่งานที่พื้นที่เกษตรในบริเวณโรงเรียน

          เป็นตัวอย่างที่ดีของเพื่อนครู  เป็นตัวอย่างที่ดีของนักเรียน จึงเป็นผลทำให้โรงเรียนสุเหร่าลำแขกของเราได้รับชื่อเสียง รวมทั้งได้รับรางวัลต่าง ๆ เกี่ยวกับเกษตรเสมอ  ตอนนี้ครูสาธรยังได้รับเกียรติให้เป็นผู้ประเมินโครงการเกษตรปลอดสารพิษ เพื่อธุรกิจการเกษตร ของโรงเรียนในสังกัดกรุงเทพมหานครอีกด้วย

          ครูสาธรเป็นคนเงียบๆ บางครั้งความซื่อของเขาทำให้พวกเรารู้สึกตลก  ครูสาธรเป็นคนไม่มีปัญหาอะไรกับใคร  ที่สำคัญเป็นคนมีน้ำใจอย่างยิ่ง  การเรียนการสอนของครูสาธรจะเน้นให้เด็กได้ลงมือปฏิบัติจริงด้วยตนเอง ทั้งการปลูกผัก การเลี้ยงสัตว์  เป็นที่สนุกสนานผสมความรู้ของนักเรียน  แต่...หลายครั้งที่เราได้ยินครูสาธรบ่นว่าคิดถึงดอย....อยากจะย้ายกลับไป   

          ผมและเพื่อนครูอีกหลายคนคงจะห้ามความคิดของครูสาธรไม่ได้หรอกครับ  เพียงแต่อยากจะบอกว่า "หากเราได้ชื่อว่าเป็น ครู  ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ใด เราก็สามารถสร้างสรรค์ประโยชน์ให้เกิดกับประเทศชาติได้ทั้งสิ้น" ไม่อยากบอกว่าไม่อยากให้ครูสาธรเลิกคิดที่จะย้ายกลับไป  แต่อยากจะบอกว่า คนอย่างครูสาธร ไม่ว่าที่ใดๆ ก็อ้าแขนรับด้วยความเต็มใจ  รวมทั้งโรงเรียนสุเหร่าลำแขกยังต้องการครูที่ทุ่มเทอย่างครูสาธรเสมอ..........