ความฝันมันอยูไกลเสียเหลือเกิน แต่ถ้าเราสามารถทำความฝันให้เป็นจริงด้วยตัวเราเอง ทำไมเราไม่รีบทำ ทำไมเราไม่ขวนขวายที่จะทำ นำไปสูความสำเร็จ อย่ามัวแต่นั่งรอบุญวาสนาเลย เรื่องผลงานทางวิชาการ เราต้องทำเองค่ะ รอวาสนาไม่ได้หรอกค่ะ

ในบันทึกที่แล้ว  ครูอ้อยได้เขียนบันทึกที่เกี่ยวกับหัวข้อการประเมินเดิม  คือ  หัวข้อการประเมิน  ตอนที่ 3  เรื่อง  ความรับผิดชอบในวิชาชีพ  ข้อ 19  เสียสละทุนทรัพย์ในการเข้าร่วมกิจกรรมกับสมาคมวิชาชีพ   ซึ่งท่านผู้สนใจอ่านได้ที่บันทึกเรื่อง  ก้าวไปสู่ครูเชี่ยวชาญพิเศษด้วยกันกับครูอ้อย (32)  

แต่สำหรับวันนี้  ครูอ้อยก็ยังเขียนในเรื่องดิมอยู่  แต่จะเป็นข้อบ่งชี้ที่ 20  เรื่อง  เข้าร่วมกิจกรรมกับองค์กรวิชาชีพ 

เรื่องนี้เป็นเรื่องของการปฏิบัติงานตามที่ได้รับมอบหมาย  ระยะนี้  ครูอ้อยเรียนต่อ  จึงไม่ค่อยมีคำสั่งให้ปฏิบัติงานอะไรมากนัก  อาจจะมีการเกรงใจที่ครูอ้อยเรียน เคยมีคำพูดจากปากท่านมาว่า  " เห็นว่าเธอเรียนหนัก  จึงไม่ได้ให้ช่วยทำอะไร " 

แบบนี้ครูอ้อยก็จะพบกับทางตัน  แต่ตันไม่หมดหรอกค่ะ  ครูอ้อยยังมีงานอื่นๆอีกที่หน่วยงานอื่นๆต้องการให้ครูอ้อยไปช่วยเหลือ  ถึงแม้ว่าทางนี้จะตันแล้ว  ครูอ้อยก็เริ่มเดินทางใหม่ 

ไม่ต้องท้อแท้  เขาไม่ใช้เรา  เราก็ทำงานอื่นอีกมากมาย  มันขึ้นอยู่กับการเขียนรายงานแล้วมีน้ำหนักน่าเชื่อถือหรือไม่

อนึ่งการกระทำใดที่เกิดขึ้นด้วยลายลักษณ์อักษร  มันฟ้องออกมาเห็นเด่นชัดแล้วว่า  ใครผิดใครถูก 

ครูอ้อยเป็นผู้น้อย  พูดไม่ได้หรอกค่ะ  ต้องยอมให้มันไหลตามน้ำไป  ไม่ต้องไปขวางไว้  ในเมื่อน้ำมันเชี่ยว  ให้มันไหลไปด้วยความคึกคะนอง  เดี๋ยวมันก็วนมาหาครูอ้อยอีก 

เริ่มเขียนงานที่ได้ทำ  ในหัวข้อ  เข้าร่วมกิจกรรมกับองค์กรวิชาชีพ  เขียนให้มีหลักการเข้ามาอยู่ด้วย  เพื่อให้งานนนั้นมีคุณค่า  มีคุณประโยชน์ต่อองค์กร  เชื่อว่า งานที่เขียนออกมาต้องสมบูรณ์และน่าเชื่อถือค่ะ