เมื่อบ่ายวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันไปจ.อุบลราชธานี...
ลูกสาวคนเล็ก “ยายกีตาร์” เริ่มอ้อนตั้งแต่รู้ว่าแม่จะไม่อยู่ ไม่ได้นอนกอดเธอ 1 คืน
โดยปกติเราต้องนอนกอดกันทุกคืน...ฉันทำงานดึกแค่ไหนเธอก็จะมานอนคอยใกล้ๆ..เธอเคยเอาหมอนมานอนใต้โต๊ะคอม...แล้วหลับไปในที่สุดก็มี....
ราว 2 ทุ่มเธอเริ่มโทรหาฉัน...เธอแอบเอามือถือของเธอเองมาโทรฯ...ปกติเธอก็ไม่ค่อยใช้...
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“หนูขอมีไว้ยามจำเป็น..” เธอบอกฉัน….คราวนี้คงเป็นความจำเป็นของเธอแน่ๆ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> ครั้งสุดท้ายเกือบ 4 ทุ่มฉันได้ยินเสียง “ยายการ์ตูน”….พี่สาวคนโตดังลอดโทรศัพท์เข้ามา</p><p> “ต้า...โทรฯหาแม่อีกแล้ว...มาเร็ว...ดึกแล้ว..เข้านอน” เสียงออกดุๆ </p><p>“อ้อนแม่อยู่ได้..ไอ้ลูกหมา....” เสียงตาตั้ม…พี่ชาย….ตามมาติดๆกัน</p><p> “แม่…แค่นี้น้า….” เสียงเธออ่อยๆ…ดูเศร้า….คงทั้งง่วงนอนและคิดถึงแม่ </p><p>“หนูเตรียมของไว้ให้แม่ 2 อย่าง...กลับมาเร็วๆน้า..แค่นี้น้า...สวัสดีค่ะ” </p><p></p><p></p><p></p><p>วันจันทร์ฉันกลับถึงบ้าน 3 ทุ่มกว่า....เธอส่งของให้ฉัน 2 ชิ้น....เป็นรูปถ่ายของฉันด้านหลังขียนบันทึกไว้ด้วย....พร้อมกับสมุดบันทึกเล็กๆขนาดประมาณ 3x3 นิ้ว 1 เล่ม..เธอทำเอง.... </p><p></p><p></p><p>“แม่…อ่านดูน้า” เธอเข้ามากอดแขนฉัน </p><p>“โอ…น่ารักจังเลย” ฉันว่า…..แต่ยังไม่ได้อ่านฉันวางของลง </p><p>“ไหนๆ..เขียนว่าไงลูก…แม่อ่านหน่อย…เดี๋ยวๆ..แม่ใส่แว่นก่อน” </p><p></p><p></p><p></p><p>ฉันอ่านดูแล้วยากที่จะบรรยาย…อยากให้เพื่อนๆอ่านเองดีกว่า….</p><p></p><p></p><p></p><p>เป็นบันทึกด้านหลังรูปถ่ายฉัน…ที่ฉันยิ้มหน้าบานแฉ่ง </p><p>หนูรักแม่มากที่สุดในโลก…หนูจึงอยากให้แม่ฟังเพลงนี้ </p><p>“แม่คนนี้ยังมีความสุขเพราะยิ้มได้ และฉันคนนี้จะกอดแม่แน่นๆเลย ไม่ให้ไปไหน ไม่ให้แม่ไปไหน ไม่ยอมเด็ดขาด ถ้าแม่ไปไหนฉันจะไปด้วย ฉันรักแม่จนจะขาดใจ จะกอดแม่แน่นๆเลยและจะหอมแม่ให้ชื่นใจสักครั้ง 1 และนี่คือคำสาบาน ว่าแม่ไปไหนหนูจะไปด้วย” </p><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และฉันเปิดสมุดเล็กๆของเธอ…เธอทำเป็นสมุดบันทึก…หน้าปกเขียนว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> รักแม่มากที่สุดในโลก </p><p>“ข้อการที่จะทำให้แม่รักเรา</p><p>ข้อที่1. ไม่เถียงพ่อหรือแม่หรือว่าแม่</p><p>ข้อที่2.ช่วยพี่และพ่อแม่ทำงานบ้าน</p><p>ข้อที่3.ยกน้ำให้พ่อและแม่</p><p>ข้อที่4.เข้าไปกอดแม่และหอม</p><p>ข้อที่5.อย่าเล่นของๆผู้ใหญ่ก่อนได้รับอนุญาต</p><p>ข้อที่6.ไม่ทำให้พ่อแม่เหนื่อย</p><p>ข้อที่7.ไม่ขโมยของของคนในครอบครัวนี่คือเรื่องราวทั้งหมด” </p><p></p><p></p><p></p><p>ฉันอ่านและไม่แก้คำผิดให้เธอเสียใจ...ฉันกอดเธอและเรากอดกัน..หอมกันฟอดใหญ่ๆ...คืนนั้น..เรานอนกอดกัน.</p><p></p><p></p><p></p><p>.... ตอนเช้า.....</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ต้าขา..ตื่นลูกตื่นๆ…เช้าแล้ว…เร็วๆๆๆ..เดี๋ยวเข้าแถวไม่ทัน”</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“อืม…หนูง่วง..”</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“เร็วๆ…สายแล้ว..ไหนว่าเป็นเด็กดี…”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> “โอย…แม่นี่…เลิกบ่นได้ไหม…หนูรำคาญๆ…” เธอถีบขาไปมา..หน้างอ…คิ้วย่น…ไม่ลืมตา…..แล้วคลุมโปง </p><p></p><p></p><p></p><p>……เหมือนเดิม....เหมือนทุกๆเช้า..... </p><p></p><p>......เหมือนยายตาร์คนเดิม...แม่สาวน้อยตัวแสบ...ลูกสาวเล็กของฉัน..</p><p></p><p>......แต่ก็ยังดี....ที่มี 1 วัน...ที่เธอรู้จักทบทวนตนเอง.....และรู้จักคิดว่า..เธอควรจะทำอะไรเพิ่มเติมให้ดีขึ้น......ด้วยตัวเธอเอง </p><p></p><p>..ย่ะ!...แม่สาวน้อย...แม่จะคอยดูหล่อน……</p>
ยิ้ม ๆ แต่เช้าเลยค่ะ บางครั้งเด็ก ๆ มักจะมีสิ่งดี ๆ หรือเรื่องราวให้พ่อแม่คาดไม่ถึงอยู่เสมอ
ว่าแต่ว่า แสบเหมือนใครน้อ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณรัตติยา
อ่านแล้วก็ ยิ้ม มีความสุข ไปด้วยคะ
สวัสดีค่ะคุณติ๋ว
ขอบคุณค่ะ
เอ้อคุณติ๋ว...มาสนุกที่นี่สิคะ..นี่คือดอกอะไรเอ่ย
สวัสดีค่ะ คุณดอกแก้ว…ดีใจที่บันทึกนี้ทำให้คุณมีความสุขค่ะ
ครูอ้อยขา..สักวันหนึ่ง..เธอก็คงมีใครอยากกอดเธอเพิ่มขึ้น…อย่าหวงเลยค่ะ..มีคนรักมากขึ้นดีกว่ามีคนเกลียดค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณไมโต…ตื่นแล้วหรือคะ….”คนที่ขอนแก่นเพียงคนเดียว”…แสบได้เท่านี้เพราะมีครูฝึกดีจากญี่ปุ่นค่ะ…พ่อซากุระบานเช้า….
แสบเหมือนคน ม.อ.รวมกันหลายคน…น่าคิด..อิ..อิ…น่ารักค่ะ…คิดถึงเด็กๆ…เมื่อเช้า…วิ่งจับอาบน้ำกันจนแม่แขนเดาะ…ไปหนึ่งข้าง….แถมโดนพ่อดุอีก…ว่าเล่นเป็นเด็กๆ…
เอาเลยลูก "กีต้าร์" อยากทำอะไรทำ น้าอึ่งเชียร์อยู่ เฮ้ ๆ ๆ ๆ ๆๆ ชอบ ๆ ๆ ๆ เด็กซน ๆ
เพราะลูก(อ้อน) แบบนี้แหละ คุณแม่หลายคนหลงกลทั้งชีวิต อิอิ คุณน้าชักจะหลงหนู(อีกคน)ละซิ
สวัสดีค่ะ คุณเมตตา…ดีค่ะดี…ถ้าเล่นกับเด็กเราก็จะเป็นเด็กไปกับเขา..ไม่แก่ง่ายๆค่ะ…เฮ่…มีเพื่อนแล้ว…
คุณน้าอิ่งอ๊อบคะ…จะเป็นเชียร์ลีดเดอร์ด้วยใช่ไหมคะ…น้องกีตาร์ชอบเหลือเกินค่ะแบบนี้..เมื่อวานบอกเธอว่าแม่จะเขียนเรื่องเกี่ยวกับเธอ(แม่มีจริยธรรม..ขออนุญาตเจ้าตัวก่อน) เธอยินดีค่ะ…แต่บอกว่าให้หนูเป็นคนตอบนะ…..ขอบคุณที่แวะมาคุยค่ะ
คุณกฤษณาค่ะ
ตายแล้ว ดิฉันว่าแล้ว ทำไมทุกครั้งที่เขียนบันทึกเกี่ยวกับลูก แล้วเรียกลูกมาอ่าน ตอนที่น้า ๆ ให้ความเห็น เธอมักว่าดิฉันเสมอเลยว่า "แม่เอาเรื่องลูกไปเขียนอีกแล้วนะ"
คราวหลัง ดิฉันต้องขออนุญาตเธอก่อนแล้วหละคะ แต่ว่าหลัง ๆ เธอและน้องสาว เริ่มซึมซับบ้างแล้วเล็กน้อย โดยเฉพาะเวลาที่ไปทานอาหารนอกบ้าน เธอจะคอยเตือนดิฉันเสมอว่า "แม่ ไม่ถ่ายรูปไปฝากเพื่อน ๆ แม่ในบล็อกเหรอ จนหลายครั้งคุณพ่อเธอแอบค้อน แล้วบ่นว่า "ตกลงจะเริ่มกินกันได้รึยังเนี่ย"
อิ อิ ร่วมแจม ครอบครัวสุขสันต์ค่ะ
สวัสดีค่ะ..คุณรัตติยา…ดิฉันมักบอกเธอก่อนเสมอที่เอ่ยถึง..เนื่องจากขี้เกียจฟังเวลาเธอบ่นว่า…“แม่ทำอะไรทำไมไม่บอกหนู”… “ทำไมแม่ชอบนินทาหนูให้คุณตากับคุณยายฟัง..หนูไม่ชอบเลย” เป็นต้น…..จะไม่ให้เราเล่าให้คุณตาคุณยายฟังได้ไงคะเพราะบางคราวเธอมีอะไรเด็ดๆอยู่เรื่อยๆค่ะ…ขอบคุณค่ะ
ค่ะ..คุณไมโต..คนมอ.น่ารักทุกคนจริงๆค่ะ…ไม่มียกเว้นซักคน…อ้าว..นี่จริงๆนะคะดิฉันไม่ได้โม้…พูดด้วยความจริงใจจริงๆค่ะ…เป็นเพื่อนกันมานานพอจะอ่านใจกันได้บ้างแล้ว…ฝากขอบคุณชาวมอ.ทุกท่านผ่านมาทางนี้ด้วยเลยค่ะ…ฉันอบอุ่นเสมอ…คนขอนแก่นอาจจะแสบบ้างเพราะเป็นพริกขี้หนู…ใครไม่ทานเผ็ดอาจจะไม่ชอบค่ะ…แต่พริกขี้หนูมีวิตามินซีเยอะนา..ขอบอก…..ขอบคุณที่แวะมาคุยค่ะ…งานไม่มากแล้วหรือคะ…พักผ่อนเยอะๆล่ะ
สวัสดีค่ะ คุณไมโต