หน้าแรก สมาชิก nash สมุด ดอกเบญจมาศ ดาบซามูไร และใจที่ว่างเปล่าคะน้า- - -หนึ่งในความขี้เกรงใจของชาวอาทิตย์อุทัย

คะน้า- - -หนึ่งในความขี้เกรงใจของชาวอาทิตย์อุทัย

เขียนเมื่อ 21 ม.ค. 2550 15:57 น. · แก้ไขเมื่อ 22 มิ.ย. 2555 12:47 น.21 ม.ค. 2550 · 22 มิ.ย. 2555

อีกตัวอย่างคือ ถ้าคุณมาริโกะ สาวน้อยออฟฟิศ กำลังพยายามเปลี่ยนหมึกปริ๊นเตอร์ และเธอกำลังไม่แน่ใจว่าทำถูกหรือเปล่า คุณเป็นเพื่อนร่วมงานที่อยู่แถวนั้น หรือเดินผ่านมาพอดี คุณอาจได้ยินเธอรำพึงเบา ๆ เสียงงุ้งงิ้งน่ารักว่า "..อืมม..เปลี่ยนหมึกปริ๊นเตอร์อย่างนี้ถูกหรือเปล่าน้า..." ก็จงทราบเถอะค่ะว่า เธอพูดกับคุณ ฮิ ๆ

ภาพ ผักคะน้าน้ำมันหอย สั่งทานครั้งต่อไป ลองนึกถึงสิ่งดี ๆ ที่ญี่ปุ่นและไทยต่างก็มีอยู่ในใจด้วยกันสิ่งนี้ ที่มาภาพ: http://farm1.static.flickr.com/59/185558555_932d506a1e.jpg

ท่านชอบทาน "ผักคะน้า" กันไหมคะ?

ผู้เขียนบล๊อกชอบมากค่ะ

วันนี้ชื่อเรื่องและภาพอาจจะทำให้ท่านไขว้เขวบ้างเล็กน้อย

แต่มันเป็นสิ่งที่แว่บขึ้นมาอยู่ในหัวเสมอค่ะ เวลาอยู่ในแวดวง

การสนทนากับชาวญี่ปุ่น และได้ยินคำลงท้ายประโยคว่า

"...คะน้า....คะน้า..."

อยู่ร่ำไป

ถ้าว่ากันตามไวยากรณ์แล้ว

ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาที่ชวนมึนหัวที่สุดภาษาหนึ่งเลยล่ะค่ะ

คือความยากนั้น หลายท่านอาจบอกว่าภาษาต่างด้าวภาษาไหนก็ยาก

แต่ของญี่ปุ่นนั้น เพิ่มความยากด้านวัฒนธรรมเข้าไปด้วยอีกเยอะน่ะซี่คะ

ในที่นี้ พี่ยุ่นของเราเป็นเผ่าพันธุ์ที่ขี้เกรงใจพอ ๆกับพี่ไทยน่ะค่ะ

ครูสอนภาษาญี่ปุ่น เคยสอนถึงระดับความไม่แน่ใจ,

ความน่าจะเป็น และคำที่คนญี่ปุ่นใช้ไว้มากมาย

ถึงขั้นแบ่งเป็นระดับเปอร์เซ็นต์แน่ะค่ะ คือกะคร่าว ๆ น่ะนะคะ

เช่น พูดอย่างนี้แปลว่ามั่นใจประมาณกี่เปอร์เซ็นต์ อย่างนี้เท่าไหร่

สำหรับเด็กศิลป์ภาษา ผู้ซึ่งกลัวเลขมากก็กลุ้มใจไปตามระเบียบค่ะ

เพราะต้องคอยจัดลำดับความน่าจะเป็นในหัวเป็นเปอร์เซ็นต์ก่อนพูด

นอกจากนี้ คนญี่ปุ่นยังมีพฤติกรรมชอบพูดกับตัวเองอีกด้วยค่ะ แหะๆ

คือไม่ใช่เขาเพี้ยน ๆ น่ะนะคะ แต่ว่า เป็นการแสดงให้สังคมและ

คนรอบข้างรู้ว่า เขากำลังลังเล สงสัยไม่แน่ใจอะไรสักอย่างอยู่น่ะค่ะ

และส่วนใหญ่แล้ว สิ่งที่เขาลังเล สงสัย อยู่นั้นเขาก็อาจจะอยากให้

คนรอบข้าง (แปลว่าเรา ผู้ซึ่งอยู่ตรงนั้น) ได้รับทราบด้วย

เผื่อจะได้ตอบคำถาม หรือช่วยแก้ไขได้

แล้วทำไมไม่ถามเราตรง ๆ เลยเล่า ง่ายกว่าไหม ท่านทั้งหลายอาจจะสงสัยก็อาจจะง่ายกว่าจริงน่ะนะคะ แต่มันอาจจะทำลายสิ่งที่คนญี่ปุ่นให้ความสำคัญที่สุดอย่างยิ่งยวดลงไปด้วยนั่นก็คือ การทำลาย Wa หรือสภาพสมดุลย์ของธรรมชาติอย่างที่มันเป็น ในขณะนั้นน่ะค่ะ พูดง่าย ๆ เขาอาจจะไม่อยากถามเราตรง ๆเพราะกลัวว่าคำถามนั้นอาจก่อให้เกิดความอึดอัดใจ ไม่สบายใจ ให้กับผู้ตอบได้นั่นเองค่ะ สิ่งหนึ่งที่เขาพอจะทำได้ และเชื่อว่าจะให้ประโชน์กับทั้งสองฝ่าย ก็คือ การรำพึงรำพันกับตัวคนเดียวแล้วก็หวังว่าคนรอบข้างนั้นจะไวพอที่จะได้ยินได้ฟังอย่างใจที่เป็นกลางน่ะค่ะแล้วจะได้ช่วยตอบให้ได้ หรือพูดอีกนัยหนึ่งที่เขาพูดรำพึงกับตัวเองคนเดียวเบา ๆแล้วลงท้ายว่า “..คะน้า….คะน้า…” นี่น่ะก็เพราะเขา “เกรงใจ” เรานั่นเองค่ะเช่นถ้าคุณเป็นคุณสมชาย และ เพื่อนญี่ปุ่นจะเลี้ยงอาหารญี่ปุ่นคุณเขาอาจรำพึงคนเดียวว่า“…เอ..คุณสมชายจะทานปลาดิบได้ไหมน้า….”ความนัยคือ เขาเกรงใจที่จะถามคุณตรง ๆ เพราะการถามตรง ๆ นั้น มันมีนัยยะว่าไม่ค่อยสุภาพแฝงอยู่และอาจทำให้คุณเสียหน้า หรือ ลำบากใจได้ ถ้าต้องปฏิเสธน่ะค่ะดังนั้น การที่เขาพูดคนเดียวเบา ๆ จึงเป็นการรักษาหน้าให้คุณค่ะตามมารยาทแล้ว ถ้าคุณทานได้ ก็ต้องแสดงความกระตือรือล้นรีบตอบเลยค่ะว่า ทานได้ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ถ้าทานไม่ได้ ก็ต้องแสดงสีหน้าลำบากใจ แล้วก็ขอโทษเบา ๆบอกว่า เกรงใจจังเลย แต่ว่า ปลาดิบน่ะ….เอ่อ…..คือพูดค้างไว้แค่นี้น่ะค่ะ ไม่ต้องพูดจนจบอ้างวารสารทางการแพทย์ว่าทานปลาดิบแล้วอาจเจอพยาธิอะไรอย่างนั้นคนญี่ปุ่นจะมีประโยคลักษณะที่พูดค้าง ๆ ไว้เยอะค่ะทิ้งไว้ให้เติมคำในช่องว่างเองเพราะถือว่า ถ้าพูดจนจบประโยคอาจทำให้อีกฝ่ายเสียความรู้สึก เสียใจ เสียหน้าได้เห็นไหมคะ ขี้เกรงใจเสียไม่มีอีกตัวอย่างหนึ่ง คือถ้าคุณ มาริโกะ สาวน้อยออฟฟิศกำลังพยายามเปลี่ยนหมึกปริ๊นเตอร์และเธอกำลังไม่แน่ใจว่าทำถูกหรือเปล่าคุณเป็นเพื่อนร่วมงานที่อยู่แถวนั้น หรือ เดินผ่านมาพอดีคุณอาจได้ยินเธอรำพึงเบา ๆ เสียงงุ้งงิ้งน่ารักว่า “….อืมม…เปลี่ยนหมึกปริ๊นเตอร์อย่างนี้ถูกหรือเปล่าน้า…”ก็จงทราบเถอะค่ะว่า เธอพูดกับคุณ ฮิ ๆและถ้าคุณเป็นสุภาพบุรุษ หรือ สุภาพสตรี ผู้มีน้ำใจไม่ว่าคุณจะรู้วิธีเปลี่ยนหรือเปล่าน่ะนะคะ<div align="center"> ก็ทำท่ากุลีกุจอเข้าไปช่วยเธอดูหน่อยเถอะค่ะ </div> เพราะถ้าลองเธอรำพึง ”…คะน้า…คะน้า…“ มาแล้วแสดงว่าเธอคงจะต้องการความช่วยเหลือแล้วล่ะค่ะ แต่ว่าเกรงใจและพอคุณเข้าไปช่วยเธอดูจริง ๆเธอก็จะขอโทษขอโพยคุณเป็นการใหญ่ราวกับว่าเธอทำผิดอะไรมาซึ่งในความรู้สึกเธอนั้นเธอคิดว่าเธอผิดจริง ๆ ค่ะคือทำให้คุณเสียเวลา และลำบากที่ต้องมาช่วยเธอเธอจะใช้สำนวนว่า “…แย่จริงเชียว…”หรือภาษาญี่ปุ่นคือ “Warui desu kedo….” น่ะค่ะฟังดูเหมือนสิ่งที่เธอรบกวนคุณเป็นเรื่องที่เลวร้ายมากแต่เขาพูดกันอย่างนี้จริง ๆ นะคะในชีวิตประจำวัน ถึงบอกไงคะว่าคนญี่ปุ่นนี่ขี้เกรงใจสูสีกับคนไทยเผลอ ๆ อาจจะมากกว่าเพราะเขามีบทสนทนา สำนวนเฉพาะ สำหรับทั้งสองฝ่ายที่จะต้องใช้กันเป็นบทมาตรฐานเลยสำหรับหลาย ๆ สถานการณ์ด้วยกันเตรียมไว้ให้แล้ว ดังนั้นไปอยู่ญี่ปุ่นวัน ๆ ท่านจะได้ยินแต่เสียงพูดว่า”คือว่า.....เกรงใจคุณจังเลยน่ะค่ะ...แต่ว่า...”“…ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ แต่จริง ๆแล้วนี่ ดิฉันมีเรื่องใคร่ขอรบกวนคุณสักอย่างหนึ่งน่ะค่ะ…”“….ผมแย่จริงเชียวครับ รบกวนคุณอยู่เรื่อย ทำให้คุณลำบากแย่เลย….” หรือแม้แต่เจอหน้าทักทายกันนะคะ เขาก็จะไม่ใช้คำว่า สวัสดีสบายดีหรือ หรอกค่ะทายซิคะ เขามักทักทายกันว่าอะไร โดยเฉพาะถ้าติดต่อธุรกิจยิ่งต้องใช้ประโยคนี้เป็นมาตรฐาน“…..วันก่อน…ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้….คงต้องลำบากแย่….”“…วันก่อน ต้องขอบคุณมาก ๆ เลยครับ สำหรับเรื่องนั้น….”ที่เขาขอบคุณกันนั้น ส่วนหนึ่ง เป็นเพราะต้องการแสดงให้เห็นว่า นอกจากเขารู้และระลึกถึงบุญคุณเสมอแล้ว ยังรู้สึกเกรงใจที่อีกฝ่ายต้องลำบากทำอะไรให้เขาด้วยดังนั้น สิ่งที่จะพูดเป็นสิ่งแรก ในการเจอหน้ากันครั้งต่อไป ก็คือ การแสดงความขอบคุณสำหรับเรื่องหนที่แล้ว และขอโทษด้วยถ้าทำให้ลำบากเดือดร้อนนั่นเองค่ะเป็นไงคะ ขี้เกรงใจสุด ๆ เลยดีไหม พี่ไทยเราล่ะคะ? มี "..คะน้า...คะน้า..." กันบ้างไหมในชีวิตประจำวัน?สวัสดีค่ะ…..คะน้า? (ถ้าแปลตามไวยากรณ์ญี่ปุ่น น่าจะแปลว่า เราลากันตรงนี้เลยดีไหมน้า…?) kids @ bakery "...Ne-chan..Ookii no doo ka naa...?"" 。。姉ちゃん。。大きいのどうかなあ。。"(พี่จ๋า...ชิ้นใหญ่ชิ้นนั้นเป็นไงน้า....? --- แปลว่าน้องสาวตัวกลมอยากทานเค้กชิ้นใหญ่ค่ะ แต่ว่าเกรงใจพี่สาว เลยถามอ้อม ๆ ว่าพี่คิดว่าเป็นยังไง...คะน้า?)ที่มาภาพ: http://www.flickr.com/photos/jam_session/33395301/

คำสำคัญ (Tags): #การเรียนรู้ #ขนบธรรมเนียม #จิตสำนึกสาธารณะ #จิตวิญญาณ #ญี่ปุ่น #มองโลก #มารยาท #มุมมอง #วัฒนธรรม #สังคม #สังคมวิทยา #สังคมศาสตร์ #อาหาร #เรื่องเล่า #เล่าเรื่องด้วยภาพ #เอเชีย #日本　社会学

ความเห็น

ไม่ระบุ

เขียนเมื่อ 23 ม.ค. 2550 04:09 น.23 ม.ค. 2550

มีแต่ผักกาดน่ะสิ...

ในความลังเลของคนไทยจะไม่มีการพูด นอกจากไม่พูดแล้วยังทำไปแบบผิดๆถูกๆอีกด้วย ไม่ด้วยเพราะเกรงใจ แต่เป็นความขี้อายต่างหาก อายที่จะเสียหน้า อายที่อาจเสียรู้ อายที่อาจถูกเหยียดหยาม อายที่จะเป็นหนี้บุญคุณ

กล่าวถึงบุญคุณ คนญี่ปุ่นจะมีการตอบแทนกันในทันทีที่มีโอกาสเลยมิใช่หรือ?

ฉะนั้น ที่บอกว่ามีแต่ผักกาด ก็ลองนึกดูเถิดว่าเป็นเช่นไร_ที่ว่ามาอาจไม่ใช่ความเกรงใจ อาจเป็นการเอาใจเขามาใส่ใจเราก็ได้

ใจของเขา เอามาดูแลบ้างจะดีมั้ยน้า.....

อนิศรา

เขียนเมื่อ 23 ม.ค. 2550 21:19 น.23 ม.ค. 2550

สวัสดีค่ะ คุณณัชร เพื่อนร่วมทุกข์และศิษย์ร่วมสำนัก....เติมเอาเอง

อืม ชาวญี่ปุ่นนี่คล้ายๆกับคนไทยในเรื่องความเกรงใจจริงๆเนอะ คำว่าคะน้าเค้านี่น่ารักจังค่ะ

เห็นคำตอบของคุณอนุเซน รินไซ แล้วอยากอ่านบลอกของคุณมั่งจังค่ะ เขียนบลอกเลยค่ะ ความคิดคมคายแบบนี้ ต้องมีประโยชน์กับชาวบลอกมากๆแน่นอน

คุณณัชรๆ ขอบคุณมากนะคะ เพราะเกรงใจหนอนี่ก็กำหนดไม่ทันเหมือนกัน

จันทรรัตน์ เจริญสันติ

เขียนเมื่อ 23 ม.ค. 2550 21:32 น.23 ม.ค. 2550

เป็นเรื่องเล่าที่น่ารักมากเลยค่ะ

ขอบคุณนะคะ

ไม่ระบุ

เขียนเมื่อ 23 ม.ค. 2550 23:41 น.23 ม.ค. 2550

สวัสดีครับ ผมพึ่งเข้ามาเป็นครั้งแรก เรื่องนี้ขำดีมากเลยครับได้ความรู้ด้วย (ผมเรียนวิชาโทภาษาญี่ปุ่นอยู่พอดี)

ผมกำลังจะหาข้อมูลเรื่องอาหารญี่ปุ่นไปรายงานหน้าชั้น ก็ได้เจอ blog นี้ ทุกคนนในนี้ พูดจาสุภาพกันมากๆเลยครับ ดีจัง

nash

เขียนเมื่อ 24 ม.ค. 2550 02:00 น.24 ม.ค. 2550

สวัสดีค่ะ คุณ อนุเซน รินไซ,

นั่นน่ะซี่คะ อยากจะขอยืมคำของคุณหมอ อนิศรามาเสียหน่อย

เขียนเถอะค่ะ บล๊อกน่ะ

อยากอ่านจริง ๆ ค่ะ

คำวิเคราะห์คุณคมดีจริง ๆ ด้วย

ที่ว่า แท้ที่จริงแล้ว คนไทย บางทีอาจจะขี้อาย มากกว่า ขี้เกรงใจ

อายที่จะเสียหน้า

อายที่จะเสียรู้ ฯลฯ

จึงไม่ใช่คะน้า แต่เป็นผักกาด ด้วยความขลาดอายที่มีอยู่

โอ้โฮ...ลึกซึ้งมาก ๆ ค่ะ นับถือ ๆ

เรื่องบุญคุณที่คนญี่ปุ่นจะตอบแทนทันทีเมื่อมีโอกาส นั่นก็เข้าใจว่าจริงน่ะค่ะ

ความจริงก็เป็นพื้นฐานที่มาจากลัทธิขงจื๊อของจีนด้วยน่ะค่ะ

เพียงแต่ว่า ของจีันที่เราได้ยินกันบ่อย ก็คือ "บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ" ใช่ไหมคะ

ของญี่ปุ่นนี่ ต้องยกให้อย่างหนึ่งว่า อิทธิพลของพุทธศาสนาสามารถเข้าไปมีผลต่อแนวคิดและปรัชญาการครองชีวิตของคนในสมัยโบราณได้มากกว่าในจีน

ดังนั้น จึงมีเรื่องของการปล่อยวาง การไม่จองเวร มากกว่า

ในหมู่ซามูไรนั้น ยิ่งพวกที่มีปัญญามาก หรือพวกแม่ทัพนายกอง หรือแม้แต่โชกุนบางคน ที่ออกรบมาก ๆ เห็นการรบราฆ่าฟันกันแบบโหด ๆ ก็เกิดปัญญาทางธรรมขึ้น

สามารถเข้าใจใน "ทุกข์" ของการเกิดแก่เจ็บตาย และไม่เห็นประเด็นว่า จะฆ่าแกงกันไปทำไม ตายไปก็ไม่สามารถเอาสมบัติพัสถานแว่นแคว้นอำนาจอะไรติดตัวไปได้เลย

จึงออกบวชเป็นพระเซนกันภายหลังนักต่อนักแล้วค่ะ

อ้าว เล่าเพลินชักเริ่มออกนอกประเด็น เห็นคุณ อนุเซน รินไซ มาทีไร จะเป็นอันชวนคุยไปไกลทุกที

ความจริงคงจะเป็นการเอามะพร้าวห้าวไปขายสวนเสียด้วยซ้ำ แหะ ๆ ขอประทานโทษด้วยค่ะ

ที่คุณ อนุเซน บอกมานั้น ก็ใช่เลยน่ะค่ะ เรื่องเอาใจเขามาใส่ใจเรา

ดูเหมือนตัวเองก็เพิ่งจะเขียนไปในบันทึกเรื่อง คนไทย คนญี่ปุ่น และมารยาทสังคม

ในเรื่องที่ว่าด้วยความเกรงใจประเภทต่าง ๆ ของคนญี่ปุ่น และหนึ่งในนั้น ก็คือ การเอาใจเขา มาใส่ใจเรานั่นเอง

ขอบพระคุณอีกครั้งนะคะที่แวะมาเยี่ยมเยือน ยามดึก ๆ หรือว่ายามฟ้าอรุณรุ่งเสมอ

สวัสดีค่ะ,

ณัชร

nash

เขียนเมื่อ 24 ม.ค. 2550 02:12 น.24 ม.ค. 2550

สวัสดีค่ะ คุณหมอ อนิศรา ผู้ที่เขียนบล๊อกได้สนุกน่าติดตามที่สุดคนหนึ่ง,

ขอบพระคุณมาก ๆ ค่ะ ที่กรุณาสละเวลาแวะมาเยี่ยมเยือนเสมอ ทั้ง ๆ ที่ทราบว่าคุณหมอคงจะยุ่งมาก

ไหนจะงานราษฎร์ งานหลวง และงานบล๊อก ฮิ ๆ

นั่้นแน่...มีการทิ้งให้เราเติมคำในช่องว่างด้วย จะเล่นมุขเกรงใจแบบสาวญี่ปุ่นหรือคะคุณหมอ ฮิ ๆ

ดูน่ารักน่าเอ็นดูดีมาก

จะว่าไปแล้วคุณหมอนำประเด็นเรื่องการกำหนดขึ้นมาพูดถึงได้อย่างน่าสนใจมากค่ะ

เพราะพอคุณหมอบอกว่า การเกรงใจนั้น กำหนดไม่เคยทัน ก็ทำให้ตัวเองอึ้งไปสองอึดใจครึ่ง (นึกออกไหมคะ ว่าประมาณไหน ฮิ ๆ)

เพราะเป็นการตั้งข้อสังเกตุที่แยบคายดีจริง ๆ

ต่อเมื่อตั้งใจวิเคราะห์สถานการณ์ใหม่แล้วลองทบทวนอีกครั้งหนึ่งแล้วนั่นแหละค่ะคุณหมอ ตัวเองเลยได้ข้อสรุป(ส่วนตัึว) ว่า

จริง ๆ แล้วถ้าสติมันไวจริง ๆ

มันอาจจะยังไม่ไปถึงความรู้สึก "เกรงใจ" ก็ได้นะคะ

มันก็อาจจะแค่ "เห็นหนอ" ก่อน หรือ "ยินหนอ"

คนที่สติไวมาก ก็จะดับไปตรงนั้น สังขารขันธ์ไม่เอาไปปรุงแต่งต่อ

ซึ่งคนคนนั้นก็คงไม่ใช่เราชัวร์ ฮิ ๆ ๆ

อันดับต่อไป ก็คงจะเป็นระดับที่เราพอจะยังรอลุ้นไหว

นั่นก็คือ ระดับ "คิดหนอ"

ถ้าเรายังพอยันอยู่ที่ระดับ "คิดหนอ" นี้ แล้วกำหนดย้ำ ๆ หลาย ๆ ที

ดูการเปลี่ยนแปลงของความคิด แต่ไม่ตามความคิด (ซึ่งคงจะยุ่งยากหน่อย แต่ถ้าวันหลัง ๆ ของการปฏิบัติ หรือถ้าเข้าคอร์สเข้มแล้ว ก็พอไหว)

พอเราได้เห็น "ความไม่เที่ยง" "ความทนอยู่ไม่ได้" ของความคิดที่มัน เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ํดับไป ได้อยุ่ตรงนั้นแล้ว

มันก็คงยังไม่ทันได้ไปปรุงแต่งเป็น ชอบ/ ไม่ชอบ/ เฉย ๆ ได้มั้งคะ

เดาเอาว่า อาการ "เกรงใจหนอ" นี้ มันน่าจะเป็นลูกผสม ของการ "คิด" ที่ไม่ดับ ที่ไม่ประกอบด้วยสติที่ไปกำกับรู้

แล้วก็ตามมาติด ๆ ด้วยจิตที่เป็นโทสะ ที่ในที่นี้ แปลว่า ความไม่ชอบใจ ความไม่อยากได้

ความเกรงใจ คือ ความรู้สึกไม่อยากได้ในอารมณ์นั้นน่ะค่ะ คือมันจะไม่สบายใจ ลำบากใจ อึดอัดใจ เดือดร้อนใจ

คือถ้าตีโจทย์ของอารมณ์ที่เกิดขึ้น หรือมากระทบให้แตก มันก็น่้าที่จะพอกำหนดดูมันได้ทัน และเห็นมันดับไปนะคะคุณหมอ คิดว่าน่ะนะ

มันจะเป็นอะไรก็แล้วแต่ ขอให้คุณหมอสามารถกำหนดเห็นทันดูมันดับไปก็แล้วกันค่ะ

จะเอาใจช่้วย

คุณหมอรู้วิธีแล้วมาสอนด้วยนะคะ ฮิ ๆ

เพราะไม่เคยได้คิดเรื่องนี้มาก่อนเลยน่ะ

ถึงว่าคุณหมอแยบคายมาก คิดเรื่องการกำหนดการเกรงใจได้ด้วย โห....

ขอบพระคุณมากค่ะ,

ณัชร

nash

เขียนเมื่อ 24 ม.ค. 2550 02:35 น.24 ม.ค. 2550

สวัสดีค่ะ อาจารย์ จันทรรัตน์ ,

ขอบพระคุณมากค่ะ ที่กรุณาแวะมาเยี่ยมเยียน

และขอบพระคุณสำหรับคำให้กำลังใจของอาจารย์ด้วยค่ะ

เมื่อกี๊ได้แวะไปดูบล๊อกอาจารย์มาด้วยค่ะ สีสันสีชมพูวัยรุ่นดีมากเลยค่ะ พอเห็นเป็นสุขภาพก็สนใจและดีใจ

และเห็นรูปอาจารย์อมยิ้มอยู่ด้วย ก็รู้สึกอบอุ่ีนใจดีค่ะ

แต่พอเห็นคำถัดไปว่า "..สำหรับสตรีวัยทอง..." เท่านั้นแหละค่ะ ยิ้มหุบเลย แหะ ๆ

แหม...อาจารย์ล่ะก็ มาทดสอบกำลังสติหนูก็ไม่บอกล่วงหน้า ฮี่ ๆ ๆ

อาจารย์พิชัยของหนู จากศูนย์วิปัสสนาเชียงใหม่ส่งมาทดสอบหนูภาคสนามของจริงหรือเปล่าคะ ฮิ ๆ

ขอบพระคุณมากค่ะที่แวะมา

สวัสดีค่ะ,

ณัชร

nash

เขียนเมื่อ 24 ม.ค. 2550 02:43 น.24 ม.ค. 2550

สวัสดีค่ะ คุณ ชัชชัย ,

ขอบพระคุณมากค่ะ ที่กรุณาแวะมาเยี่ยมเยียน และกรุณาทิ้งข้อความน่ารัก ๆ ไว้ด้วย

ข้อความดี ๆ อย่างของคุณ เป็นกำลังใจที่ดียิ่งสำหรับคนเขียนบล๊อกมาก ทราบไหมคะ

คือดีใจที่พอจะทำตัวเป็นประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้รายงานคุณได้น่ะค่ะ

แต่ขณะเดียวกัน ก็กลุ้ัมใจด้วย แหะ ๆ

เพราะว่าตัวเองไม่เคยเรียนเอก หรือ โท ญี่ปุ่นน่ะซี่คะ

เผลอ ๆ คุณชัชชัยนั่นแหละ จะมีความรู้ภาษาญี่ปุ่นที่แตกฉานมากกว่าคนเขียนบล๊อก

เพราะฉะนั้น ที่เห็นเขียน ๆ ในนี้ เป็นแค่ภาษาญี่ปุ่นแบบลูกทุ่ง ของคนที่เรียนแบบ "ภาคค่ำ" ที่เมืองไทย

แล้วไปลุย ๆ แบบเอาตัวรอดเองที่สำนักดาบที่ญี่ปุ่นมาแค่ ๓ เดือนน่ะนะคะ

มันก็อาจจะไม่ได้ถูกไปเสียทั้งหมด

ยังไงก็กรุณาตรวจสอบกับอาจารย์ของคุณอีกทีก็ได้ค่ะ ถ้าคุณอยากจะแม่นแกรมม่าร์ภาษาญี่ปุ่นแบบเป๊ะ ๆ

มันเป็นภาษาที่ยากที่สุดในโลกแล้วล่ะคุณเอ๋ย (ขู่เสียเลย ฮิ ๆ)

แล้วก็ขอบคุณนะคะที่มาทำให้คนอ้วนอย่างข้าพเจ้านี้สะดุ้งไปแปดตลบ

เมื่อคุณบอกว่า หาข้อมูลจะเขียนเรื่องอาหารญี่ปุ่น

แล้วมาเจอบล๊อกนี้

ฮือ ๆ ๆ หมดกัน

ชื่อเสียงฉัน

กลายเป็นคนเขียนเรื่องอาหารญี่ปุ่นไปเสียแล้ว ฮือ ๆ

ไม่เป็นไรค่ะ

เอาเป็นว่า

หวังว่าคุณคงได้เกร็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คุณต้องการไปน่ะนะคะ

แล้วมีอะไร ก็กลับมา ลปรร กันบ้างนะคะ

ไม่เห็นทิ้งที่อยู่บลีอกกันไว้ให้บ้างเลย?

ว่าแต่ว่า เรียนโทญี่ปุ่นไป เพราะอะไรหรือคะ? ถามได้ไหม?

แล้วพูดหน้าห้องเรื่องอาหารญี่ปุ่น จะพูดว่าอะไรบ้างคะ? อยากรู้บ้างจัง

ถ้าว่าง ก็แวะมาเล่าให้ฟังบ้างนะคะ

สวัสดีค่ะ,

ณัชร

ไม่ระบุ

เขียนเมื่อ 24 ม.ค. 2550 20:59 น.24 ม.ค. 2550

อ๋อ อย่าพึ่งเข้าใจผิดครับ ผมเรียนปริญาตรี เอกคอมพิวเตอร์ โทภาษาญี่ปุุ่น (ไม่ค่อยจะเกี่ยวกันเลย เนอะ)

นั่นคือผมพึ่งหัดเรียนแค่ไม่กี่ตัวเองครับ

ส่วนที่ผมเลือกที่จะเรียนภาษาญี่ปุ่นเพราะว่า ผมชอบอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น รวมทั้งเกมด้วย

ส่วนรายงานเป็นงานของวิชาคุณภาพชีวิต เรื่องอาหารเพื่อสุขภาพ กลุ่มผมจับฉลากได้ อาหารญี่ปุ่นพอดิบพอดีเลย

รีบรี่ไปที่ google แล้วก็เจอ blog นี้แหละครับ

nash

เขียนเมื่อ 25 ม.ค. 2550 13:01 น.25 ม.ค. 2550

สวัสดีค่ะ คุณ ชัชชัย,

ขอบพระคุณค่ะ ที่กรุณาแวะกลับมาตอบอีกครั้ง

เกี่ยวสิคะ เกี่ยวมากเลย อีกหน่อยคุณชัชชัยจะได้งานที่ดีมาก ๆ แน่

การเรียนสิ่งที่ชอบ จะทำให้คุณมีแรงดลใจ แรงมุมานะที่จะตั้งใจเรียนน่ะค่ะ หลายคนที่มาเรียนภาษาญี่ปุ่นภาคค่ำที่เจอในห้องเดียวกันก็เป็นน้อง ๆ ที่ชอบการ์ตูนญี่ปุ่นน่ะค่ะ ไม่เห็นแปลกเลย มันก็เป็นสื่ออย่างหนึ่ง ที่สะท้อนอีกสังคมหนึ่งในเอเชีย

ชื่อรายงานน่าสนใจดีมากค่ะ อาหารเพื่อสุขภาพ ขอให้ทำได้สนุกและน่าสนใจสมกับชื่อรายงานที่จับฉลากได้มานะคะ

หากมีอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พอจะให้ช่วยเหลือได้อีก ก็บอกมาได้นะคะ จะพยายามค่ะ

สวัสดีค่ะ,

ณัชร

ป.ล. เดี๋ยวนี้ที่ญี่ปุ่น คนก็เริ่มอ้วนกันแล้วล่ะค่ะ เพราะว่า เริ่มมีวัฒนธรรมการทานอาหารคล้ายคนอเมริกันเข้าไปบ้างแล้ว