มีโลภ มีโกธร มีหลง มีอัตตามีการเข่นฆ่ากันอย่างไม่หยุดยั้ง เอารัดเอาเปรียบกันทุกครั้งที่มีโอกาส

       หลายครั้งที่ชีวิตมนุษย์ทุกคนนึกเสียใจ ดีใจต่อการกระทำของตนเอง หลายครั้งเชื่อว่ามนุษย์จะเหนื่อยหน่ายกับบริบทรอบข้าง  และคงมีหลายครั้งที่มนุษย์ไม่เคยคิดเหน็ดเหนื่อยต่อความตั้งใจของผู้มีพระคุณ มนุษย์ต้องทดแทนด้วยหัวใจที่เบิกบาน และมีความสุขใจที่ได้กระทำ

      มนุษย์ขีดและวาดหวังไว้สูงมาก และทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อเพื่อนมวลมนุษย์ด้วยกัน เพื่อตัวตนเป็นสิ่งสุดท้าย  

      แต่...อีกด้านหนึ่งของมนุษย์ แสดงออกมาในมุมกลับกัน คือ มีโลภ มีโกธร มีหลง มีอัตตามีการเข่นฆ่ากันอย่างไม่หยุดยั้ง เอารัดเอาเปรียบกันทุกครั้งที่มีโอกาส

       มนุษย์จึงมีจิตวิญญาณทั้งร้ายทั้งดีสิงอยู่ในร่าง เพียงแต่ว่าจะแสดงออกมาให้โลกมนุษย์ได้ดูเมื่อไหร่ และอย่างไรเท่านั้น

       (หนักไปหน่อยนะครับเขียนครั้งนี้)