วาระแห่งชาติ แห่งขี้ มีไหมเล่า

  วันนี้ ศิษย์ไม่มี อะไรให้
มีแต่ใจที่รักสมัครสมาน
รำลึกถึงพระคุณคณาจารย์
อนุบาลการศึกษาให้เรืองรอง

 สุดตระหนักแสนตระหนกหัวอกเอ๋ย
กระไรเลยครูเราโศกเศร้าหมอง
เป็นวันที่น้ำตาบ่าเนืองนอง
ศิษย์แอบร้องร่ำไห้ในวันครู

 ครูดิ้นตาย ทั้งเป็น เจ้าเห็นไหม
ทยอยไปนอนโลงตาโพลงอยู่
ดอกไม้จันทน์ที่ถือมาให้ดู
กับหรีดหรูมาแขวนตอบแทนใคร

 วาระแห่งชาติ แห่งขี้ มีไหมเล่า
ที่หยิบเอาชะตาครูมาคิดใหม่
คิดให้ดีคิดให้ชัดแบบวัดใจ
คิดอย่างไทยบางระจันกันเสียที

 ประเทศใดดูแลครูไม่ได้
ประเทศนั้นฉิบหายไร้ศักดิ์ศรี
ประเทศที่ปล่อยให้ครูดีๆ
ถูกประหารชีวีไปทุกวัน

 ปิ๊บครับปิ๊บ!ไปหยิบมาคลุมหัว
ไม่ต้องกลัวต้องเขินเชิญครับท่าน
เมื่อไม่สู้จะนั่งอยู่ทำไมกัน
อยู่ดูมันฆ่าครูอยู่ทำไม?.