ความภาคภูมิใจในชีวิตครู

วันนี้วันที่ 11 มกราคม 2550  อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันครูแล้ว เร็วเหมือนกันนะ ถามตัวเองว่า
  1. เป็นครูได้กี่ปี 
  2. มีความสุขดีไหมในการประกอบอาชีพครู
  3. ถ้าไม่ได้เป็นครูแล้วจะทำอาชีพอะไร 
  4.  มีความภาคภูมิใจอะไรบ้าง คำถามนี้ทำให้มองย้อนกลับไปถึงอดีตที่ผ่านมา

         เมื่อปี  2535  หลังจากจบจากเรียนต่อได้ย้ายไปดำรงตำแหน่ง อาจารย์ 1 ระดับ  5  ที่โรงเรียนเล็กๆแห่งหนึ่งใน  อำเภอโพนพิสัย  จังหวัดหนองคาย ครูใหญ่มอบหมายให้สอนประจำชั้น ป.4    วันหนึ่งในหมู่บ้านมีงานศพ ทางโรงเรียนได้ให้ครูไปช่วยงาน จึงได้เข้าไปเห็นประเพณีพิธีกรรมของชาวบ้านซึ่งหมู่บ้านนี้เป็นชาวไทยพวนและสิ่งที่ทำให้ตกใจที่สุดคือการที่ได้เห็นนักเรียนในโรงเรียนนั่งล้อมวงอยู่กับผู้ปกครอง มีเสียงเฮและเสียงถกเถียงกันเป็นระยะ จึงถามพี่ๆว่าเขาทำอะไรอยู่  ได้รับคำตอบว่าเล่น ไฮโล

           ยอมรับว่า ตกใจ  ทำไมเยาชนของชาติตัวน้อยๆเหล่านี้รู้จักการเล่นไฮโล ด้วยเหรอ เราเองรู้จักไฮโลเมื่อตอนเรียนคณิตศาสตร์เรื่องความน่าเป็นสมัยเรียนมัธยมศึกษา

           ด้วยความสงสัยจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ  จะเรียกว่าช็อกก็ว่าได้เพราะไปเห็นนักเรียนในชั้นเรียนที่เป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดห้องเป็นคนเขย่า มีพ่อแม่เป็นคนเก็บเงินและจ่ายเงิน จึงถามพี่ๆอีกว่าทำไมไม่ห้ามเด็กพี่ๆตอบว่าผู้ปกครองเขาพามาเองบอกว่าถ้าวันไหนพ่อแม่มือตกจะต้องพาลูกชายคนนี้มาเขย่าแทนเพื่อเอาทุนคืนให้ได้และเกือบทุกครั้งก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ทำให้พ่อแม่ต้องให้เด็กชายคนนี้ไปด้วยทุกครั้งที่มีงานศพ

ยอมรับว่านี่คือแรงบันดาลใจที่จะต้องหาวิธีให้เด็กคนนี้ถอนตัวจากวงการนี้ด้วยความสมัครใจให้ได้

จึงได้คิดหาวิธีการต่างๆมาใช้ ในที่สุดวันที่ประสบผลสำเร็จก็มาถึงในเช้าวันหนึ่งเด็กคนนั้นเดินเข้ามาบอกว่า

         ครูครับ  ต่อไปผมจะไม่ไปเล่นไฮโลกับพ่ออีก  ผมสัญญาครับครู

          จำได้ว่าพูดกับเด็กไปว่า  ครูจะคอยดู       (ช่างเป็นคำพูดที่ไม่สร้างสรรค์จริงๆ  ถ้าย้อนอดีตได้คงจะหาคำพูดที่ดีกว่านี้ ถึงวันนี้อยากจะบอกคำว่าครูขอโทษ)            

          ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเขาไม่เคยเสียคำพูดที่เคยให้สัญญาไว้เลย ไม่ว่าจะมีงานศพบ้านใกล้บ้านไกล จากการสอบถามเพื่อนๆนักเรียนที่คอยเป็นหูเป็นตาให้และคำบอกเล่าของพี่ในโรงเรียนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เคยเห็นเขาเล่นอีกเลย              

         วันหนึ่งได้เจอพ่อแม่ของเขา พ่อเขาเดินเข้ามาพูดว่า ครูใช้วิชาอะไรถึงห้ามลูกเขาได้นับถือจริงๆ   ก็เลยบอกว่าลุงเหลิม ลุงมีลูกดีเอง   ครูเพียงแต่แนะนำข้อดีข้อเสียของการพนันและอนาคตของเขาให้เขาฟัง เขาก็คิดเองได้ ลุงควรภาคภูมิใจในตัวเขาให้มาก เพราะลุงจะได้พึ่งพาเขาในภายหน้า              

        และปัจจุบันนักเรียนคนนั้นก็ได้เป็นเสาหลักของครอบครัวด้วยการประกอบอาชีพพยาบาลในโรงพยาบาลในอำเภอ  และเป็นคนดีในหมู่บ้าน           

         ครูจำได้ว่าวันที่ครูจะย้ายมาบ้านเม็กดำ  เธอมาขนของช่วยครูและบอกครูว่าครูครับผมจะลางานไปส่งครูครับ และผมอยากจะบอกครูว่าผมมีวันนี้ได้เพราะครู

        ครูภูมิใจในตัวเธอมาก และยังจำชื่อได้ดี

                      เด็กชายพิบูรณ์  สะวิสัย