“ อย่างนี้ ต้องขอให้ช่าง สลักชื่อไว้ในอิฐด้วย ทำไปๆ เวลาใช้ไปๆ มันคุณภาพไม่ดี จะได้รู้ว่า ใครทำ..........ทำอะไร ต้องตั้งใจทำ ไม่งั้นเสียเวลา เสียใจ.........”
 เด็กรักป่า  มีเพื่อนสนิทชื่อ  เซกิกาวา  เป็นชาวญี่ปุ่น เขาเรียนจบวิศวะ     เรารู้จักเขาตอนที่มาเป็นอาสาสมัครผู้บำเพ็ญประโยชน์ที่สุรินทร์ เมื่อ 19 ปีก่อน  ใช้ชีวิตสมถะมาก ทานข้าวมื้อเดียว มีชุดใส่ไม่กี่ชุด   มีมอเตอร์ไซด์เก่าๆหนึ่งคัน .........................................ชาวบ้านจะเรียก    เซนเซ  ....เขาบอกว่า เขาไม่ใช่  เซนเซ        ( อาจารย์ )  แต่คนก็เรียกเขาแบบนี้.........................................................................................................เขามีความคิดว่า   ทุกๆปีจะ มีคนญี่ปุ่นมาร่วมกับคนสุรินทร์ ปลูกต้นไม้ตามที่ต่างๆในป่าสงวน     ปลูกเสร็จ   ไม่มีใครดูแล  ต้นไม้ก็ตาย  เขาเสียใจมาก.................................เขาจะบ่นให้เราฟังเสมอๆ...............เซนเซ   เป็นคนที่ทำอะไรแล้วก็จริงจัง    ตั้งใจมาก  ...................................อย่างตอนที่   เด็กรักป่า ก่อสร้างโรงเรียนใหม่ๆ      มีช่างชาวบ้านมาทำอิฐดินชนบท   คุณภาพ  ยังไม่ได้   ไม่ดี .............เซนเซ   ก็พูดมาว่า    “  อย่างนี้ ต้องขอให้ช่าง สลักชื่อไว้ในอิฐด้วย  ทำไปๆ เวลาใช้ไปๆ มันคุณภาพไม่ดี จะได้รู้ว่า ใครทำ..........ทำอะไร ต้องตั้งใจทำ  ไม่งั้นเสียเวลา  เสียใจ.........” ........................................................หลังๆ เซนเซไปนอนเฝ้าต้นไม่ที่คนอื่นปลูกเอาไว้ในป่า   ถ้าต้นเล็กๆ   เซนเซก็จะ เอามุ้งนอนไปกางให้ต้นไม้........................................ถ้ามีแมลงมากินต้นไม้ เซนเซก็จะค่อยๆหยิบออกๆ และบ่นแมลง ว่าไม่ควรจะมากินต้นไม้เลย   ทำไมไม่กินอย่างอื่น  .........................................................................แต่ก็เป็นเรื่องขำไม่ออก ที่มุ้งครอบต้นไม้เพื่อกันแมลงของเซนเซ หายไป......................คงมีชาวบ้านที่ต้องการมุ้งไปกางนอนมากกว่าต้นไม้ก็เป็นได้....................................................................เซนเซ    รักเด็กรักป่ามาก   เรารู้ว่าเซนเซไม่มีเงิน  แต่เซนเซ ก็จะหาต้นไม้ที่หลากหลายมาให้ เด็กรักป่า เสมอๆ  เซนเซมีความรู้มากเรื่องต้นไม้ .......................................... ทุก สามเดือน เซนเซจะมาให้ฉันช่วยเขียนภาษาไทย ทำเรื่องต่ออายุวีซ่า  และเดินทาง นั่งรถไฟ ชั้น 3  จากสุรินทร์ ลงใต้ ไปมาเลย์เซีย   กลับมา เซนเซ  ก็จะมี สีไม้น้ำ มาฝาก เด็กรักป่าทุกครั้ง ครั้งละหลายๆกล่อง    เพราะรู้ว่า เราวาดรูปกันเป็นประจำ.....เซนเซ  ไม่มี เงินเดือน ไม่มีรายได้ ใช้จ่ายประหยัด  เราไม่รู้ว่า เซนเซอยู่อย่างไร และไม่เคยกลับญี่ปุ่นเลยจนวาระสุดท้าย     เด็กรักป่าก็รัก เซนเซมาก ......ตอนนี้ เซนเซไม่ได้อยู่กับเราแล้ว......จากเราไปนานแล้ว  ลมหายใจของเซนเซอยู่ในต้นไม้    ใบหญ้า      รอบๆเด็กรักป่า      ระลึกถึงเซนเซคะ.....................................................................................................