ครูอ้อยมีเพื่อนมาก และเพื่อนแต่ละคนก็จะรู้ว่า..ควรมาพูดคุยกับครูอ้อยเรื่องอะไร
เปิดปีใหม่มานี้...สามวันแล้ว ที่ครูอ้อยมีเพื่อนมาหา มานั่งคุยโน่นนี่ เชิงปรึกษาหารือทั้งสามวันเลยค่ะ ทั้งที่ครูอ้อยเคยเขียนบันทึกเรื่อง ปีใหม่นี้ครูอ้อยตั้งปณิธานไว้ว่า..... ครูอ้อยก็อดไม่ได้ที่จะต้องต้อนรับ และฟังเพื่อนๆทุกคน
เมื่อฟังเสร็จสรรพทั้งสามคนแล้ว ครูอ้อยมานั่งทบทวนก่อนที่จะเขียนบันทึกฉบับนี้ พบว่า....ปัญหาที่เกิดขึ้นกับเธอทั้งสามคนนั้น เกิดจากการนำปัญหาขยะมาใส่ชีวิตของตน
ครูอ้อยพูดถึงปัญหาขยะ ไม่ได้ดูถูกดูหมิ่นเพื่อนเลย แต่ได้บอกกับเพื่อนทั้งสามคนว่า.....ปัญหาเหล่านี้เป็นปัญหาจิ๊บจ๊อย อย่าไปวิตกกังวลอะไรเลย .....ปัญหาเหล่านี้ ไม่ได้เป็นปัญหาที่เราก่อขึ้นมา..มันเกิดขึ้นได้ มันก็หายไปได้เอง.....ใช้เวลาเป็นตัวรักษาไป
ครูอ้อยคิดว่า.....ทำไมคนเราต้องนำปัญหามาใส่สมองเรา ทั้งๆที่เรามีเรื่องที่จะต้องคิด ต้องทำมากมายอยู่แล้ว
ครูอ้อยเคยประสบปัญหาแบบนี้ คิดมาก..คิดมากจนถึงบ้านแล้ว...ยังไม่มีกับข้าวตอนเย็นก็มี...
ทำไมเราไม่คิดมากกับปัญหาใหญ่ๆ
ทำไมเราต้องเก็บปัญหาจิ๊บจ๊อยมาคิด
สงสัยตอนเราเด็กๆ เราไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา เรื่อง การลำดับความสำคัญ เราเอาปัญหาทั้งหมด...มาเป็นปัญหาใหญ่หมดเลย
ต้องรู้และจัดระบบกันเสียใหม่
เรียงลำดับความสำคัญของปัญหา..อย่าคิดว่ามันใหญ่เสมอ
Take it easy ...ใจเย็นๆ กับปัญหาเหล่านี้ เรียงมัน คิดถึงมัน ว่ามันใหญ่ มันยากแค่ไหน
เมื่อเพื่อนทั้งสามคนฟังครูอ้อยแล้ว........ไม่รู้ว่าเธอทั้งสามจะพอใจหรือไม่ ในระยะสั้นๆ อาจจะไม่พอใจ แต่ครูอ้อยหวังว่า ในระยะยาวๆ เธอทั้งสามต้องคิดได้ ปลงได้ และไม่มาปรึกษาครูอ้อยอีกเลย
ไม่ใช่ไม่พอใจครูอ้อย.....แต่เป็นเพราะ...เธอทั้งสามแก้ปัญหาได้เอง
