ใกล้ถึงวันครูระลึกถึงพระคุณครูผู้สอนที่ทางโลกและทางธรรม

16   มกราคม   ของทุกปีเป็นวันหนึ่งที่มีความหมายสำหรับชีวิตเรา เพราะเป็นวันครู  น้อมระลึกถึงครูคนแรกของชีวิต  คือ แม่ พ่อ              ผู้ให้กำเหนิด อบรมสั่งสอนและเลี้ยงดูจนเติบใหญ่   ครูที่สอนอ่านเขียนเรียนเลข สอนวิชาความรู้ในโรงเรียน เป็นผู้เสริมส่ง เติมเต็มความเป็นคนให้เข้มยิ่งขึ้น   หากระลึกถึงเป็นรายบุคคลแทบจะนับไม่ถ้วน  แต่มีครูที่เราเป็นหนี้ตลอดชีวิตและไม่ใคร่ได้เอ่ยถึง  คือครูธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่อยู่รอบๆตัวเรา  มนุษย์เรียนรู้จากคนรอบข้าง เรียนรู้จากธรรมชาติด้วยการสังเกต ศึกษา เรียนรู้  จึงเติมเต็มความเป็นคนแต่ครูดังกล่าวนี้เรามักจะไม่นึกถึง

ฉันตัดสินใจเลือกทางสายใหม่   ใช้ชีวิตครูของครู ในช่วงโค้งสุดท้ายของชีวิตการรับราชการ  ฉันเคยเป็นศึกษานิเทศก์  เป็นเพื่อนที่แสนดีของครู เห็นพฤติกรรมของครูหลากหลายและนับไม่ถ้วน  กระบวนการนิเทศได้ผลช้า และมีปัจจัยประกอบหลายประการ  ฉันคิดว่าน่าจะสู้การทำหน้าที่ครูโดยตรงไม่ได้  จึงหันเหวิถีชีวิตเข้าสู่รั้วครุศาสตร์ เพื่อหวังที่จะใช้ความเป็นครู  สู่ศิษย์ให้บังเกิดครูพันธุ์ใหม่ที่สังคมคาดหวังแต่..ฉันอดทดท้อ เมื่อสภาพที่คาดหวังไม่ตรงกับความเป็นจริง    เพราะพบความเป็นครูมีน้อย  เจอะเจอแต่ผู้รับจ้างสอนเต็มไปหมด  เขามีวุฒิสูงมีปริญญาโท ปริญญาเอก  เขาไม่ให้ความสำคัญขององค์กร เขามองเพื่อนร่วมงานในทางแตกแยก  แบ่งเขาแบ่งเรา  คำพูดบางคำคนฟังรู้สึกอับอาย แต่เขาไม่รู้สึกแต่อย่างไร  เขาไม่เคยให้เกียรติคนอื่นและลืมไปว่า  ความรู้ที่ช่อนเร้นในแต่ละคน ยากที่จะประเมินว่าใครรู้มากกว่าใคร  หรือใครเก่งกว่าใคร  เขาหลงความรู้ในตำราจนไม่เปิดตามองดูโลกภายนอกว่าก้าวไกลไปจากที่ตำราที่เคยเรียนมา  แต่ฉันก็ต้องขอขอบคุณเขาอยู่ดี  เพราะเขาคือครูของฉัน  ครูที่สอนฉันให้ฉันได้คิด  ว่าฉันจะไม่ทำอย่างเขา  เขาสอนให้ฉันเรียนรู้ว่า"ความเป็นครูอยู่ที่จิตใจ มิใช่ตำแหน่ง" 

ใกล้ถึงวันครูอีกปี  ขอน้อมจิตใจระลึกถึงพระคุณครูผู้สอนทั้งทโลกและทางธรรม  ทั้งบิดา มารดา ครูอาจารย์ สถาบันการศึกษาและธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม คนดี คนเลวล้วนแต่เป็นครูเรา  ฉันระลึกถึง มิรู้ลืม