ผมติดใจปรัชญาของวิทยาลัย   จึงขอคัดลอกมาบันทึกแยกไว้  ดังนี้

          "ดนตรีเป็นวิชาของนักปราชญ์   วิทยาลัยดุริยางคศิลป์มีหน้าที่ยกฐานะวิชาดนตรีจากวิชาข้างถนน  เต้นกินรำกิน   เป็นวิชาของนักปราชญ์ที่ทุกคนจะต้องเรียน   และสร้างวิชาดนตรีให้เป็นวิชาชีพที่มีเกียรติเชื่อถือได้
          วิทยาลัยดุริยางคศิลป์จะต้องสร้างคนเก่งและปลูกฝังคนดี   หลอมคนเก่งและคนดีให้เป็นคนคนเดียวกัน    เพื่อมุ่งให้วิชาดนตรีพัฒนาคุณภาพคน   ออกไปสร้างชาติ
           วิทยาลัยดุริยางคศิลป์เป็นสถาบันของคนเก่งดนตรี   เป็นที่อยู่ของคนดีและเป็นที่แสดงของคนที่มีความสามารถ   ทั้งในระดับอาชีพ  ระดับชาติ  และระดับนานาชาติ"

วิจารณ์   พานิช
๒๙ ธ.ค. ๔๙