มิฉะนั้น....เวรไม่มีวันระงับ

  ติดต่อ

  สิ่งที่แล้วก็แล้วกันไป ทำได้อย่างนี้ จึงจะนอนเป็นสุข นั่งเป็นสุข เหยียดแข้งเหยียดขาสบายๆ เวรจึงจะระงับ   

ชนเหล่าใดเข้าไปผูกใจไว้ว่า คนโน้นได้โกรธเรา คนนี้ได้ทำร้ายเรา คนนั้นเคยได้ชนะเรา คนนี้ได้ลักขโมยของๆเราไป เวรของคนเหล่านั้นไม่สงบลงได้ แต่คนเหล่าใดไม่เข้าไปผูกใจว่าคนโน้นได้โกรธเรา คนนี้ได้ทำร้ายเรา คนนั้นได้เคยชนะเรา <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">คนนี้ได้ลักขโมยของๆเราไป เวรของคนเหล่านั้นย่อมสงบระงับลงได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="justify"></p>            หากเราเชื่อในการกลับชาติมาเกิด เราก็คงจะเชื่อว่าการเกิดใหม่แล้วแต่กรรมเป็นตัวส่งผลให้เกิด และกรรมนี้เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เหนือกว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใด แต่หากเราไม่เชื่อในการกลับชาติมาเกิด เราก็น่าจะเชื่อว่าจิตใจของมนุษย์มีอยู่จริง และเราน่าจะเชื่อว่าการที่เราเป็นอยู่ มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้เราทุกคนต้องการความสุขกันทั้งนั้น ดังนั้นเราจึงพยายามทุกวิถีทางที่จะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข บางคนไม่ได้สนใจใยดีกับคนรอบข้าง บางคนสนใจใยดีเกินไปโดยไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเกินหน้าเกินตาหรือมีส่วนแบ่งในตลาดการค้าที่สร้างผลกำไรเป็นเม็ดเงินอย่างล้นเหลือ หากใครมาขอเป็นส่วนแบ่งก็จะพยายามกำจัดคู่แข่งเหล่านั้นให้ออกไปจากเส้นทางทำมาหากินของตน ถ้าชีวิตเป็นอยู่เช่นนี้ เป้าหมายที่ตั้งไว้คือความสุขมันจะมีได้อย่างไร ในเมื่อนอนก็ไม่ค่อยจะหลับ เกรงว่าใครจะเอาปืนมายิง นั่งก็ไม่ค่อยสบาย เกรงว่าใครจะมาแย่งที่ทำกิน เหยียดแข้งเหยียดขาก็ไม่ได้นาน เกรงว่าเวลาที่สูญเสียไปนั้นคือเม็ดเงินที่กำลังละลายไป ทุกวันได้แต่วางแผนที่จะสร้างเม็ดเงิน วางแผนที่จะกำจัดคู่แข่ง วางแผนที่จะกระตุ้นตลาด ถ้าเป็นอย่างนี้ชีวิตของผู้นั้นครั้นจะบอกว่ามีสุขมันก็ดูกระไรอยู่ <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>            เราอาจเคยได้ยินเนื้อเพลงที่ว่า ลิ้นกับฟัน พบกันทีไรเป็นเรื่องใหญ่ น้ำกับไฟถ้าไกลกันได้ก็ดี ฯลฯ ท่ามกลางสังคมนี้มีคนหลากหลาย แต่ละคนมีอารมณ์ที่แตกต่างกัน จึงเป็นเรื่องปกติสำหรับการกระทบกระทั่งกัน แต่จะทำอย่างไรถึงจะมีความสุข เราต้องไม่เข้าไปใส่ใจอารมณ์ร้ายใดๆ ทำไมพระเยซูจึงบอกว่า ถ้าเขาตบแก้มขวาเรา จงยื่นแก้มซ้ายให้เขาตบด้วย นั่นคือการสอนเรื่องการไม่ใส่ใจ ไม่โกรธ ไม่อาฆาต ไม่พยาบาท สิ่งที่แล้วก็แล้วกันไป ทำได้อย่างนี้ จึงจะนอนเป็นสุข นั่งเป็นสุข เหยียดแข้งเหยียดขาสบายๆ เวรจึงจะระงับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน โอโห...มโนสาเร่

หมายเลขบันทึก: 71388, เขียน: , แก้ไข, 2015-10-21 10:40:10+07:00 +07 Asia/Bangkok, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #ธรรมะหน้าเดียว

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (3)

beerthai
IP: xxx.155.176.100
เขียนเมื่อ 

สาธุ

จะติดตามอ่านทุกวัน

น่าสนใจ

สำหรับวัยใบไม้เริ่มขั้วแก่อย่างเรา

ภีม ภคเมธาวี
IP: xxx.28.68.12
เขียนเมื่อ 

อย่างนี้จะเรียกว่าสัพหยอกหรือประชดครับหนูอ.เบียร์

แนวทางใหม่ๆจะเน้นที่ความร่วมมือกันมากขึ้น      ด้วยความรู้ความเข้าใจว่า ถ้าแข่งกันจะร่วมกันตาย แต่ถ้าช่วยเหลือกันจะสำเร็จร่วมกัน

หวังว่าโลกยิ่งแคบลงจะเห็นความจริงข้อนี้มากขึ้น

 

อย่าอ่านมากนะเบียร์ มันอันตรายต่อสุขภาพ :-)