นกจะบินไกล เมื่อบินไปกับฝูง

เรื่องที่ กศน.จะใช้ blog ของเว็ปไซต์ gotoKnow เป็นเครื่องมือในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างเราชาว กศน.ด้วยกัน และบุคคลโดยทั่วไปเพื่อให้การทำงานของ กศน.บรรลุเป้าหมายอย่างมีประสิทธิภาพนั้น ผมเองแอบดีใจอยู่นานแล้วเมื่อรู้มาว่าสถาบันการศึกษาและพัฒนาต่อเนื่องสิรินธร ซึ่งเป็นหน่วยงานพัฒนาบุคลากรของสำนักฯ กศน.ก็จะพัฒนาบุคลากรของ กศน.ในเรื่องนี้อย่างจริงจัง

ซึ่งในเรื่องเดียวกันนี้ปรากฏว่าได้มีคนสานความคิดนี้ต่อ จึงทำให้ผมดีใจขึ้นไปอีกเป็นอักโขเมื่อได้อ่านพบบทความเรื่องเพื่อนเรียนรู้ในบทบาท ICT ของ อ.ศรีเชาว์ วิหคโต แห่ง กศน.ภาคตะวันออกเฉียงเหนือใน บันทึกนี้ อ่านแล้วรู้สึกพอใจมากๆที่หน่วยงานของ กศน.ระดับภาคซึ่งมีบทบาททางวิชาการ วิจัย ทดลอง ฯลฯ เห็นความสำคัญของการแลกเปลียนเรียนรู้ คิดจะนำ blog มาใช้เป็นเครื่องมือการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ให้กับกลุ่มเป้าหมายของ กศน.ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมายใน segment ใดก็ตาม ย้ำนะครับกับกลุ่มเป้าหมาย กศน.โดยจะเริ่มจากการพัฒนา คน กศน.เองก่อน พัฒนาสมรรถนะของตนเองในเรื่องนี้ให้ได้ เพราะถ้าคุณอำนวยที่จะไปส่งเสริมกระบวนการเรียนรู้เรื่องนี้ไม่รู้ไม่เข้าใจก็คงจะไปทำให้กลุ่มเป้าหมาย หรือชาวบ้าน คุณกิจทั้งหลายบรรลุเป้าหมายในสิ่งที่จะนำสู่การแลกเปลี่ยนเรียนรู้เห็นทีจะยาก

ผมเองพยายามอย่างมากที่จะทำเรื่องนี้ให้เป็นจริงเป็นจัง แต่ก็ทำได้เพียงจุดเล็กๆบางจุด ทั้งทำการส่งเสริมกับเพื่อนคุณอำนวยด้วยกันและคุณกิจ กำลังจะขยับไปส่งเสริม อบต.ในเขตพื้นที่อำเภอเมืองนครศรีธรรมราชอยู่เร็วๆนี้  เห็นว่าเรื่องนี้น่าจะไปได้ดี มีสัญญาณที่ดี ที่ผมคาดหวังดังนี้ก็เนื่องจากเมื่อผมได้อ่านบทความเรื่องแก้จนเมืองนครเตรียมเคลื่อนทัพเดินหน้าต่อ ของคุณชาญวิทย์ สมศักดิ์บันทึกนี้ อีกบทความหนึ่งซึ่งคุณชาญวิทย์ สมศักดิ์ เขียนว่า กศน.จังหวัดนครศรีฯกำลังจะจัดสัมมนา คุณลิขิต ระดับอำเภอเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์  ในวันที่ ๑๒ มกราคม นี้ และเชิญท่านเข้าร่วม เพื่อเตรียมการเคลื่อนงานโครงการจัดการความรู้แก้จนเมืองนคร ผมจึงหวังว่าต่อไปนี้ทุกหน่วยงานที่ร่วมกันเป็นเครือข่ายพันธมิตรทำงานแก้จนด้วยกัน คงจะได้มีคนของตัวเองนำเรื่องดีๆเล่าลงบล็อก การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์การทำงานจะมีมากขึ้น

ในภาคประชาชนจังหวัดนครศรีธรรมราช ผมเองก็จะไปสร้างกระแสเรื่องนี้ในหน่วยประสานความร่วมมือพัฒนาภาคประชาชนจังหวัดนครศรีธรรมราชขึ้นอีกทางหนึ่ง ในฐานะที่ได้ไปร่วมวงเรียนรู้วงนั้นอยู่ด้วย  เพื่อให้นำความรู้ออกสู่การแลกเปลี่ยน

หากมีคนเปิดบล็อกกันมากๆ เขียนประสบการณ์เพื่อการแลกเปลี่ยนกันมากขึ้น คลังความรู้ของเราก็จะมีมากขึ้นตามไปด้วย หากจะได้บันทึกกันเป็นนิสัยก็ไม่แน่ว่าจะนำไปสู่หนทางองค์กรเรียนรู้ที่ทุกคนปรารถนาได้นะครับ 

การที่มีผู้คนมากมายมาให้เราได้แลกเปลี่ยน ไม่ว่าจากคนในวงการเดียวกันหรือต่างวงการกันก็ตาม ผมคิดว่ามีประโยชน์ต่อการทำงานทั้งนั้นแหละครับ จะไม่ใช่เขียนอยู่ไม่กี่คนหรือเขียนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย ร่วมกันหลายๆคนอย่างคนคอเดียวกันก็จะทำให้การทำงานมีพลัง อย่างคำที่ใครก็ไม่ทราบครับเขากล่าวไว้ว่า นกจะบินไกล เมื่อบินไปกับฝูง จึงจำเป็นต้องมาร่วมเขียนกันหลายๆคน

เห็นด้วยไหมครับ ?