ปีนี้มีแต่คุณตากับคุณยายบ่นว่า...นี่ขนาดเนื้ออย่างดียังเคี้ยวไม่ค่อยออกเลย...แต่ปีต่อๆไปอีกหลายๆคนคงจะเริ่มบ่นบ้าง...เพราะฉันเองก็ต้องเลือกชิ้นที่เล็กๆและเปื่อยๆแล้ว...แต่ไม่กล้าบ่นให้ใครได้ยิน...อายเค้า.......

 ปีใหม่นี้...น้องชายฉัน 2 คนกับครอบครัวของเขามาจากกรุงเทพฯ...เหมือนเดิม...ฉันต้องไปนอนค้างบ้านคุณตา-คุณยายเป็นเพื่อนลูก...ฉันหมายถึงหลานๆมากัน...ทำให้เด็กๆอยากเล่นและได้เล่นสนุกด้วยกันสุดๆ....

ทุกปีเราจะทำเนื้อย่าง”เจงกิสข่าน”ทานกัน...คุณยายทำน้ำจิ้มอร่อยมากๆ...ปีนี้ก็เช่นเดียวกัน...

คุณตาพาคุณยายไปสั่งเนื้ออย่างดีไว้แล้ว...เพราะถ้าไม่สั่ง...เราจะได้เนื้อไม่ดีนัก...จะเหนียวและเคี้ยวกันไม่ค่อยออก...นี่เด็กๆหลายคนเริ่มเป็นวัยรุ่น...ทานกันมากขึ้น...คุณยายต้องกะเผื่อๆหลานๆมากขึ้นตามไปด้วย......

ปีนี้มีแต่คุณตากับคุณยายบ่นว่า...นี่ขนาดเนื้ออย่างดียังเคี้ยวไม่ค่อยออกเลย...แต่ปีต่อๆไปอีกหลายๆคนคงจะเริ่มบ่นบ้าง...เพราะฉันเองก็ต้องเลือกชิ้นที่เล็กๆและเปื่อยๆแล้ว...แต่ไม่กล้าบ่นให้ใครได้ยิน...อายเค้า.......

แต่ปีนี้ไม่(กล้า)สนุกมากๆนักเหมือนทุกปี...เพราะพอเช้าวันที่ 31 ที่เราวางแผนจะสนุกกัน...เด็กๆเริ่มเอาสายพู่ระโยงระยางมาประดับกับต้นไม้ที่สนามหน้าบ้าน...ประมาณสามโมงเช้าก็ได้รับข่าวร้าย...ว่าแม่ของน้องสะใภ้ใหญ่เสียชีวิตเมื่อเช้านี้เอง....

ครอบครัวนั้นรีบไปดูคุณยายของเขา...ที่เหลือวางแผนจะเอาไงกันดี....ตกลงวันนี้เรางดงานรื่นเริง...ต้องไปช่วยงานศพกัน...เด็กๆก็เข้าใจ

น้องสะใภ้เล่าให้ฟังว่า...แม่ไม่ค่อยสบายมาหลายเดือนแล้ว..เป็นกรวยไตอักเสบ...รักษาแล้วก็ดูดี....เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเพิ่งไปเยี่ยมมาที่ชลบุรี  แม่ไปอยู่กับพี่สาวคนโต...เมื่อวานตอนที่น้องกลับมาก็ไม่ทราบว่าแม่กลับมาขอนแก่น...ปกติก่อนเข้าบ้านนี้จะต้องแวะบ้านแม่ก่อนเสมอ...แต่คราวนี้ไม่...เพราะคิดว่าแม่ยังอยู่ชลบุรี........

พี่สาวคนโตของน้องสะใภ้เล่าว่า...แม่ไม่ยอมอยู่ชลบุรี...จะกลับบ้านที่ขอนแก่นให้ได้...แม่บอกว่าฝันอยู่หลายครั้งว่ามีผู้หญิงสองคนจะมาเอาไปอยู่ด้วย...แต่แม่ไม่ยอมไป...พี่สาวคิดว่าแม่เพ้อเจ้อ....แต่คราวนี้แม่โกรธ...เตรียมกระเป๋าไว้พร้อม...ถ้าไม่มาส่งก็จะเดินมาเอง..พี่สาวใจอ่อน...ต้องขับรถมาส่งที่บ้านเก่าของแม่...ระหว่างทางแม่ท้องเสีย 2-3 ครั้ง...ถึงขอนแก่นบ่ายๆ...แม่ขอนอนพักผ่อนก่อน...แล้วแม่ก็พักยาว......ตอนเช้า...ก็พบว่าเสียชีวิตแล้ว...

....ฉันเห็นน้องสะใภ้ฉันเข้มแข้ง...ฉันได้ยินแต่น้ำเสียงของเธอเท่านั้นที่สั่นพร่าเป็นบางครั้ง...แต่ไม่เห็นเธอร้องไห้ฟูมฟาย....เธอบอกว่าชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอนเลย...นึกจะไปเมื่อไหร่ก็ไป....

เราปรับการฉลองเป็นกลางวันของวันที่ 1 มกราคม...สนุกกันไปอีกแบบ...เราช่วยกันเตรียมตั้งแต่เช้า...น้องชายและน้องสะใภ้กลับจากวัดมาตอนสายๆก็มาร่วมแจม...สนุกกันตั้งแต่จุดไฟเตาถ่านแล้วติดช้า....เพราะใส่ไฟกันไม่เป็นแล้ว....ไม่ถนัด...งานนี้มันต้องคุณยาย(มหัศจรรย์)........

เด็กๆได้เฮฮาหัวเราะเหมือนเดิม...จับฉลากกันและรับแจกเงินตามระเบียบ...ผู้ใหญ่ก็เช่นกัน....ครอบครัวฉันไม่มีแอลกอฮอล์ในงานกันอยู่แล้ว...ไม่มีใครดื่ม...จึงไม่มีปัญหาว่าจะกินกันเวลาไหน....แค่เราอยู่กันพร้อมหน้ากัน...พูดคุยหยอกเย้ากันไปมา...แซวกันตามประสา...ก็เฮฮากันได้แล้ว...

คุณตาอายุ 75 ปี...คุณยายอายุ 72 ปี..ปีนี้เธอชวนคุยเรื่องทรัพย์สินเพราะไม่อยากให้ลูกๆทะเลาะกันตอนตาย....น้องชายฉันย้อนถามว่า...”แล้วลูกๆเคยทะเลาะกันให้เห็นไหม”...เธอทั้งคู่เงียบไป....จริงๆด้วย...เรามีกันแค่ 3 คนพี่น้อง...โตมานี่ไม่เคยทะเลาะกันเลย....เราคุยกันจนลงตัวให้คุณตาคุณยายสบายใจ.....

คุณตามีความสุขกับการเอาหีบสมบัติสมัยคุณยายของแม่ฉันได้มาตอนพายเรือไปขายของ...เป็นของชาวจีน...ออกมาอวดของสะสมมากมายที่คุณตาชอบ...เป็นอะไรบ้างไม่กล้าบอก...เอาเป็นว่าลูกๆหลานๆได้เห็นเป็นบุญตาพร้อมกัน...และชื่นชม...ก็เป็นความสุขของคนแก่แล้ว... แม้วันนั้นคนแก่จะไม่ได้นอนกลางวันกันเลย...

ส่วนฉัน..ตัวขี้เกียจ...นอนฟังเขาคุยกันข้างๆ....

เฮ้อ..เป็นปีใหม่ที่ประนีประนอมที่สุดเลย...ฉันรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข.....เหมือนทุกๆปีที่ผ่านมา....