..ขา น้ำใบบัวบกคะ 

  สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ ให้ความสำคัญกับการศึกษาของเด็กด้อยโอกาส แต่สิ่งที่ควรคำนึงถึงอีกกลุ่มหนึ่งได้แก่ เด็กที่เสียโอกาส ซึ่งส่วนมากก็ได้แก่เด็กที่เรียนอยู่ในโรงเรียนตามปกติ เพียงแต่บางโรงเรียนจัดเป็นเขตปล่อยเกาะ จัดเฉพาะครูอัตราจ้างไปสอน ครูที่ชำนาญวิชาการส่วนใหญ่มุ่งไปโอ๋เฉพาะห้องเด็กกลุ่มหัวดี ที่มีทีท่าว่าจะนำชื่อเสียงมาสู่โรงเรียน พวกเด็กกลุ่มด้อยถูกปล่อยเกาะให้อยู่กับครูที่ขาดประสบการณ์สอน

                         

   ทำไมไม่ย้อนศรละครับ เอาครูเก่งๆ มาสอนเด็กที่ไม่เก่ง(ในความรู้สึกของครู) เอาครูมือชั้นรองไปสอนเด็กที่เก่ง หรือจัดให้ครูเก่งและครูมือใหม่สอนผสมผสานกันไป สิทธิของผู้เรียนก็จะสมบูรณ์ตามที่เขาควรจะได้รับ ครูจะได้ทำหน้าที่ตามที่ควรจะเป็น ครูจะเก่งหรือไม่เก่งควรวัดฝีมือตรงการคลี่คลายปัญหาการศึกษาให้ลูกศิษย์ทั่วถ้วนทุกตัวคน ถึงจะรู้ว่าคุณครูเก่งจริงหรือเปล่า การเลือกทำความเก่งแบบชุบมือเปิบไม่สวยหรอกครู

   เด็กไทยต้องการครูดีมากกว่าครูเก่งที่เห็นแก่ตัว ความไม่เสมอภาคที่โรงเรียนจัดการศึกษาลักษณะนี้ อย่านึกว่าผู้ปกครองและตัวเด็กกลุ่มด้อยไม่รู้สึกอะไร ค่าเทอมก็จ่ายเท่ากัน ค่าเรียกเก็บพิเศษจิปาถะก็จ่ายเท่ากัน แต่โรงเรียนไม่สามารถจัดระบบการสอนให้เท่าเทียมกัน ประเด็นนี้เป็นชนวนของความไม่ชอบมาพากลที่ก่อตัวขึ้นในจิตใจเด็กทีละน้อย สุดท้ายก็บานปลายเบื่อหน่ายหนีเรียนไปสร้างวีรกรรมเชิงลบ วิชาวรรณคดีไทยก็สอนกันมาตลอด สังเกตไหมว่าพระฤๅษีสอนวิชาอะไรให้พระอภัยมณีและศรีสุวรรณ พระอาจารย์เลือกมอบวิชาให้ตามศักยภาพและความเหมาะสมของเด็กแต่ละคน แม้แต่เรื่องระดับนโยบายการศึกษาของชาติ ต้องการให้เด็กหันไปเรียนด้านอาชีวศึกษา 70% สายสามัญ 30% : ซึ่งตัวเลขนี้ยังกลับข้างกัน และไม่ได้รับความร่วมมือจากโรงเรียนทั่วประเทศ เพราะผู้บริหารต้องการเยื้อเด็กเอาไว้ให้มากที่สุด เพื่อต้องการเงินอุดหนุนค่ารายหัว เขาคิดกันจริงๆคิดได้อย่างนี้จริงๆ โรงเรียนได้ค่าหัว แต่ลูกศิษย์เรียนไปแล้วตกหล่นเบี้ยใบ้รายทาง กระเสือกกระสนจนจบปริญญาตรี ไม่มีงานทำก็มาแบมือของเงินพ่อแม่อีก  บาปกรรมนี้จะจารึกไว้ในแผ่นดินไปนานแสนนาน ตราบใดที่ผู้บริหารสถานศึกษาเห็นแก่ตัว และผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งระบบเอาแต่ปากว่าตาขยิบ..

    เด็กด้อยโอกาสกับเด็กเสียโอกาส ควรได้รับการพิจารณาแก้ไขปัญหาอย่างเป็นรูปธรรมในโรงเรียนทุกแห่ง ยุติจัดการสอนแบบเลือกที่รักมักที่ชังเสียเถิด โรงเรียนที่ได้รับรางวัลพระราชทานก็ดี โรงเรียนที่ดีเด่นถ้วยรางวัลเต็มตู้ก็ดี หรือโรงเรียนที่มีผู้บริหารดีเด่นก็ดี ควรถามตัวเองว่า แต่ละปีท่านได้ทำลายโอกาสและอนาคตของเด็กหัว ขี้เลื่อยไปกี่ร้อยกี่พันราย ไปสร้างเด็กหัวดีที่เห็นแก่ตัวให้แผ่นดินนี้กี่คน ท่านให้บริการในโรงเรียนแบบลูกเมียน้อยเมียหลวงใช่หรือไม่

   ถ้ายังดำเนินการเป็นปกติไม่รู้ร้อนรู้หนาว ขอได้โปรดเคาะสำนึกของความเป็นครูเสียใหม่ ถามหัวใจตัวเองอีกสักครั้งว่าวิญญาณของความเป็นครูทำกันลงคออย่างนี้ได้อย่างไร ถ้าลูกผู้อำนวยการฯได้รับบริการอย่างนี้บ้างท่านพอใจใช่ไหม ถ้ายังดื้อจัดการศึกษาแบบอยุติธรรมต่อไป โรงเรียนคือสถาบันบ่มเพาะความเหลื่อมล้ำทางสังคมตัวจริงเสียงจริง 

  ถ้านึกไม่ออกบอกไม่ถูกว่าควรจะทำอย่างไร ขอแนะนำให้ไปดูงานที่โรงเรียนรุ่งอรุณ โรงเรียนสัตตายาไส  โรงเรียนบ้านเม็กดำ ถ้ายังไม่แก้ไขคิดว่าทำดีแล้วถูกต้องแล้ว ขอคืนเถอะตำแหน่งผู้บริหารดีเด่น ผู้บริหารคุณภาพ ขี้หกทั้งเพ !!