มีเรื่องที่เกิดจากการสนทนา แลกเปลี่ยนความคิด แบบพยายามไม่ให้เข้าสู่วิชาการ เพราะยังอยู่ในบรรยากาศฉลองปีใหม่ แต่ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะวิถีชีวิตมันวนเวียนอยู่ที่วิชาการ และงานด้าน ICT เพราะมีคำถามขึ้นมาว่า จะทำผลงานทางด้านวิชาการ จะทำวิจัยเรื่องอะไรดี จากคำถามเดียวนี้ มีเรื่องให้คุยกันยาว ทั้งตามหลักการ ตามความคิดเห็น และสารพัดที่จะนำมาเป็นเหตุผล แต่สุดท้ายมันก็มาสะดุดอยู่ที่ว่า สรุปว่า จะทำงานวิจัยเพื่อทำผลงานวิชาการ หรือจะทำวิจัยเพื่อนำไปพัฒนางานการศึกษานอกโรงเรียนเพื่อให้เกิดประโยชน์กับประชาชน เพราะ 2 ประเด็นนี้มันต่างกัน ประเด็นแรก เป็นผลประโยชน์สำหรับตนเอง แต่ประเด็นหลังประโยชน์อยู่ที่ประชาชน ถ้าดูให้ดี ทั้งสองอย่างนี้มีกระบวนการเหมือนกัน คือกระบวนการวิจัย แต่ผลที่ได้รับต่างกัน
    แต่สิ่งที่เป็นผลดีจากประเด็นนี้คือ ทำให้ได้เกิดคำถามขึ้นมาหลายคำถามที่เรายังไม่มีคำตอบเพื่อนำไปเป็นคำตอบเพื่อการพัฒนางานด้าน ICT สำหรับการศึกษานอกโรงเรียน โดยมีประเด็นที่คำถามดังนี้
    1 ประชาชนคนไทยมีความพร้อมที่จะใช้ Internet เป็นเครื่องมือในการเรียนรู้เพียงใด ผู้ที่ไม่พร้อมเพราะอะไร และผู้ที่พร้อมนั้น พร้อมเพียงใด เพียงพอที่จะจัดการศึกษาด้วยระบบ e-Learning หรือไม่
    2 ถ้าจะใช้ Internet เป็นเครื่องมือในการจัดการศึกษานอกโรงเรียน ควรจะเริ่มต้นอย่างไร และมีรูปแบบหรือวิธีการอย่างไร
     3 บุคลากรของ กศน. ที่ปฏิบัติงานอยู่ในแต่ละสถานศึกษา มีความสามารถในการใช้ Internet เพื่อจัดการศึกษานอกโรงเรียน หรือเพื่อการเรียนรู้เพียงใด
   4 ถ้าจะพัฒนาบุคลากร กศน. ให้มีความสามารถในการใช้ Internet เป็นเครื่องมือเพื่อการเรียนรู้ และเพื่อให้บริการการศึกษานอกโรงเรียนควรดำเนินการอย่างไร
  คำถามต่างๆ เหล่านี้อีกมากมายเกิดขึ้นระหว่างที่พูดคุยกัน เป็นคำถามที่เหมือนกับพูดกันเล่นๆ แต่เป็นคำถามที่แทงใจดำสำหรับผู้ปฏิบัติงานในด้านนี้ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพบกับคำถามสุดท้ายที่ถามว่า คุณรู้หรือไม่ว่า ตั้งแต่ที่คุณเข้ามารับผิดชอบงาน ICT และเห็นว่ามีการพัฒนางานไปได้เยอะแยะ ประชาชนได้อะไรบ้าง ที่ว่าเป็นคำถามแทงใจดำก็เพราะ อย่าว่าแต่คำถามนี้เลย คำถามว่าประชาชนเคยได้เข้ามาใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เราพัฒนาไปหรือไม่ เราก็ตอบไม่ได้แล้ว เพราะมีแต่พัฒนาโดยไม่ค่อยได้มองว่า พัฒนาไปเพื่อใคร และเขาได้รับผลที่เกิดจากการพัฒนางานของเราหรือไม่ เพราะเราพัฒนาเพื่อตัวเราเอง เพื่อสนองความต้องการของเราเอง เพื่อศาสตร์ที่เรารับผิดชอบ โดยลืมมองเป้าหมายที่แท้จริงของการพัฒนา