ทัศนศึกษาในโรงเรียนที่ตนเองสอนอยู่ ได้รู้ว่า ยังมีช่องว่างเกิดขึ้นอีกมากมาย ช่องว่างที่มีอยู่ในใจของครูอ้อย ก็คือ ความไม่เสมอภาคกัน
นักเรียนที่ครูอ้อยสอนมานั้น  ตั้งแต่สอบบรรจุได้เป็นครูมา 28 ปีนี้  จะมีนักเรียนที่ขาดแคลนเสียเป็นส่วนใหญ่  เพิ่งจะมาพบนักเรียนที่มีจนเหลือเฟือ  เมื่อได้ย้ายที่สอนมาอยู่ในกรุงเทพฯ
ทุกปีต้องมีการจัดงานสังสรรค์วันขึ้นปีใหม่  ซึ่งที่ผ่านมานั้น  ทุกห้องเรียนต้องตกแต่งประดับประดาด้วยสิ่งของที่บ่งบอกถึงความสุข  รื่นเริง  มีสายรุ้ง  ที่ซื้อมาห้อยมาแขวนให้เห็น
แต่พอเวลาผ่านมา  ความประหยัดเข้ามาแทนที่  สิ่งตกแต่งห้องเรียนหดหายไป  ได้แต่วาดรูปสวยๆบนกระดานไว้
 
วัฒนธรรมประเพณีที่ยังคงอยู่  ก็คือ  การส่ง  ส.ค.ส.ให้กันและกัน
ปีนี้  ครูอ้อยไม่ค่อยเห็น ส.ค.ส. ที่นักเรียนส่งให้กันเลย  แต่ครูอ้อยก็ยังคงสอนให้นักเรียนทำ ส.ค.ส.ส่งให้เพื่อนพร้อมทั้งเขียนคำอวยพรลงไปด้วย
วันนี้ในภาพ  ครูอ้อยเดินไปตามห้องเรียนต่างๆที่ครูอ้อยสอน
พบนักเรียนส่วนใหญ่ๆชได้จัดเตรียมอาหารหวานคาวมาร่วมในงานสังสรรค์ของตนเอง  นั่งเป็นกลุ่ม  บริหารกลุ่มของตนเอง  ดูแลเรื่องความสะอาดไปด้วย  ..ดูแล้วน่ารัก
ทำให้ครูอ้อยนึกถึง  งานแบบนี้  เมื่อในอดีตที่ครูอ้อยสอนที่ต่างจังหวัด
พวกเธอไม่มีเงินที่จะซื้อ........สายรุ้งมาจัดห้อง...เธอก็ตัดหนังสือพิมพ์มาเป็นริ้วๆ  แต่งห้องของเธอ
พวกเธอไม่มีเงินที่จะซื้อ.......ของขวัญมาจับฉลาก..เธอก็เอาสิ่งของที่มีอยู่มาใส่กล่องของขวัญ  ซึ่งบางทีก็เน่าเหม็นอยู่ในกล่อง  เพราะไม่ได้เป็นสิ่งของ...ก็มี
ต่างสถานที่...ต่างวัตถุ...แต่มีความสุขเหมือนกัน