ครูอ้อยมีความสุขมากในระยะนี้ อะไรมาวัดความสุขล่ะ ก็ความทุกข์ล่ะสิ พอความทุกข์เข้ามา ครูอ้อยก็จะเริ่มรู้ว่าครูอ้อยมีความสุขทันที
ชีวิตลุ่มๆดอนๆ  ของครูต่างจังหวัดคนหนึ่ง  ที่ได้ย้ายกลับเข้ามาบ้านเกิดของตนเอง  ได้พบกับอุปสรรคนานาชนิด  กว่าจะผ่านมาจนถึงทุกวันนี้ได้   นับว่าโชคโชนกับสิ่งเลวร้าย  และสิ่งที่ดีมามากมาย  เล่า สิบวันก็ไม่จบ
ปีหนึ่งผ่านไป...แต่ความสุขหลั่งไหลมา
ความเข้าใจ  ความรัก  ความผูกพัน  มาเพิ่มพูนมากขึ้นและตามมาจากความผิดใจ  ความทุกข์   และความไม่เข้าใจระหว่างคนสองคน
หากแต่เราทั้งสองคน  มีพื้นฐานของความรัก  ความเข้าใจ  และความผูกพันกันอย่างหนักหนาและเหนียวแน่น  มากมายจนแกะไม่ออก
บางคนมีความสุข  แต่ไม่กล้าที่จะระบายออกมาให้ผู้อื่นได้ล่วงรู้  เพราะถูกสั่งสมมาให้เก็บไว้ในใจ
โอ...น้องโบ  (โบราณ)  นี่มันยุคไหนแล้ว  ..มา..เล่า..มาเขียน...ให้ผู้อ่าน  ได้อ่านแล้วยิ้ม...ซึมซับกับความสุขจะดีกว่า
มีคนพูดกับครูอ้อยว่า...นี่เธอ..อ้อย  เธอนี่พูดก็ไม่ค่อยพูดนะ  แต่ทำไมเขียนเก่งจัง  ฉันอ่านบันทึกของเธอทีไร  อดยิ้มไม่ได้เลย
ครูอ้อยไม่ตอบ  ได้แต่...ยิ้ม
แล้วรู้มั้ยว่า  ..ยิ้มของครูอ้อยนั้น..กว่าจะยิ้มออก...มันผ่านความโชคโชนของความทุกข์แค่ไหน
แต่อย่าไปสนใจเลย    ชีวิตของ  ผึ้ง..พุ่มพวง  ดวงจันทร์  ระทมทุกข์แค่ไหน  ครูอ้อยเพิ่งจะมารู้ตอนที่เธอล่วงลับไปนี้
บรื๋อส์......ไม่เอา  ไม่เขียนเรื่องนี้  ขอภัย..ขอยกเป็นอุทธาหรณ์สอนใจคนเท่านั้น  ไม่ได้ละเมิดอะไร