ปัญญาเปรียญเสมือนดวงดาว...............สุกสว่างในคืนอันมืดมิด
 
พอแสงจันทร์สาดส่อง.......ดวงดาวสว่างไสวก็หายลับกลับไป
แสงบ้านั้นคือกิเลส.................บดบังสายตาเราไม่ให้เห็นดาว(ปัญญา)
ทำไมปัญหาของเรา ต้องอาศัยคนอื่นมาแก้ คนอื่นค่อยแนะ คนอื่นคอยนำ
ทั้งๆที่เราเองก็น่าที่จะรู้จักปัญหานั้นดีที่สุดเพราะมันเป็นปัญหาของเรา
   
 คนเรานั้นไม่ต่างไปจาก  นกไม่เห็นฟ้า ปลาไม่เห็นน้ำ  
จิตคนเรานั้น ประกอบไปด้วยกิเลสหลายพันอย่าง.........  
ลองคิดดูนะว่า........  ถ้าเราหลงชอบใครคนหนึ่ง เราจะมองคนนั้นว่าทำอะไรก็ดีไปหมด 
กลับกัน ถ้าเราเกลียดคนๆหนึ่ง เราก็จะมองว่าคนๆนั้นเลวไปทุกๆเรื่อง......................
   
  จริงๆแล้ว โลกนั้นมีปัญญาให้เราคนพบอยู่เสมอ  การที่อารมณ์มาครอบงำเรา
ชี้นำเรา ให้รักให้ชัง  เราก็จะไม่เห็นปัญญา ในสิ่งๆนั้น   
    ความรู้ที่คนที่เราชอบ ถ่ายทอดให้เราจะชื่นชมไปหมด
    ความรู้ที่คนที่เราชังถ่ายทอดให้อะไรๆก็แย่ไปหมด
อย่าลืมว่าในความดีมีความชั่ว และในความชั่วก็มีความดี   
ความรู้ที่เป็นความรู้ที่แท้จริง จะปรากฏขึ้น ถ้าเรามองอะไรด้วยใจเป็นกลาง ด้วยใจว่าง....
  
ความรู้แท้จริงจะนำไปสู่ความสุข นำไปสู่สิ่งถูกต้อง
 ตัวเราก็เหมือนกัน มักมองปัญหาอะไรๆของตัวเองไม่ค่อยออก เพราะ มันมีตัวตนของเรา.......
ลองไปมองปัญญหาของคนอื่นซิทำไมเราแก้ไขให้เค้าได้  เพราะเรามองอย่างที่ไม่เอาตัวเราเข้าไปเกี่ยว
จึงมองปัญหาออก
  
ก็เหมือนกับ เราอยู่ที่สูงย่อมมองอะไรๆได้ชัดเจน   แต่ถ้าเราอยู่ที่ต่ำ มองอะไรๆก็ไม่เห็น มันเป็นอย่างนี้....
ความสูงที่เรายืนอยู่ ก็คือความว่าง จากตัวตนนั้นเอง เมือ่เราว่างจากตัวกูของกูได้มากเท่าไหร่ ใจเราก็จะสูงเท่านั้น
มองเห็นอะไรๆได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น ผิดกับการที่เรามีตัวกูของกูมาก มองอะไรก็ไม่เห็น ทำอะไรๆ ก็ไม่ถนัด
    
         
  กิเลสและอารมณ์นั้นเองที่จะดึงเราลงมาต่ำ
วันนี้ เราพูดถึง อารมณ์ และกิเลสที่มั้นมาบังตากัน คิดๆไปแล้วดูง่ายๆ  ก็เหมือน 
    
คนหิวไปซื้อกับข้าว  มักได้ของมาเกินความจำเป็น กับข้าวมักเหลือ เพราะอะไร ก็เพราะ มันหิว เห็นอะไรๆในตลาด
มนก็อยากกินไปเสียหมด เห็นอะไรๆก็ซื้อๆ   จนลืมนึกว่าไอ้ที่ซื้อมาเนี้ย    มันจะกินหมดไหม  เป็นอย่างนั้นจริงๆ 
    
    พอกลับมาบ้าน ของกินก็เหลือเพียบ    เพราะอารมณ์ หิวมันครอบงำยังล่ะ อารมณ์มันทำให้เราขาดสติขาดปัญญา
เค้าถึงบอกว่าเวลาซื้อกับข้าว    ห้ามซื้อเวลาหิวเด็ดขาด      เวลาซื้อ
    ต้องใช้ปัญญาว่า   สิ่งไหนเรากินบ้าง    ปรกติเรากินแค่ไหน
ซื้อเท่าไหร่ถึงจะกินหมด    เป็นอย่างนี้
    
คนที่ทำอะไรๆ ด้วยอารมณ์ มักทำไม่ดีและเป็นผลเสียเสมอ เพราะ มันไม่ได้ทำด้วยสติปัญญา
ขอสติปัญญา จงเกิดกับทุกคนนะครับ