สิ่งสำคัญคือการรักษาใจ...ให้ปกติ...แข็งแรง...ไม่ว่าอะไรกระทบก็สามารถนิ่งได้

ในชีวิตคนเรามีทุกข์มีสุขมีขึ้นมีลงปะปน...ทุกวันของการทำงานอารมณ์ของเรามิใช่คงที่นัก...บางวันดี...บางวันมีตะกอนขุ่น...และทุกคนมีระดับการควบคุมตนได้แตกต่างกันที่ว่าอ่อนนอกแข็งใน....อ่อนในแข็งนอก..ขี้โมโห.....รุ่มร้อน...โวยวาย....คือคำสะท้อนของการควบคุมตนเองก็ว่าได้...สิ่งที่ทำคือเพียรรักษาระดับมิตรภาพของคนรอบข้างให้ยั่งยืน...วันใดใจเราแข็งแรงเราก็เป็นที่ปรึกษาวันใดที่ใจเขาแข็งแรงเขาก็เป็นที่ปรึกษาหรือรับฟังเรา...เป็นจริง....ที่ว่าเราเลือกแสดงอาการอะไรกับใครบางคนแตกต่างกัน....คนเราเรียนรู้ที่จะอยู่ในสังคมแบบ...สร้างสุขรอบข้างมากกว่าที่จะสร้างทุกข์ใส่ตัว...เป้าหมายในชีวิตเป็นเข็มทิศการดำรงตน....สิ่งสำคัญคือการรักษาใจ...ให้ปกติ...แข็งแรง...ไม่ว่าอะไรกระทบก็สามารถนิ่งได้...ควบคุมใจให้นิ่งได้...สุขจะตามมา...