วันพฤหัสที่แล้ว เป็นวันที่รู้สึกว่าตัวเองทดท้อใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆตัว คิดว่าการที่จะเข้าใจความคิดของคนนั้นยากนักหนา ได้รับการยืนยันความเชื่อของตัวเองที่ว่าเงินคือสิ่งที่ทำให้เกิดปัญหาเสมอ นึกถึงบันทึกต่างๆที่อ.หมอวิจารณ์เขียนไว้เกี่ยวกับการทำงานและการบริหารจัดการเงิน เห็นจริงเป็นยิ่งนัก ความเข้าใจที่ไม่ตรงกัน ความไม่รู้ ก่อให้เกิดความเสียใจ ซึ่งสำหรับตัวเอง เมื่อความรู้สึกเช่นนี้เกิดขึ้นแล้ว เข้าใจและเห็นใจว่าจะเยียวยาได้ยาก ตัวเองได้รับรู้เพียงเสียงสะท้อน แต่ก็สะเทือนใจไม่น้อย คิดว่าเข้าใจความตั้งใจของทุกฝ่าย แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะทำให้ทุกฝ่ายเข้าใจกันได้ ต่างก็อยู่ในสถานะที่แตกต่าง และยากที่จะเข้าใจกันอย่างแท้จริง รู้สึกได้ว่าทำใจให้ปลอดโปร่งไม่ได้เลยทั้งวัน ถึงแม้จะมีงานมากและต้องตั้งสมาธิกับงานตรงหน้าที่ทำ ซึ่งช่วยความรู้สึกได้บ้างที่ทำให้ไม่หยุดอยู่กับความไม่สบายใจ แต่ถึงแม้จะ...อยู่กับปัจจุบัน...ก็ไม่ได้มีความสุข

วันศุกร์ ไปร่วมงานโรงเรียนลูก...เมื่ออยู่กับปัจจุบัน..ตอนนั้น...มีความสุขได้ วางเรื่องที่หนักใจได้หมด...มองและคิดเฉพาะสิ่งที่อยู่รอบตัว กังวลเฉพาะว่างานจะจบทันเวลาที่ต้องไปพูดเรื่อง KM กับบล็อกให้ชาวกิจกรรมนักศึกษาหรือไม่เท่านั้น..

2 วันสุดสัปดาห์ พวกเราทั้งหน่วยฯยกขบวนไปเที่ยว กรุงชิง นครศรีธรรมราช ได้เข้าถ้ำหงส์ ที่ต้องเข้าทีละคน คลานบ้าง ย่อเข่าบ้าง ปีนป่ายบ้าง เปียกปอนกันไปทั้งตัว ได้ล่องแก่งชมธรรมชาติป่าเขา ลำธาร ได้จิบกาแฟท่ามกลางทะเลหมอกกับอากาศบนยอดดอยที่แสนสดชื่น ได้ชมพระอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนพ้นขอบฟ้าขึ้นมาเยี่ยมโลก ได้โดดหอด้วยน้ำตาเพราะความกลัว (เพิ่งรู้ว่า ถ้าหลับตากระโดดคงจะดีกว่านี้ เพราะไม่ได้กลัวการกระโดดจากที่สูง แต่กลัวการมองเห็นพื้นที่อยู่ไกลลงไปในแนวดิ่ง) ได้ไปเดินป่า เพื่อไปชมน้ำตกกรุงชิงด้วยเส้นทางไปกลับรวมแล้ว 5600 เมตร ได้บริจาคเลือดให้ทากตัวเล็กๆ (เพิ่งรู้จริงว่า หน้าตาท่าทางทากเป็นอย่างนี้เอง มันชูเรดาร์เตรียมกระโดดอยู่ตามพื้น ดูน่าอัศจรรย์) ได้เรียนรู้ว่าการขึ้นไปอยู่บนที่สูงแบบนั้น เป็นโลกที่เราทำความคุ้นเคยไม่ได้แน่ (เป็นคนกลัวความสูงชนิดร้ายแรง ไม่มีใครเท่า)...เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าไปทั้งตัว แต่จำได้ว่า...มีความสุขกับปัจจุบัน ณ ตอนนั้นๆจริงๆ (แม้ผสมด้วยความกลัวสุดๆเป็นครั้งคราว)

กลับมาหาดใหญ่ เริ่มงานวันนี้ มีทั้งงานประจำ ที่ต้องตรวจโปรตีนในปัสสาวะและน้ำไขสันหลัง และงานพิเศษ ที่โดนโทรนัดแนะกันตั้งแต่เช้า เดินไปเดินมาพร้อมๆกับการร้องเรียนของกล้ามเนื้อมัดต่างๆ ขยับโอย ลุกโอย นั่งโอย กันไปหลายๆคน กลับมาสู่ปัจจุบันและเรื่องค้างใจต่างๆ ...จะมีความสุข ก็เมื่อใจจดจ่อจริงๆ ...เท่านั้น เมื่อรับฟัง รับรู้ เรื่องต่างๆ ก็ยังคง...ทำใจ..ได้ไม่ดีนัก

สรุปว่า ความสุขหาได้ หากใจอยู่กับเราจริงๆเท่านั้น