ประเมินเพื่อใคร
ดังเล่าแล้ว ในบันทึกเรื่อง ยกระดับคุณภาพการศึกษาด้วยการปฏิรูประบบการประเมิน (๑) และ ค้นพบหลุมดำของคุณภาพการศึกษา (๒) ว่าระบบการวัดและประเมินผลการศึกษาที่ระบบการศึกษาไทยใช้อยู่ในปัจจุบัน น่าจะเป็นตัวฉุดรั้งคุณภาพอย่างร้ายแรง
ระบบการวัดและประเมินผลการศึกษา ก่อผลกระทบต่อคุณภาพการศึกษามากอย่างที่เราคิดไม่ถึง
เป็นสาเหตุหลัก ที่สร้างความอ่อนเปลี้ยของระบบการศึกษาไทย ทั้งหมดนั้นเกิดจากความตั้งใจดี แต่ก่อผลร้าย
จึงขอเสนอว่า ท่านผู้มีอำนาจในระบบการศึกษาไทยพึงตั้งคำถามว่า ประเมินเพื่อใคร ระบบการวัดและประเมินผลที่ส่วนกลางกำหนดให้โรงเรียนและครูถือปฏิบัติยู่ในปัจจุบันก่อผลดีหรือผลร้ายอย่างไรบ้าง ต่อคุณภาพการเรียนรู้ของนักเรียน หากตอบไม่ได้ควรเป็นโจทย์วิจัย
ผมได้ให้ความเห็นแล้วในบันทึกสองบันทึกก่อน ว่าระบบการวัดและประเมินผลที่ใช้อยู่ในปัจจุบันมุ่งสนองหน่วยเหนือ เพื่อหน่วยเหนือ เน้นประเมินเพื่อรายงาน ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ของนักเรียน
หากจะประเมินเพื่อผลประโยชน์ของนักเรียนเป็นหลัก ต้องเปลี่ยนระบบการวัดและประเมินผล ให้เน้นประเมินเพื่อนักเรียน และประเมินเพื่อหนุนการเรียนรู้ ไม่ใช่ประเมินเพื่อประเมิน และลดน้ำหนักประเมินเพื่อรายงานหน่วยเหนือลงไป
ขอขอบคุณวงประชุมคณะกรรมการอำนวยการการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะ เมื่อวันที่ ๑๗ กันยายน ๒๕๖๔ ที่เอื้อให้ผมมองเห็นหลุมดำนี้
วิจารณ์ พานิช
๑๘ ก.ย. ๖๔
I put my hand up in support of this “..คำถามว่า ประเมินเพื่อใคร ระบบการวัดและประเมินผลที่ส่วนกลางกำหนดให้โรงเรียนและครูถือปฏิบัติยู่ในปัจจุบันก่อผลดีหรือผลร้ายอย่างไรบ้าง ต่อคุณภาพการเรียนรู้ของนักเรียน หากตอบไม่ได้ควรเป็นโจทย์วิจัย..” MOE is being run by the size of budget allocation for the bigger budget allocation by people who are interested in the budget allocation.
And further to this ‘Thailand’s Public Service’ seems to have the same kind of ‘reporting’ with the same manners: highlighting operatives’ performance; ignoring issues and ‘closed door’ policy.
Let have ‘publicly accessible, open reporting’ policy in Thailand’s public administration.