ผมเล่าเรื่องการเลี้ยงนกวัยเด็กไว้ที่ (๑) เลี้ยงนกในวัยหนุ่มไว้ที่ (๒) และ (๓) ตอนนี้วัยใกล้ ๘๐ ผมมีความสุขมากกับนกในบริเวณบ้านที่ปากเกร็ด เป็นนกที่เลี้ยงแบบไม่ได้เลี้ยง คือเขาอยู่กันตามธรรมชาติ ในลักษณะที่ใกล้ชิดกับผมมาก ให้ความเพลิดเพลินทุกเช้า และทั้งวัน
นกสวนหลากหลายชนิดมาหากินในบ้านผม และมาหาความสนุกกับกระจกมองหลังของรถยนต์ที่จอดไว้กลางแจ้ง แต่มีร่มไม้สูงใหญ่บังแดด
หลายปีก่อน นกที่มาเล่นกับกระจกมองหลังรถเป็นนกินปลี จำได้ว่าเคยถ่ายรูปลงบันทึกไว้ แต่หาไม่พบ ตอนนี้นกที่มาเล่นเป็นประจำคือนกปรอดหน้าขาว ที่ผมเรียกว่ามาเล่นนั้น ในมุมมองของนกเขาน่าจะมาต่อสู้กับนกในกระจกก็ได้ ด้วยนิสัยของนกหวงถิ่น ถ้ามีนกตัวอื่นล้ำแดนก็ต้องสู้กัน นกกินปลีเป็นนกหวงถิ่นแน่นอน แต่นกปรอดหน้าขาวผมไม่ทราบว่าเป็นนกหวงถิ่นหรือไม่ รู้แต่ว่าเขามักหลีกเลี่ยงคน แต่ตอนนี้เขาคุ้นกับบริเวณบ้านผมมากจนหลายครั้งเขามาเกาะห่างจากที่ผมนั่งอยู่ไม่กี่เมตร
นกที่เชื่องคนที่สุดในบ้านผมมี ๒ ชนิด คือนกอีแพรด กับนกเขา นกเขานั้นขึ้นมาที่ระเบียงบ้านทุกวัน และเดินเข้ามาใกล้ผมในระยะห่างเมตรเดียว ส่วนนกอีแพรดก็มาเกาะที่กิ่งไม้ใกล้ๆ ห่างออกไปจากที่ผมนั่งอยู่เพียง ๒ เมตร ท่าทางขงเขาให้ความร่าเริงเพลิดเพลินดีมาก ส่วนนกเขาให้ความรู้สึกสงบ ขณะที่กำลังพิมพ์บันทึกนี้ นกเขาคูตอบโต้กันหลายตัว ผมจึงได้ฟังเสียงนกเขาโดยไม่ต้องเลี้ยง
ผมบันทึกเรื่องความรู้และความเพลิดเพลินเกี่ยวกับนกไว้ที่ (๔)
เลี้ยงนกยามชรา เป็นการเลี้ยงแบบไม่ต้องขังกรง ไม่ต้องเลี้ยง อยู่ด้วยกันตามธรรมชาติ เลี้ยงด้วยสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติ ร่มรื่นด้วยต้นไม่ใหญ่น้อย
วิจารณ์ พานิช
๗ ก.ย. ๖๔
นก ให้ความสวยงามเพลิดเพลินดีนะคะอาจารย์ แสดงว่าบ้านอาจารย์ร่มรื่น เจ้าของบ้านใจดี นกเลยมีความสุขที่จะเข้ามาอยู่อาศัยค่ะ