ตัวฉันเองดมยาสลบมาหลายร้อยรายมั้ง..หรือหลายพัน..หรือ...โอย !..ขี้เกียจคิด

มี 2 รายที่ได้ข้อมูลกลับเรื่องนี้..(ภาวะการรู้ตัวขณะดมยาสลบ ที่เรียกว่า ภาวะ awareness) ..เฉพาะที่เข้าหูนะ....ไอ้ที่ไม่เข้าหู....ไม่รู้จริงๆ... เป็น case C/S ( การผ่าตัดคลอดเด็กทางหน้าท้อง ) ทั้งคู่

รายแรกเป็น case VIP…ฮึ่…VIP..มักไม่ค่อยธรรมดา..แปลก....ชอบมีของแถม (เหมือนที่อ.หมอสมบูรณ์เคยได้....ถูกแทงน้ำเกลือ 2 ครั้ง) ฉันกับอาจารย์หมอดมยา (ไม่ได้ชื่อสมบูรณ์)...เฝ้าด้วยกันตลอด...อาจารย์กลับมาบอกทีหลังว่า..ผู้ป่วยเขารู้สึกตัวตอนยังไม่เสร็จผ่าตัด...รอดไปตรงที่อาจารย์ก็อยู่เฝ้าด้วย...

รายที่ 2. เป็น case รับเวรในตอนเช้า..ต่อจากเพื่อนที่อยู่เวรเมื่อคืน...พอรับเวรเสร็จ..เพื่อนเดินจากไป...ฉันดูการผ่าตัดแล้วหันมาดูก๊าซที่เปิดให้ผู้ป่วย(ซึ่งเป็นพฤติกรรมปกติของคนดมยา)...

อ้าว..ทำไมไม่เปิดไนตรัสออกไซด์ (ก๊าซหัวเราะ..ใช้ช่วยลดปวดและลดการใช้ยาดมสลบอื่น)..ให้แต่ออกซิเจน  ฉันถามน้องนักเรียน

หนูก็ไม่ทราบค่ะ  ฉันหันไปเปิดให้...แต่ไม่นานก็ถึงขั้นตอนเอาเด็กออก..ก็ต้องปิดไนตรัสออกไซด์ แล้วให้ 100% ออกซิเจนเหมือนเดิมเพื่อช่วยเสริมอีกทางหนึ่ง...ไม่ให้เด็กขาดออกซิเจน

เด็กออกเรียบร้อยเราก็ปรับให้ไนตรัสออกไซด์และให้ยาตามสูตร...

จากนั้นฉันรีบเปิดเปลือกตาออกดู (ฉันชอบเปิดดู....แต่เด็กๆสมัยนี้ไม่ค่อยทำกัน....ปิดตาแล้วก็แล้ว...)..

ฉันเห็นม่านตาผู้ป่วยโต...น้ำตาไหล...ผู้ป่วยหลับไม่ลึกพอ... ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ป่วยหลับลึกพอในช่วงต้นหรือไม่

เฮ้ย...คนไข้จะได้ยินที่เราคุยกันไหมวะเนี่ย..ฉันพูดไม่เพราะ..ฉันลืมตัวกับเด็กๆ...มันชอบลืมตัว...แต่กับคนไข้ฉันพูดเพราะน้า..... เหตุการณ์วันนั้นผ่านไป...

วันต่อมา..มีการเข้าเยี่ยมผู้ป่วยหลังดมยาสลบ...น้องมารายงานว่าคนไข้บอกว่า..เขาได้ยินคนพูดว่า .คนไข้จะได้ยินที่เราคุยกันไหม ...ฉันเงียบ....ค่อยๆทบทวนเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง...แล้วหันไปบอกน้องว่า….

 ไม่ใช่ คนไข้เราหรอก.....ถ้า case ของเราต้องพูดว่า เฮ้ย..คนไข้จะได้ยินที่เราคุยกันไหม วะเนี่ย...

น้องและพรรคพวกหัวร่อ....งอหาย.... แต่ฉันหัวเราะไม่ออก....มันตลกไม่ออกจริงๆ...

ฉันตามไปเยี่ยมที่ตึกในเวลาต่อมา....ดีที่คนไข้ไม่เจ็บแผล....และฉันก็พูดให้ข้อมูลจนเขาเข้าใจ....เฮ้อ...เศร้า....