GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

มือใหม่...หัดเขียน

เด็กทุกคน...อยู่ในกำมือของคุณ

         วันนี้ได้โอกาสเขียนอย่างเป็นทางการ   หว้าคงต้องขอแนะนำตัวเองก่อนนะคะ    จังหวัดพิษณุโลกถือเป็นบ้านเกิด  แต่ครอบครัวเราต้องย้ายไปอยู่จังหวัดอุตรดิตถ์    พอคุณพ่อคุณแม่เกษียณท่านก็ย้ายมาสร้างบ้านอยู่ที่พิษณุโลก    หว้าเองไม่ชอบเป็นอาจารย์เหมือนคุณพ่อคุณแม่  เพราะรู้สึกว่ารายได้น้อย  ทำงานหนัก  ไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อน     พอเรียนจบท่านก็ให้หว้าไปสมัครเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนี่ง   พอถึงวันสอบเราก็หนีไปทำงานที่อื่นเลย    การกระทำของเราครั้งนั้นทำให้คุณแม่โกรธมากไม่ยอมพูดด้วยหลายเดือนทีเดียว

          มาถึงวันนี้เราได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์จากการทำงานมาหลายอย่าง    พอคุณพ่อคุณแม่มาสร้างบ้านที่พิษณุโลก(คุณแม่หายโกรธแล้ว)  หว้าก็เลยย้ายกลับมาอยู่กับท่านและชวนท่านเปิดร้านอาหาร   ซึ่งไม่เกี่ยวกับที่เราเรียนมาเลย   สนุกสนานกับร้านอาหารได้ 3 ปี    คราวนี้ คุณแม่ขอร้อง  ให้หว้าทำในสิ่งที่หนีมานับ 10 ปี  นั่นก็คือ  การเป็นอาจารย์   สิ่งที่หว้าต้องตัดสินใจเลือกระหว่างร้านอาหารซึ่งกิจการกำลังไปได้ดี  และหว้ามีเงินจับจ่ายใช้สอยอย่างสบาย

          ในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกสมัครเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏตามรอยคุณพ่อ     พอมาเป็นอาจารย์ก็เริ่มรู้สึกว่าเราจะใช้เงินแบบเก่าไม่ได้แล้วนะ   เพราะเงินเดือนอันน้อยนิด     ขอสารภาพตามตรงว่าใช้เงินเก็บจนหมด    เวลาผ่านไปจน  4 ปีแล้ว  เหนื่อยจังกับการเป็นอาจารย์    ทุกวันนี้ก็ยังมีลูกค้าเก่าถามว่า "นึกยังไงถึงปิดร้าน และเมื่อไหร่จะเปิดอีก"  บางคนถึงกับบอกว่าจะลงทุนทำร้านอาหารแล้วให้เราไปบริหารจัดการให้

          แต่....หว้าก็ยังคงเป็นอาจารย์อยู่จนทุกวันนี้  คราวนี้ไม่ใช่เพราะการขอร้องของคุณพ่อคุณแม่   แต่เป็นคำพูดของผู้ทรงคุณวุฒิท่านหนึ่งท่านกล่าวว่า

          " เด็กราชภัฏส่วนใหญ่พ่อแม่ยากจน   ต้องทำงานเหน็ดเหนื่อยเพื่อส่งลูกเรียน   เพราะหวังว่าซักวันนึงพวกเขาจะเรียนจบออกมาทำงานดีๆเลี้ยงดูพ่อแม่ต่อไป    พ่อแม่ทุกคนฝากลูกของเขาไว้ในกำมือของอาจารย์นะ "

          หว้าเองจึงสัญญากับตัวเองว่า  ถ้าเด็กคนไหนอยู่ในความดูแลของเรา  เขาจะต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุดกลับไปแน่นอน

          
         

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 68488
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 11
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (11)

  • ยินดีต้อนรับครับอาจารย์ลูกหว้า
  • เราเคยเจอกันครั้งหนึ่งใน Leaner.in.th
  • ดีใจที่อาจารย์เข้ามาเขียนบันทึกใน G2K แห่งนี้ครับ
  • ทั้งในฐานะคนอุตรดิตถ์ ปัจจุบันกลับมาอยู่บ้านเกิดที่กำแพงเพชร ดีใจที่ได้เห็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงเข้ามาร่วมบันทึกสิ่งดี ๆ เพื่อสังคมไทยร่วมกันครับ
ขอให้อาจารย์ลูกหว้า ทำงานโดยอุดมการณ์แห่งความเมตตาต่อไปเถอะครับ เพราะความสุขอยู่ทีการให้ และการให้ความรู้ ให้โอกาสแก่ผู้คนเป็นสิ่งที่ประเสร็ฐ  ....นับถือจริงๆ ครับ
ขอบคุณค่ะ คุณปภังกร อยู่ที่ learners.in.th เอาไว้ให้นักศึกษาส่งงาน ฝึกแสดงความคิดเห็นค่ะ แต่อาจารย์ค่อนข้างเหงา เพราะนักศึกษาไม่ค่อยคุยด้วย เลยแวะมาเที่ยวที่นี่ดูบ้างค่ะ
  • มาดูอาจารย์ที่มีอุดมการณ์ครับ ทำงานของอาจารย์ให้ดีที่สุดครับ
  • เด็กต่างจังหวัดน่าสงสารนะครับ โชคดีของเขาที่อาจารย์เข้าใจ
  • ความสุขของคนเป็นอาจารย์กินไม่หมดหรอกครับ ทำงานไปสักพักอาจารย์จะเข้าใจครับ
  • แวะมาให้กำลังใจครับผม
  • Wizard

นับถืออาจารย์มากเลยครับ เป็นกำลังใจให้ครับ

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ เป็นคนเขียนไม่เก่ง เลยเริ่มเขียนจากเรื่องใกล้ตัวเราก่อน แล้วจะเข้ามาเขียนใหม่นะคะ ไปตรวจงานอีกเว็บนึงก่อนค่ะ

แวะมาทักทายและเอากำลังใจมาฝากค่ะ
เด็กต้องการความรักความเข้าใจจากผู้ใหญ่ค่ะ ขอให้อาจารย์ทำงานเพื่ออุดมการณ์เพื่อเด็กที่อาจารย์รัก ต่อไปนะคะ เห็นเขามีความสุข เป็นคนดีของสังคม คนเป็นครูก็พลอยสุขใจไปด้วยค่ะ

คุณลูกหว้าเขียนได้น่าอ่านออกค่ะ มองรูปว่าเป็นคนใจดี อ่านที่เขียนก็ทำให้ชื่นชมด้วยว่า มีความคิดน่าเอาอย่างค่ะ คงจะมีเรื่องเล่าดีๆ ถึงงานที่ทำ ชีวิตที่เป็นไป ให้พวกเราได้ติดตามกันนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
  • เย้พี่โอ๋ก็มา
  • ลาไปชายแดนก่อนนะครับพี่โอ๋
  • อ้าวบันทึกอาจารย์ลูกหว้าขอโทษนะครับ
  • อาจารย์เลือกตัดสินใจสอนหนังสือตามรอยคุณพ่อแต่ก็มีความมุ่งมั่นตั้งใจจะมอบสิ่งที่ดีให้กับลูกศิษย์ ผมเชื่อมั่นอาจารย์ได้เลยว่าอาจารย์มีความเป็นครู มากกว่าเป็นครูโดยอาชีพครับ
ขอบคุณค่ะ มาวันนี้เวลาทุกคนถามว่าทำไมถึงทุ่มเทกับการสอนขนาดนี้ เพราะเราสอนพวกเขาด้วยความรัก ไม่ใช่หน้าที่ แค่นี้เราก็จะมีความสุขกับงานที่เราทำแน่นอน