เมื่อก่อนไม่เคยคิด...

แต่เริ่มคิดก็เริ่มรู้สึก ต้องทำอะไรเพื่อให้สมกับที่เกิดมาเป็นมนุษย์

วันหนึ่งลองคำนวณเวลาที่เหลืออยู่ ...ที่จะมีชีวิตอยู่ เอา ๓๖๕ วันคูณกับ ๖๕ ปี ซึ่งได้เท่ากับ ๒๓,๗๒๕ วัน นั่นหมายถึงเวลาทั้งหมดที่เราจะมีชีวิตอยู่

ถึงวันนี้ คงต้องเอาวันวารที่ผ่านมาลบออก เหลือหมื่นกว่าวันเอง นั่น...หมายถึงว่า มีเวลาเหลืออยู่เพียงเท่านั้น

ทบทวนตัวเองว่าที่ผ่านมาได้ทำอะไรที่ดีที่สุดแล้วหรือยัง และมีอะไรที่ยังไม่ได้ทำ ...ความคิดแบบนี้เกิดขึ้นเมื่อนึกถึง มรณาณุสติ อยู่ทุกเวลาที่ตื่น

ตัดสินใจเปลี่ยนวิถีตนเอง...เมื่อเริ่มคิด   เปลี่ยนวิถีตนเองเพราะรอช้าไม่ได้ เป็นจุดหนึ่งที่ผมตัดสินใจลาออกจากราชการ กลางปีที่ผ่านมา

ผมอาจไม่ใช้คำฮิตว่า "เบื่อระบบ" แต่ผมมองว่าผมเองปรับตัวกับระบบไม่ได้ ต้องออกมาเรียนรู้เพื่อหาประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ จากที่ตื่นมารีบไปทำงานแปดโมงครึ่ง จะคิด จะทำอะไรดูจะติดขัดไปหมด คิดดีไม่ได้ทำ ได้ทำในสิ่งที่รับตามนโยบาย แตกแถวเพื่อ นวัตกรรมใหม่ก็บอกว่าไม่สนอง พยายามอธิบายก็น้อยคนจะเปิดใจ  จนเวลาถึงกลับบ้านสี่โมงครึ่งเป็นนิจ...รู้สึกชีวิตเฉาจัง

เดินทางเข้าสู่ศูนย์กลางของชีวิต....ค้นหาคำตอบให้ตนเอง เปิดโอกาสให้ตนเองได้อิสระ เพื่อการเรียนรู้ที่ไม่จำกัด (ในเวลาที่เรามีจำกัด)

ถามตนเองอยู่เสมอ

วันนี้เราทำสิ่งดีๆแล้วหรือยัง หากยังดีไม่พอ จะทำอย่างไร