เมื่อวันก่อน...ฉันได้รับโทรศัพท์แต่เช้า...เบอร์ใครฉันก็ไม่รู้จัก...

ฉันเดาว่าคงเป็นพวกที่ชอบชวนทำบัตรสินเชื่อเงินสด …cash.ต่างๆ...ซึ่งฉันปฏิเสธบ่อยๆ..เขาว่าฉันเครดิตดี..เป็นลูกค้าคนสำคัญ..ฉันน่ะไม่ไหวแล้ว...หนี้เยอะแยะไปหมด...

ดังนั้น..พอรับโทรศัพท์..ฉันก็เสียมารยาท...พูดสั้นๆว่า

ฮัลโหล

สวัสดีครับ...ท่านคร๊าบ..”…ตายๆ...พูดแบบนี้มีอยู่ท่านเดียว

ผม..จิตเจริญ คร๊าบท่าน อ. จิตเจริญ นี่เอง...ฉันตกใจ...ขอโทษอาจารย์แทบไม่ทัน

วันนั้น..อาจารย์ชวนฉันไปพูดคุยเรื่อง Blog ร้าง..ในคณะแพทย์ มข. อาจารย์อยากให้ฉันไปด้วย...ช่วยแชร์...ฉันอยากไปใจจะขาด...แต่งานมันไม่เอื้อ..งานของฉันไม่เหมือนใคร...ไอ้ที่จะออกไปทำงานนอกด่วนๆละก้อ...ไม่อยากให้หวังเลย...ถ้าจะไปต้องมีหนังสือราชการ...และต้องบอกก่อนเป็นเดือน...เพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วย...อันดับหนึ่ง...

แต่ก็ดีเหมือนกัน...มันทำให้ฉันมีเวลามานั่งนึกทบทวนตัวเอง...ทำอย่างไร...อะไรเป็นแรงบันดาลใจ...ไม่ให้ Blog.ร้าง…. ...

ฉันว่า..ฉันยัง...ฉันยังไม่ใช่...อาจารย์ให้เกียรติฉันมากเกินไป...ฉันเพิ่งเริ่มต้น....เวลายังไม่ถึง 2 เดือน..ยังบอกไม่ได้..ว่าฉันจะไม่ทิ้ง blog เช่นคนหลายคน ...

แต่ถ้าถามว่า..อะไรเป็นแรงบันดาลใจให้...ตอนนี้...ฉันดูเหมือนขยันเขียน...ฉันพอจะเล่าได้ ...

รอยยิ้มหวานๆ..หน้าใสๆ..ของ "คุณน้อง" แห่ง ศูนย์วิชาการ มข.เป็นจุดเริ่มต้น...

อาจารย์ขา...ทำง่ายมากค่ะ..อาจารย์ลองดูนะคะ แล้วฉันก็ลอง...ได้เลขทะเบียนและทางเข้า...แต่ทำอะไรไม่เป็น...

ฉันปล่อย blog. ร้าง.. หลายเดือน…มั้ง...เพราะฉันลืมทางเข้าหมดเลย....

เดิมนั้น...ฉันเป็นคนมีฝัน...ฉันอยากให้คนรู้จัก วิสัญญีพยาบาล ... ฉันเป็นพยาบาล...ฉันไม่ใช่หมอดมยา...ฉันเคยเข้าไปCoP.วิสัญญีพยาบาล..ฉันว่า..ฉันไม่work

ฉันเลยแค่เริ่ม...  เพียงขจิต..จึงยังไม่สำเร็จ..เสร็จสมบูรณ์...และยังไม่เห็น...จิตเจริญ..ค่ะ.

(...พูดเรื่องวิชาชีพ...ฉันขอพักยกก่อนดีกว่าค่ะ...ยังไม่เข้าเรื่องที่ท่าน อ. JJ ต้องการเลย...รอบันทึกที่ 2 นะคะ...)