ชีวิตของเราเริ่มต้นเมื่อวันที่เรารู้ตัวว่ากำลังจะตายจริงหรือ

        แม้ถึงวันสิ้นลมหายใจทุกๆครั้งผมคิดเสมอว่าผมได้ใช้ชีวิตของทุกๆวันให้เหมือนว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิตแล้ว นั่นก็หมายความว่าชีวิตของผมได้รู้จักคุณค่าของชีวิตจนวันสุดท้ายแล้วนั่นเอง เพราะฉะนั้นสมองของผมจึงสั่งการอยู่ตลอดเวลาว่า “ทำทุกวันให้ดีที่สุดให้เหมือนเป็นวันสุดท้าย” แล้วจะได้ไม่เสียใจที่ไม่ได้ทำ

        มุมมองชีวิตของผมก็คงไม่ได้ต่างจากทุกวัน เพราะไม่ได้คิดจะไปทำอะไรก่อนตาย อยากทำอะไรก็ทำไปเลยตั้งแต่วันนี้ตั้งแต่ที่ยังไม่รู้ว่าจะตายตอนไหนนี่แหละ มองความตายเหมือนฟองน้ำที่มันเกิดดับเกิดดับไม่มีวันหยุด และมองในภาพรวมระดับจักรวาลระดับหลายพันหลายหมื่นล้านปีก็แทบจะไม่มีใครสนใจความตายของผมหรอกมั้งนอกเสียจากญาติพี่น้อง

         ในช่วงเวลาที่จะตายก็คงจะพยายามทำสมาธิปล่อยวางทุกสิ่งทุกอย่างในโลกให้หมด คิดถึงแต่สิ่งดีๆ มิตรภาพความรัก บุญกุศล คิดถึงพระรัตนตรัย ทุกสิ่งอย่างล้วนกลับคืนสู่ “ธรรมชาติ”