สวัสดี เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีนามว่า..."วิภารัตน์ ดอกแสง"
       สวัสดีวิภารัตน์ เป็นไงบ้างช่วงนี้ เธอสบายดีไหม? ใช้ชีวิตมีความสุขดีหรือเปล่า? กินข้าวอร่อยเหมือนเดิมไหม? มีเรื่องเครียดหรือทุกข์ใจอะไรรึเปล่า? จำไว้นะว่าฉันอยู่ตรงนี้กับเธอเสมอ เพราะฉันคือเธอไง ไม่ว่าฉันจะเป็นเธอในช่วงเวลาไหน แต่สิ่งที่ฉันเป็นห่วงเธอเสมอคือเรื่องพวกนี้แหละ ชีวิตคนเรามันไม่ได้มีอะไรมากหรอกนะเธอ แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุข ทำในสิ่งที่ตัวเองรักและไม่เดือดร้อนคนอื่น ไม่ต้องมีเรื่องให้ทุกข์ใจ มีครอบครัวที่รักอยู่เคียงข้าง มีเพื่อน ๆ คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจกันและกัน แค่นี้ก็ดีแล้ว... ฉันรู้ว่าเธอชอบมองท้องฟ้า เพราะมันทำให้เธอคิดอะไรได้หลายอย่าง มันทำให้เธอรู้ว่า จริง ๆ แล้ว เราก็แค่สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ คนหนึ่ง ที่มีชีวิตอยู่ในจักรวาลนี้เพียงแค่ไม่กี่สิบปี จงใช้ชีวิตให้ดี ใช้ชีวิตให้มีคุณค่า อยู่กับคนที่เรารักและรักเรามาก ๆ ส่วนปัญหาต่าง ๆ ที่เข้ามา มันไม่มีอะไรที่ไม่สามารถแก้ไขได้ เพียงแค่เธอมีสติ คิดและไตร่ตรองดี ๆ เดี๋ยวปัญหาต่าง ๆ มันก็ผ่านไป  ดูสิ  ตอนนี้เธออายุ 25 ปีแล้วนะ ผ่านอะไรมาก็เยอะ มันก็มีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันแบบนี้มาเรื่อย ๆ ถูกไหม? ฉันเป็นห่วงเธอนะ เพราะบางทีเธอก็มีเรื่องให้คิดมาก มีงานรุมเร้าบ้าง แต่ฉันดีใจนะ ที่เธอยังเข้มแข็งที่กายและใจ ฉันต้องขอบคุณเธอมาก ๆ ที่ดูแลตัวเองอย่างดี ขอบคุณที่เธอไม่เคยทำตัวนอกลู่นอกทาง ทำอะไรนึกถึงพ่อแม่และครอบครัวเสมอ จนบางทีเธอก็ไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ เธอเสียใจไหม แต่ฉันไม่เสียใจนะ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะพวกท่านคือดวงใจของฉันไง ฉันอยากใช้เวลากับพวกท่านเยอะ ๆ ฉันอยากกลับไปอยู่บ้าน ไปดูแลพวกท่านแล้วหละ แต่ก็นะ มันยังไม่ถึงเวลาอะเนาะ ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือ เธอต้องให้กำลังใจตัวเองเยอะ ๆ เพื่อให้ตัวเองมีแรงในการตื่นขึ้นมาทำงาน ตื่นขึ้นมาเรียน มาสอนหนังสือ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เธออยากเป็นครูที่ดีไม่ใช่หรอ ก่อนหน้านี้เธออาจจะมีความฝันและความต้องการที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้เธอคงรู้แล้วสินะว่าเธอต้องการอะไร อยากทำอะไร และมีเป้าหมายในชีวิตอย่างไรบ้าง อย่าท้อหล่ะ บางทีเธอก็ขี้เกียจมาก ๆ ฉันรู้ เธอเหนื่อยใช่ไหม ฉันไม่ได้ว่าหรอก หากเธออยากพักผ่อนบ้าง แต่ที่ฉันคิดว่าเธอต้องปรับปรุง คือ บางทีเธอก็ละเลยหน้าที่ของตัวเองเกินไป ต้องจัดลำดับความสำคัญดี ๆ อะไรที่ต้องทำก่อน รีบทำ อย่าปล่อยให้ดินพอกหางหมูเธอ ตอนนี้ถ้าฉันเรียกเธอว่า "หมู" ก็ไม่ต้องแปลกใจหล่ะ ก็เธออ้วนไง เธออะ นิสัยไม่ดี ไม่ยอมออกกำลังกาย แล้วเธอก็จะป่วยง่าย หันมาดูแลสุขภาพได้แล้ว เธอปล่อยตัวเกินไป ใช้ชีวิตตามใจตัวเองและอิสระมากเกินไป จนบางทีก็เสียวินัย ไม่ใส่ใจสุขภาพของตัวเองเลย ตอนนี้เธอก็อายุมากขึ้นทุกวัน ๆ เปลี่ยนได้แล้ว อีกอย่างที่ฉันต้องเตือนเธอ คือ เธอยังอ่อนต่อโลกและยังเด็กมากนะ ในหลาย ๆ เรื่อง เธอโตแล้ว ต้องปรับตัวเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว หมั่นศึกษาหาความรู้ ควบคุมตัวเอง ควบคุมอารมณ์ให้ดี มีสติเยอะ ๆ เข้าใจไหม...ครูโบว์ 

       สุดท้ายนี้ อยากบอกให้เธอรู้ว่า "ฉันรักเธอมากนะ" เธอก็ต้องรักตัวเองมาก ๆ ยิ้มเยอะ ๆ คิดดี ๆ อะไรควรทำ ไม่ควรทำ ใช้ชีวิตให้สนุกและมีความสุข ถ้าเหนื่อยก็พักผ่อน มีเวลาว่างก็ไปท่องเที่ยว เปิดโลกกว้างให้ตัวเองหน่อย เรื่องที่ผ่านมาแล้ว เธอแก้ไขไม่ได้ แต่สิ่งที่เธอทำได้ คือ ทำทุกวันให้ดีที่สุด ดูแลสุขภาพด้วย ทานผัก ผลไม้และหาเวลาออกกำลังกายได้ละ ตุ้ยขนาดละเน่อ อ้อ อีกอย่างคือ ใช้เงินประหยัด ๆ หน่อย เก็บเงินบ้างนะเธอ แค่นี้แหละ รักนะจุ๊ฟ ๆ ^_^ ^3^ 

        ปล.ฉันชอบเวลาเธอยิ้มนะ เธอดูสดใสและมีชีวิตชีวาดี