สบายดีมั้ย ?? เธอเป็นอย่างไร ?? ไหนเล่าให้เราฟังหน่อย...

ถึง....สิริญาภร ที่รัก

         สวัสดี สิริญาภร เธอเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้  สบายดีรึป่าว ?? ฉันคอยถามเรื่องของเธอจากเพื่อน ๆ มาโดยตลอด  แต่บางครั้งก็เผลอหลงลืมเธอไปบ้างจากภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบที่มีมากจนเกินไป  แต่ในทุก ๆ ครั้ง ฉันก็ไม่ลืมที่จะนึกถึงเธอเลยนะ เธอยังเป็นที่สำคัญสำหรับฉันเสมอ ฉันจำได้ว่า 
       ตอนเป็นเด็ก มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเลยนะ อยากได้อะไร  ก็แค่ร้องไห้  ไม่ต้องมีเหตุผลมากหรอก  แค่ของเล่นมันน่าเล่น  แค่อยากได้เพื่อนสักคน  แค่อยากไปเที่ยวกับครอบครัวแค่อยากได้ลูกอมสักเม็ด ฯลฯ แต่พอโตขึ้น  ชีวิตมันต้องมีเหตุผล  จนบางครั้งก็โคตรเหนื่อย  ถึงอยากร้องไห้  ก็ร้องต่อหน้าคนอื่นไม่ได้  บางทีก็ต้องอดทนไว้  ถึงอยากจะให้คนอื่นมารัก   แต่มันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนที่คิด  มันต้องแลกมาด้วยน้ำตา  ความพยายาม และสุดท้ายอาจจบลงที่ความเจ็บปวด  ถึงอยากจะมีเงินเยอะ ๆ  แต่มันก็ต้องเริ่มจากหนึ่ง  และพยายามหาทางลัด   ที่บางทีมันก็เป็นทางตัน  เกิดมาครั้งหนึ่ง บอกกับตัวเองเสมอว่า...ถ้ามีชีวิต  ก็ใช้ให้เต็มที่นะ ยิ่งโต  มันยิ่งต้องเหนื่อย  ยิ่งมีเหตุผล  มันมักจะไม่ค่อยมีความรู้สึก  อาจเป็นเพราะว่า...เราโตขึ้น  เจอผู้คนมากมาย  มีดีบ้าง  ร้ายบ้าง ก็เป็นธรรมดาของโลกมนุษย์  บางคน...ก็เข้ามาเป็นความทรงจำที่สวยงาม  กับอีกบางคน...ก็เข้ามาเป็นบทเรียนที่ดี  บทเรียนที่คอยสอนเราว่า...โลกใบนี้ไม่ได้สวยงาม เหมือนที่เราวาดไว้  อายุที่มากขึ้น     มันหมายถึงว่า  เราเผชิญโลกใบนี้มากขึ้น  เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างมากขึ้น  และมันจะค่อย ๆ สอน เราว่า...ให้ใส่ใจกับคนบางคน  และปล่อยวางกับอีกบางคน  เราคงไม่สามารถแคร์ทุกคนบนโลกได้

        เราต่างมีเหตุผลสำหรับการมีชีวิตอยู่ต่อไปในวันพรุ่งนี้  อาจเพื่อคนที่บ้าน ถึงยอมอดทน และจากบ้านมาไกล เพื่อให้เขาได้อยู่สบาย  อาจเพื่อความฝันที่โดนดูถูกจากคนอื่น แต่ก็ยังค่อย ๆ เดินเพื่อไปให้ถึง  อาจเพื่อการพบใครสักคน  ที่เป็นเหตุผลของรอยยิ้ม  ในทุก ๆ วันที่ตื่นขึ้นมา  ในเมื่อเรายังหายใจอยู่ ก็จงใช้ชีวิตทุก ๆ วันให้คุ้มค่ากับการเกิดมาแค่ครั้งเดียว และไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมีอยู่จริงมั้ย อย่าอยู่เพื่อลืมใครสักคน หรืออยู่เพื่อร้องไห้กับเรื่องเดิม ๆ แต่จงอยู่เพื่อเติมเต็ม และเป็นความสุขให้คนอื่น

          ปัจจุบันนี้ ฉันมีความสุขดีกับการใช้ชีวิต อาจมีเครียดบ้าง  แต่ก็สามารถจัดการกับปัญหาต่าง ๆ เหล่านั้นได้  ต้องขอบคุณกำลังใจจากคนรอบข้าง และตัวเอง ที่ทำให้มีวันนี้ และประสบความสำเร็จในชีวิตในหลาย ๆ อย่าง ที่สำคัญต้องขอขอบพระคุณพ่อ-แม่ ที่คอยให้ความช่วยเหลือในทุก ๆ ด้าน ความฝันที่วาดหวังไว้ว่า อยากให้พ่อแม่สุขสบาย ลูกคนนี้พยายามทำในทุก ๆ วันให้ดีที่สุด ถึงแม้บางครั้งอาจมีท้อถอยบ้าง แต่เมื่อหันกลับไปดูคนข้างหลัง ก็ทำให้มีพลังใจขึ้นมาได้เยอะเลย ลูกคนนี้จะนำใบประกอบวิชาชีพครูไปฝากพ่อกับแม่นะคะ รอหน่อยนะคะ อีกไม่นาน ลูกคนนี้ก็จะได้ชื่อว่า “ครู” อย่างแท้จริง ให้สมกับที่พ่อแม่รอคอย อยู่รอวันที่ลูกประสบความสำเร็จในชีวิตนะคะ อีกไม่นานเกินรอแน่นอนค่ะ

                                                                                                              รักและคิดถึงเสมอ                                                                                                                                                                 ...สิริญาภร ทรงสุภา...