ถึงแม้ว่าเวลาแห่ง F2F ของเราสามคนจะจบลงแล้วในวันนี้ แต่เชื่อแน่ว่า เวลาแห่ง H2H ของเราสามคน ยังคงอยู่(ในใจ)ตลอดไปค่ะ

              บ่ายแก่ ๆ วันนี้  แม่จำเลียง จูงมือพ่อดอกมะลิ  มาพบผู้พิทักษ์หมู่บ้าน เอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ  มั่วตั้งแต่เริ่มต้นเลยทีเดียว

             บ่ายแก่ ๆ วันนี้ ในขณะที่ดิฉันกำลังตั้งหน้าตั้งตา ถอดเทป การประเมินคุณภาพโดยกรรมการจาก สมศ.อยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงดังแว่ว ๆ เรียกชื่อตัวเอง"คุณรัตติยา"  ดิฉันผละออกจากภารกิจที่ทำอยู่ทันที แวบแรกที่ช้อนสายตาขึ้นมองไปทางเสียงที่แว่วมา ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนสายตาสั้น และขณะนั้น ไม่ได้สวมแว่น  จึงมองเห็นเพียงลาง ๆ ว่ามีหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินเคียงคู่กันมาประดุจดั่งคู่บ่าวสาวจูงมือกันมาแจกการ์ดแต่งงานก็มิปาน
        แต่เอ๊ะ เมื่อใกล้พอที่สายตาดิฉันเริ่ม focus ภาพได้ จึงเห็นว่า หนุ่มสาวคู่นั้น ก็คือ   M 1 (เมตตา) กะ M2 (คุณไมโต)  เดินเคียงคู่กัน  ขอย้ำ ไม่ได้จูงมือกันมานะคะ เดินเคียงคู่กันมา แวบแรกที่เริ่ม focus ภาพได้  ใจมันสั่น ๆ ๆ โดยไม่รู้ตัว ว้าว วาว .......

          คุณไมโต คุณไมโต จริง ๆ ด้วย ดิฉันไม่ได้ตาฝาดไป  ที่สำคัญ นอกจากหัวใจจะรู้สึกพองโตแล้ว สายตายังพองโตด้วย เพราะในมือของคุณไมโตถือของฝากมาด้วย  (ขอบอก ไม่ได้งกค่ะ ย้ำ ไม่ได้งกกกกกกกกก) ดิฉันต้องระงับอาการดังกล่าว ไม่ให้แสดงออกมามากเกินไปจนเกินงาม  แต่คำแรกที่ทักทายคุณไมโตหลังจากที่ยกมือไหว้(ของฝาก) แล้ว คือ "เราจะกอดกันได้ไหมเนี่ย"  ดูท่าคุณไมโต แกคงจะตกใจในคำทักทายของดิฉัน จึงอึ้งไปชั่วขณะ (อิ อิ ถ้าไม่เกรงใจว่าหวานใจพ่อดอกมะลิอยู่ใกล้เหลือเกิน ดิฉันคงทำตามใจปรารถนาไปแล้ว)

            หลังจากเรียกสติตัวเองกลับคืนมา  เราสามคน ใจสามใจ ก็ได้ย้ายนิวาสถานไปนั่ง H2H กัน ณ ลานกาแฟ ข้าง ๆ สำนักงานของดิฉัน  เราต่างสั่งเครื่องดื่มและลูกชิ้นทอดมานั่งทานกัน ด้วยความเป็นคนชักช้าของดิฉัน งานนี้คุณไมโต เลยต้องเป็นคนจ่าย  (อิ อิ เป็นไปตามแผนที่วางไว้)

             ระหว่างที่นั่งละเมียดละไมดื่มกาแฟ(ที่จืดที่สุดในโลกตามคำกล่าวของคุณเมตตา) แล้วช่วงจังหวะระหว่างรอไม้จิ้ม เสียบลูกชิ้นเข้าปาก  แน่นอนว่า เราทั้งสาม ต่างไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์  เราต่างคนต่างคุย คุย คุยและคุย

        เชื่อไหมค่ะว่าเราสามคนใช้เวลาตักตวงความสุขประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมง ก็ตกลงปลงใจว่าควรยุติการสนทนาซะทีก่อนที่จะยืดเยื้อไปกว่านี้  แล้วต่างคนต่างแยกย้ายไปทำภารกิจของตัวเอง  ดิฉัน และคุณเมตตา ต่างกลับสำนักงานเพื่อเคลียร์งานที่คั่งค้าง ส่วนพ่อดอกมะลิ เอ๊ย คุณไมโต  คงแวะโรงช้าง เพื่อไปจัดการธุระสำคัญที่คนปลายสายสั่งไว้ (แล้วไม่ทำไม่ได้)

         ถึงแม้ว่าเวลาแห่ง F2F ของเราสามคนจะจบลงแล้วในวันนี้ แต่เชื่อแน่ว่า เวลาแห่ง H2H ของเราสามคน ยังคงอยู่(ในใจ)ตลอดไปค่ะ

         อ้อ  จันทร์หน้า สองทุ่มครึ่ง  เราและเราๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มีนัดกันหน้าจอ ช่อง 3 ค่ะ 

          ผู้ร่วมชะตากรรมอีก 2 ท่าน จะเสริมเติมแต่งเพิ่มเติม ยินดีนะคะ เผื่อบางทีอาจทำให้หลาย ๆ คน อิจฉาพวกเรามากขึ้น อิ อิ

  ไม่ต้องบอกก้อรู้ว่าคือใคร

 

   ใครเอ่ย

  อาหารจะอร่อยหรือไม่  ไม่ได้อยู่ที่ว่ากินอะไร  แต่อยู่ที่ว่า กินกับใคร

  ยืนยันว่าของฝากถึงมือหลาน ๆ แล้วค่ะ

  อ้ำ  อาหย่อย