ดิฉั๊นจินตนาการไปเอง...จริงๆ ไม่มีอะไรบอกเลยว่าเขาอยู่บ้านเดียวกัน

วันนี้ดิฉัน หายวุ่นจากการทำงาน...บ่ายแก่ๆ กดหาคุณไมโตนึกได้ว่าตั้งแตท่านกลับจากแดนซากุระ..แล้วเราไม่ได้คุยกันเลย....กลับมาอยู่ใกล้แต่คุยกันน้อยกว่าเดิม....เป็นการเจอกันครั้งแรก...เราไม่รู้จักกันมาก่อน...เคยมองหน้ากันบ้างในคราวที่เราใช้บริการส่งลูกที่ศูนย์พัฒนาเด็กปฐมวัย...ใน ม.อ.....เมื่อหลายปีก่อน...ท่านบอกว่าอีก 2 นาทีจะโทรกลับ...เป็นสองนาทีที่นานที่สุดในโลก....แล้วท่านก็โทรกลับมา...และมาช่วยเอาภาพที่ดิฉันถ่ายจากงาน มหกรรมที่ดิฉั๊นมิสามารถ...เอาออกมาได้...หลายวันแล้ว...จนกล้องจะแตกอยู่แล้ว....แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่จินตนาการของดิฉันถูกเปิดเผย.....ในขณะนั่งดื่มกาแฟที่จืดที่สุดในโลก 3 คน ที่คณะวิทยาศาสตร์
ดิฉันชวนสนทนา..........."ครอบครัวนี้เขาน่ารักนะ..เขียนกันทั้งสามี..ภรรยา"
คุณรัตติยา....ใครเธอ...? แกจะเข้าใจดิฉั๊นว่ามักจะมึนๆ เสมอ...
ดิฉั๊นก็ตอบแบบหน้าตาย
"ก็คุณกฤษณากับ อ.หมอสมบูรณ์ ไง....เขาอยู่บ้านเดียวกัน"
คุณไมโต....ไม่ใช่....
ดิฉั๊น....ใช่.....ดิฉั๊นว่าอย่างนั้น
คุณไมโต.....ไม่ใช่...
ดิฉั๊นจินตนาการไปเอง...จริงๆ ไม่มีอะไรบอกเลยว่าเขาอยู่บ้านเดียวกัน
คุณกฤษณาคะ....ขอโทษค่ะ....
คุณหมอสมบูรณ์คะ....ขอโทษค่ะ
จินตนาการกว้างไกลอาจใช้ไม่ได้ในกรณีนี้หากจะใช้ภาษาใต้เปรียบได้กับคำว่า "หลำ"