ครูอ้อย มี 12 blog ใน gotoknow
ยังครับ ยังไม่พอ เที่ยวไปเปิด blog ที่อื่นๆ เรี่ยราดไปหมด
และบริการใหม่อย่าง http://learners.in.th/, http://researchers.in.th/ ครูอ้อยก็เข้าไปสมัครไว้อีก....

จึงมีคนตั้งข้อสังเกตมาถามนายบอนว่า “เปิด blog ทำไมตั้งเยอะแยะ ไม่มีอะไรทำรึงัย...”

เปล่าครับ เค้าไม่ได้ถามแบบนั้น แต่ถามว่า มีสมาธิกับบล็อกทั้ง 12 อย่างไร

คนปกติ มีแค่ 1 บล็อกกับการพยายามเขียนบันทึกอย่างสม่ำเสมอก็แทบจะไม่มีเวลาแล้ว
แล้วมีมากกว่า 12 บล็อกนี่ เอาอะไรที่ไหนมาเขียน

..... สรุปว่า ครูอ้อยผิดปกติ ว่างั้นเถอะ ชาวบ้านชาวเมืองมีกันแค่ไม่กี่บล็อก แต่แม่คุณ เอ๊ย คุณแม่ของลูกสาวคนสวย มีรวมๆแล้ว น่าจะเกิน 20 blog

คนราจะทำได้ทีละอย่าง การจับปลาหลายมือ อาจจะไม่ได้สักตัวก็ได้
คนเราจะมีเข็มมุ่งที่สิ่งใดสิ่งหนึ่ง จะทำให้ทำสิ่งนั้นออกมาได้ดีที่สุด ถ้าทำหลายอย่าง ความเข้มข้นของเนื้องานก็ลดลงไป ยิ่งมาก ยิ่งจืดจาง

แต่บุคคลที่ทำอะไรได้หลายอย่าง ย่อมมีลักษณะพิเศษ ที่ไม่เหมือนใคร

..... ตัวประหลาด..... ว่างั้นเหอะ


เค้าสงสัยว่า จะรู้ได้ยังไงว่า เรื่องไหน ควรจะเขียนลง blog ไหน มีอะไรที่เป็นเส้นแบ่งสำหรับ 12 บล็อก
มันแบ่งตรงไหนว่างั้นเหอะ

ขนาดการแยกลูกแก้วหลากสี ยังมีสีที่ใกล้เคียงกัน ทำเอาคนที่กำลังแยกๆ เริ่มตาลาย
ขาว ฟ้าอ่อน น้ำเงิน ดำ ส้ม ชมพู แดงอ่อน....

การมีสิ่งที่ต้องเลือก หรือตัดสินใจมากขึ้น ย่อมต้องใช้เวลามากขึ้น

ถ้ามีลูกสาว 12 คน กับลูกสาว 2 คน ย่อมดูแล 2 คนได้ดีกว่า

ถ้ามีรถ 12 คัน ต้องใช้เวลาดูแล ล้าง ทำความสะอาดพอสมควร

แต่ blog เป็นเหมือนงานอดิเรก ไม่ถึงกับขนาดต้องดูแลเหมือน รถ 12 คัน หรือ ลูกสาว 12 คนเลยนี่นา

อะไรที่ละเลยดูแล คุณค่าก็ลดลง
รถที่ไม่ล้าง ฝุ่นจับ ถ้าจอดในบริเวณบ้านครูอ้อย คนที่ผ่านไปผ่านมามองเห็น คงจะพากันสรรเสริญภายในใจ ว่า คนบ้านนี้... แม้แต่รถก็ไม่มีเวลาล้าง ในบ้านจะขนาดไหน....


แต่ถึงจะมี 12 blog ยังไงก็จะมีเพียงไม่กี่บล็อก ที่จะมีบันทึกสม่ำเสมอ น่าอ่าน เพราะไม่มีใครที่จะสามารถให้น้ำหนัก และความสำคัญได้เท่ากันทุกอย่าง

น่าสนใจว่า สติและสมาธิของครูอ้อย ท่ามกลางตัวเลือกที่หลากหลาย ครูอ้อยจะเลือกอะไรเป็นอันดับต้นๆ...

นั่นคือ สิ่งที่สำคัญอันดับต้นๆ ครูอ้อยจะให้น้ำหนักกับ blog นั้นมากกว่า blog อื่นๆที่มีความสำคัญรองลงมา

มาถึงลูกสาวของครูอ้อย หรือพ่อแม่คนอื่นๆที่มีลูกหลายคน

มีคนบอกว่า อย่าไปเชื่อ ที่ว่า พ่อแม่รักลูกเท่ากัน

นั่นเป็นคำลวง เพื่อไม่ให้เกิดความน้อยใจ...

ความจริงอยู่ที่ว่า ใน เวลานั้น ให้ความสำคัญกับคนไหนมากกว่ากัน
บางช่วงอาจจะรักลูกคนแรกมาก แต่อีกช่วงเวลา ต้องให้ความเอาใจใส่ลูกคนที่สองบ้าง..
ยิ่งเป็นไปไม่ได้ ที่จะรักลูกได้เท่ากัน ได้ตลอดเวลา

ดูอย่าง 12 blog ของครูอ้อย ยังไม่สามารถที่จะให้น้ำหนัก และความสำคัญ เขียนบันทึกใส่ทั้ง 12 blog ได้อย่างเท่าเทียมกันได้เลย...

ไปๆมาๆ เรื่องการเขียนบล็อกของครูอ้อย เป็นกระจกสะท้อนความรักต่อลูกสาวได้งัยเนี่ย...

-