มันคงดี ถ้าหากเรารู้ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต

     ถ้าหากวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต เราจะทำอะไร และหากเรารู้ล่วงหน้าว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตก็คงดีเพราะจะได้ทำในสิ่งที่อยากทำก่อนจากโลกนี้ไป เราเชื่อว่าหากทุกคนรู้ว่าจะต้องจากโลกนี้ไปแล้วคงอยากไปทำสิ่งที่เคยวาดฝันไว้สิ่งที่อยากทำในชีวิตแล้วยังไม่เคยทำ อาจจะไปเล่นเครื่องเล่นที่โหด ๆ สักครั้ง อาจไปนั่งชิวริมทะเล กลับไปหาเพื่อนเก่าบ้าง ไปบอกรักคนที่ตัวเองชอบบ้าง กลับไปขอโทษใครสักคนหรือกลับบ้านไปหาพ่อแม่ 

     สำหรับเราแล้วก็คงเลือกที่จะกลับบ้านเพื่อไปหาพ่อแม่เช่นกัน ถ้าถามว่าเราไม่อยากไปลองทำสิ่งที่ไม่เคยทำก่อนตายสักครั้งหนึ่งหรอ เราคงตอบว่าไม่ เพราะชีวิตที่เราใช้ทุกวันนี้เรารู้สึกเต็มที่กับมันมากแล้วเราได้ทำในสิ่งที่เราชอบอยู่กับสิ่งที่เรารักทุก ๆ วันอยู่แล้วเราพอใจแบบนี้แล้ว หากคิดว่าเกิดมาทั้งทีใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย เราขอถามกลับว่าการใช้ชีวิตที่แท้จริงคืออะไรกัน เราเชื่ออย่างหนึ่งว่าคำว่า “ใช้ชีวิตให้คุ้ม” ของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกันบางคนอาจหมายถึงการใช้ชีวิตที่สุดโต่งทำทุกอย่างลองทุกอย่างและสำหรับบางคนอาจเป็นการใช้ชีวิตที่เรียบง่ายอยู่บนพื้นฐานของความระมัดระวังและปลอดภัยเพียงเท่านั้น

     เราไม่สามารถพูดได้เลยนะว่าคนนี้ใช้ชีวิตคุ้ม คนนั้นใช้ไม่คุ้มเพราะแท้จริงแล้วการใช้ชีวิตที่คุ้มคือการที่คนคนหนึ่งพอใจในการใช้ชีวิตของตนเองอย่างแท้จริงไม่ใช่ทำตามคนอื่น และถ้าถามว่าไม่อยากไปขอโทษหรือไปบอกอะไรใครสักคนหรอ ก็คงตอบว่าไม่เช่นเดิม เพราะการใช้ชีวิตที่ผ่านมาของเราเรารู้ดีว่าดำเนินมาแบบไหนเรา เราผิดตรงนั้นเราขอโทษตรงนั้นสำหรับเรื่องนั้นมันจบลงไป ณ เวลานั้นแล้วเราทำดีที่สุดแล้วในตอนนั้นก่อนจากโลกนี้ไปก็คงไม่ต้องมีใครให้เราอยากกลับไปขอโทษอีกแล้วอีกอย่างเราคิดว่าเราคิดดี หวังดีต่อคนที่เกี่ยวข้องกับชีวิตเรามาตลอดถ้าเขาให้ใจเราเหมือนเราให้ใจเขา เขาจะรับรู้ได้ว่าเรารักเขาฉะนั้นก็คงไม่ต้องกลับไปบอกว่ารักเขาก่อนจากโลกนี้ไป 

     และที่เลือกกลับไปหาพ่อแม่เพราะชีวิตเรามาถึงตรงนี้ได้ถึงวันนี้ได้เพราะท่าน ท่านให้ชีวิตให้จิตใจเรามา ตลอดเวลาตั้งแต่เกิดมาจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตเราก็ยังทำเรื่องที่ทดแทนบุญคุณท่านไม่ได้ เราอยากกราบไปขอขมาในสิ่งที่ได้ทำกับท่านทั้งทางกาย ทางใจ ทางวาจา ทั้งตั้งใจก็ดี ไม่ตั้งใจก็ดี แต่ในฐานะลูกสาวคนหนึ่งเราแทบไม่เคยทำให้พ่อแม่ต้องเสียใจน้ำตาตกเพราะเราเลย เราไม่ได้เป็นเด็กที่ดีมาก แต่เราใช้ชีวิตแบบ 20% ทำเพื่อตัวเองและอีก 80% เราทำเพื่อครอบครัวเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หากทำให้พ่อแม่สบายใจเราก็เลือกที่จะทำ 

     แต่ในบางครั้งชีวิต 20% ของเราที่เราใช้อาจมีความผิดต่อท่านบ้างเลยอยากขอขมาถึงจะเป็นสิ่งที่ไม่ร้ายแรงหรือไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรก็ตาม เราอยากกลับไปมีลมหายใจสุดท้ายจากโลกนี้ไปในอ้อมกอดของครอบครัว เพราะหากเราตายที่อื่นพ่อแม่จะเสียใจมากพ่อกับแม่จะโทษตัวเองที่ดูแลเราไม่ดีหรือเหตุผลอะไรก็ตามที่ทั้งพ่อและแม่จะโทษตัวแม้การจากไปครั้งนั้นอาจเป็นความผิดของเราก็ตาม เราอยากจากโลกนี้ไปด้วยดีไม่ให้พ่อกับแม่ต้องคิดมากต้องโทษตัวเอง เราอยากให้พ่อแม่ไม่เป็นทุกข์ตอนเราจากไปเรา

     ถึงทุกวันนี้ทุกคนจะบอกว่าทำดีที่สุดแล้วสำหรับความรักที่มีให้แก่คนในครอบครัว แต่เมื่อถึงวาระสุดท้ายของชีวิตจริง ๆ เราก็อยากทำอะไรที่ดีกว่าคำว่าดีที่สุดแล้วที่ผ่านมา สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามขอกลับไปหาสิ่งแรกในชีวิตที่เราเกิดมาเจอแล้วขอให้สิ่งนั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วย นั่นคือ ครอบครัว ที่มี “พ่อและแม่”

ลูกสาวขอขอบคุณพ่อที่ให้ร่างกายที่เข้มแข็งและสมบูรณ์นี้มาให้และขอขอบคุณแม่ที่ให้หัวใจที่อ่อนโยนและเมตตาดวงนี้ให้