ตอนนั้น เรียนอยู่ชั้นม 6 เพื่อนๆทุกคน พยายามหาที่เรียนต่อใหม่ แต่สำหรับเราแล้ว อยากเรียน ให้จบเร็วๆมีงานทำ แต่ว่า สิ่งที่เราใฝ่ฝัน ไม่ตรงกับสิ่งที่พ่อแม่ต้องการหรือ ครอบครัวไม่ ครอบครัวไม่สนับสนุน ตอนแรกจะลงเรียนผู้ช่วยพยาบาล ซึ่งเป็นสิ่งหนึ่งที่เราอยากทำ แต่พ่อบอกว่า เลือกเรียนอย่างอื่น แต่เราก็ไม่อยากหาเรียนอย่างอื่น เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่เราเลือกจะมีใครเห็นด้วยกับเรา แล้วได้สมัครเรียนคณะศิลปะดนตรีซึ่งเป็นสิ่งที่เราใฝ่ฝันอยากจะเรียนเพราะเราถนัดในด้านนี้แต่เพราะพ่อรู้พ่อก็ไม่ให้เรียนเสียใจมาก

            พ่อให้ลงเรียนคณะครุศาสตร์เอกประถมศึกษา ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่วิทยาเขตแม่ฮ่องสอนเป็นสิ่งหนึ่งที่เราไม่ชอบแต่พ่อก็อยากให้เราเป็นก็เลยตัดสินใจเลือกตามที่พ่อบอกจะได้มาเรียนในที่แห่งนี้ตอนแรก ที่เข้ามาก็ รู้สึกกลัว เพราะคิดว่าทำไม่ได้และมันยากเพราะการเป็นครูจะต้องมีความรู้มีความอดทนมีคนเสียสละพอเรียนไปได้ 1 เทอมพ่อถามว่า เรียนหนักไหมยากเกินไปหรือเปล่าสิ่งที่พ่ออยากให้เราเป็นเพื่อจะได้มีอนาคตที่ดี 

             ตอนนั้นเริ่มคิดได้ว่า การที่เราจะเรียนอะไรก็ตาม เราต้องมีความอดทน มีความพยายาม มีความเสียสละแล้วก็มีความตั้งใจ เมื่อเราเลือกเดินในทางใดทางหนึ่งแล้วต้องไปให้ถึงที่สุดเพื่อความหวัง จะบรรลุเป้าหมาย เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในการคิดที่จะเรียน และไม่ต้องยึดติดกับสิ่งที่เราชอบแต่ปัจจุบันต้องทำให้ดีที่สุด