ชีวิตตอน ม.๖  เป็นอะไรที่ยุ่งยากมากจริง ๆ เพราะเป็นการเปลี่ยนแปลงในชีวิตอย่างหนึ่ง  ที่หลาย ๆ คนจะเรียนต่อ หรือหางานทำ  คนที่เรียนต่อจะวุ่นวายกับการหาที่เรียนในรั่วมหาลัย  บางคนก็รู้ว่าตัวเองจะเรียนอะไร  จะเป็นอะไร  บางคนไม่รู้ว่าจะเรียนต่อหรือไม่เรียนต่อดี  บางคนยังไม่ค้นพบตัวเองด้วยซ้ำว่าจะเรียนอะไร แล้วอยากจะเป็นอะไร  บางคนอยากเป็นนั่นอยากเป็นนี้แต่สอบไม่ติดก็มี  บางคนสอบติดในสายที่ตัวเองไม่อยากเรียนก็มี  แต่ลงสอบไปงั้น ๆ 

      ตัวฉันเองอยากที่จะเรียนรัฐศาสตร์กับบัญชี  อาจเป็นเพราะชอบเรียนวิชาสังคมและคณิตศสาตร์ และถ้าเรียนบัญชีโอกาสหางานก็คงจะง่าย  มากกว่าที่มาเรียนสายนี้ ฉันก็ไปสอบลงสาขาที่ฉันอยากเรียน แล้วก็ติดทั้ง ๒ สาขาที่อยากเรียนจริง ๆ  แต่มหาลัยที่ฉันติดนั้นอยู่ไกล  ทางบ้านเลยไม่อยากให้ไป กลัวจะเสียค่าใช้จ่ายเยอะ  ฉันก็ลองสอบใหม่อีกครั้งแต่ก็ไม่ติดที่ไหนเลย  จนบอกกับตัวเองว่าจะไม่เรียน  หางานทำเก็บเงินไปก่อนค่อยเรียนดีกว่า  ฉันลองสมัครเรียนรอบสุดท้ายของราชภัฏอีกครั้ง พอไปสอบรอบสุดท้ายของราชภัฏ  ตัวฉันเองเลือกลงของวิทยาลัยแม่ฮ่องสอน  น่าจะใกล้บ้านและค่าใช้จ่ายคงไม่เยอะ  ตอนสมัครเขาจะมีให้เลือก ๓ อันดับ  ฉันเลือกลงเรียนของวิทยาลัยแม่ฮ่องสอน ๒ สาขา และที่เชียงใหม่ ๑ สาขา  พอวันประกาศผลสอบ  ฉันติดในสาขาที่ตัวเองไม่อยากเรียนนั่นก็คือ  สายครู  แต่ที่เลือกลงเพราะทางบ้านอยากให้เรียน เหตุผลที่ไม่อยากเรียนก็ คงจะเป็นตอนเรียนมัธยม เพราะมีหลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่างที่ทำให้ตัวฉันเองไม่อยากเรียนครู  พอได้มาเรียนแรก ๆ ฉันก็บอกกับตัวเองว่าจะเรียนจบแต่ไม่ทำงานสายนี้หรอก  คงจริงที่ว่ามักเกลียดสิ่งใดมักได้สิ่งนั้น 555  

       วันเวลาผ่านไปอะไรก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ  ความคิดของฉันก็เช่นกัน  เมื่อเรามีโอกาสได้เรียนแล้วทำไม่เราไม่นำความรู้ส่งต่อคนที่ไม่มีโอกาส  แม้ว่าเราจะไม่ได้เรียนในสิ่งที่ตนเองชอบ  แต่เราก็สามารถทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด  เมื่อมองไปรอบ ๆ ตัวเรา ยังมีคนที่ไม่มีโอกาสเหมือนเรา และยังมีโรงเรียนที่ขาดครูอีกตั้งมากมาย  เมื่อเราเลือกจะมาเรียนสายนี้แล้ว  เราจะต้องทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด  และฉันก็ตั้งปณิธานเป้าหมายให้ตนเองใหม่  เพื่อที่ฉันจะได้ทำงานในสายนี้ได้อย่างมีความสุขและสร้างอนาคตของเด็กอีกหลาย ๆ คนต่อไป


" ไม่ใช่อาชีพที่ฝัน  แต่เป็นอาชีพที่ศรัทธา"


ที่มา :https://www.youtube.com/watch?v=w9QcoGpp1yE