กว่าจะมายืนอยู่ในจุด ๆ หนึ่งล้วนต้องผ่านเรื่องราว จุดเปลี่ยนอะไรมากมายในชีวิต
ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่คิดว่าตัวเองจะมายืนอยู่ในจุด ๆ นี้ได้ เพราะครอบครัวผมนั้น
ค่อนข้างที่จะลำบาก มีแค่แม่ที่คอยเป็นเสาหลักของครอบครัวและเลี้ยงดูพวกเรา
เนื่องจากพ่อเสียชีวิตตั้งแต่ผมยังไม่เกิด


การเรียนในระดับประถมและมัธยมต้นนั้นผมก็เรียนอยู่บนดอยแถวบ้าน เนื่องจาก
ใกล้บ้านและแทบไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย พอใกล้จบม.3 ผมก็บอกกับแม่ว่าจะไม่
เรียนแล้ว เนื่องจากถ้าเรียนต่อก็ต้องลงมาเรียนในเมืองแถมเสียค่าใช้จ่ายอีกด้วย
ผมจึงตัดสินใจถามแม่  เพราะอีกใจหนึ่งผมก็อยากอยู่บ้านช่วยงานแม่


แต่เมื่อปรึกษาแม่ แม่และน้า ๆ ก็คัดค้านความคิดผมแล้วบอกกล่าวเหตุผลต่าง ๆ 
นา ๆ กับผม จนผมคิดอยู่หลายคืนและสุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะเรียนต่อ ผมมาสมัคร
สอบที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในแม่ฮ่องสอน เมือผลสอบออกมาผมติดห้องหก(ห้องสุดท้าย)

ผมไม่ได้ลังเลหรือคิดอะไรมากผมตัดสินใจมาเรียนโดยไม่สนเรื่องการอยู่ห้องท้าย ๆ 
แต่เมื่อผมมาเรียนผมเจอกับอะไรหลาย ๆ อย่าง ทั้งคำดูถูกต่าง ๆ นา ๆ จากทั้งคน
ข้างนอกหรือแม้กระทั้งครูบางคนในโรงเรียนที่ไม่ชอบสอนเด็กห้องท้าย ๆ อย่างผม


ตลอดระยะเวลา3 ปีผมเจออะไรมากมาย ทั้งเพื่อนที่เกเรมาก มีเรื่องชกต่อยทะเลาะ
พากันโดดเรียน กินเหล้า ต่าง ๆ นา ๆ และเพื่อน ๆ ที่ดี ๆ ช่วยเหลือกัน ผมอยู่ด้วยความ
ที่ว่าเลือกตัดสินใจด้วยตนเองในการที่จะคิดทำอะไรต่าง ๆ บางอย่างที่ไม่ดีผมก็ไม่ทำ
โดยไม่สนว่าเพื่อนจะว่าอย่างไรเพราะชีวิตเป็นของเรา แต่ก็เคยมีที่บางครั้งหลงเข้าไป
ในทางที่ไม่ดี แต่ผมก็พยายามประคองตนจนจบม.6 ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.22


ตอนนั้นความคิดที่จะไม่เรียนต่อก็กลับมาอีกครั้ง ผมได้ปรึกษาแม่และน้าว่าจะไม่เรียนต่อ
อยากที่จะทำงานเพื่อจะได้มีเงินเร็ว ๆ เพื่อกลับมาดูแลแม่ ตอนนั้นคิดว่าจะเข้ากรุงเทพ
เพื่อหางานทำ แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแม่บอกแล้วแต่ลูกตัดสินใจเอง แต่ลึก ๆ แล้ว แม่ก็อยาก
ให้ลูกสักคนจบปริญญา เนื่องจากพี่ ๆ ของผมแต่ละคนก็เลือกที่จะไม่เรียนต่อกันแล้ว


เมื่อน้ารู้ข่าวน้าก็มาคุยกับผม ถามเหตุผลอะไรกับผมต่าง ๆ นา ๆ และแนะนำอะไรต่าง ๆ 
มากมายกับผม น้าเล่าเรื่องราวชีวิตของตนที่จะได้มาเป็นครูจนทุกวันนี้ มีอยู่คำหนึ่งที่
ทำให้ผมคิดที่อยากจะเรียนต่อ คือน้าบอกว่า "ถ้าได้เป็นข้าราชการอย่างน้อยก็มีสวัสดิการ
ให้คนที่เรารัก อีกทั้งตอนที่เราแก่ลงไม่มีแรงที่จะทำงาน เราก็ยังมีตังให้ทำอะไรต่าง ๆ "
บวกกับการที่ผมเป็นคนที่ชอบเด็ก ชอบอยู่กับเด็ก ๆ ชอบเห็นรอยยิ้มเสียงหัวเราะของเด็ก

ผมจึงตัดสินใจที่จะเรียนต่อ โดยเรียนในสาขาวิชาการประถมศึกษา เพื่อที่สักวันผมจะได้
กลับไปเป็นครูที่บ้านและแบ่งปันสิ่งดี ๆ ให้กับคนที่นั่น ที่สำคัญเพื่อคนที่ผมรัก พอดีกับที่
แม่ฮ่องเปิดเรียนในสาขาดังกล่าวจึงทำให้ผมตัดสินใจยื่นโควต้า มาเรียน ที่เลือกเรียนที่นี่
ก็เพราะอยู่ใกล้บ้าน ประหยัดค่าใช้จ่ายกว่ากันไปเรียนต่างจังหวัดและยังได้อยู่ใกล้ ๆ แม่ 

เรื่องราวทั้งหมดก็คือเบื้องหลังที่ทำให้ผมมายืนอยู่ในจุด ๆ นี้ 

บันทึก วันที่ 5 กันยายน 2562
เวลา 18:00น.