GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ความสำเร็จของยุทธศาสตร์การลดอายุในการเขียนบันทึก

การเขียนบันทึกคือการถ่ายทอดความรู้สึกที่ออกจากใจ จากความจริง จะทำแย่งไรได้หากผู้เขียนไม่เล่าความจริง...จึงไม่เป็นบันทึก ทำไมจึงเป็นบันทึกที่เกี่ยวข้องกันเสมอเพราะความจริงใจที่ตรงกันนั่นเอง

ครูอ้อยกำลังอยู่ในภวังค์แห่งการทำการบ้าน และหลงอยู่วังวนของการเรียนอย่างหนัก  เวลาทำงานที่เครื่องคอมพิวเตอร์  ต้องเปิดหน้าต่างหลายๆบานเพื่อตอบคำถามของคนที่ต้องตอบอย่างตั้งใจ เพราะคนที่ถามหรือเขียนพาดพิงถึงนั้น  เธอทำ....ด้วยความตั้งใจ

ครูอ้อย...ขอบอกตามตรงและจากใจว่า..งง

งงกับการได้อ่านบันทึกของคุณบอนที่เขียนถึงครูอ้อย...ด้วยความรู้สึก งง และเปี่ยมสุข  ยากที่จะได้พบอีก

ครูอ้อยนั่งทบทวนความรู้สึกแบบนี้  ซ้ำ ซ้ำ ซ้ำ  หลายครั้งหลายหนที่ต้องเปรียบเทียบว่า......

บันทึกที่คุณบอนเขียน หรือคุณไมโตเขียนแสดงความคิดเห็นมาถึงครูอ้อย...เหมือน..ลูกข่างที่หมุนอย่างรุนแรงไปตามแรงของผู้เล่นที่อยากจะให้หมุน

หากมันจะหยุดหรือ ไม่หมุนต่อไป....ก็ขึ้นอยู่กับผู้เล่นลูกข่างนั้น

โปรดจงเห็นใจ  ผู้ดู  ลูกข่างนั้นที่มีหัวใจที่บางพริ้ว..ที่จะขาดไปได้ หากลูกข่างนั้นจะไม่หมุนต่อไป

แต่อย่างไร..การกระทำที่คุณไมโต  หรือคุณบอน  หรือท่านอื่นๆที่ได้มอบความรู้สึกที่ดีให้ครูอ้อย..นั้นจะไม่มีวันลืม  ซึ่งท่านผู้อ่านอาจจะสัมผัสได้ถึงความสุข และมิตรภาพแห่งใจนี้

คุณบอนเขียนหยอกครูอ้อยว่า  ........

นายบอน!-กาฬสินธุ์ เมื่อ จ. 11 ธ.ค. 2549 @ 23:08 (113833)

สงสัยครูอ้อยคงจะมึน เพราะโผล่มาทีเดียว เจอพาดพิงไปหลายบันทึก 5555

ครูอ้อย ก็จะบอกว่า....ครูอ้อยทั้งมึน และอัศจรรย์.....อะไรมาดลใจคุณบอนเขียน  หรือ  ใครสั่งให้คุณบอนเขียนบันทึกพาดพิงถึงครูอ้อยได้มากมาย  จนครูอ้อย  งง

คงไม่ใช่แก้ตัว ที่คุณบอน  เขียนถึง  ความพะอืดพะอม กับบันทึกครูอ้อย

โปรดอย่าเข้าใจผิด  ครูอ้อยไม่เคยมีความรู้สึกแบบนั้นเลย  ยังคงเปิดดูบันทึกที่คุณบอนเขียนทุกเที่ยงวัน เพราะรู้ว่าคุณบอนจะเขียนในช่วงนั้น

บันทึกที่คุณบอนเขียนกล่าวถึง  การลดอายุตัวของครูอ้อยในการเขียน มีเพื่อนคนละรุ่น  แต่เป็นเพื่อนกันได้ 

ในการเขียนเรื่องราว..หรือ..บันทึกอะไรไม่มีอายุ  หมายถึง  อายุไม่ได้มาขีดกั้นความรู้ที่เราจะมอบให้กันและกันได้

ครูอ้อยอยากจะบอกคุณบอนว่า  ยุทธศาสตร์การลดอายุตัว  นี้ ครูอ้อยปฏิบัติมาตั้งนานแล้วค่ะ     ครูอ้อยมักจะใช้ในการจัดการเรียนการสอน และเคยเขียนเป็นบันทึกที่หนึ่ง  ของบล็อก  เทคนิคการสอน  และเป็นบันทึกที่หนึ่ง  ของบันทึกใน GotoKnow แห่งนี้ด้วย 

เดี๋ยวคุณบอนจะหาว่า  พอชมแล้วเหลิง  ยกหางตัวเอง  แต่ความจริงก็คือความจริง  บันทึกที่เขียนนั้น  เขียนตั้งแต่วันที่1 มิ.ย.49  หลังจากที่ครูอ้อยสมัครเข้ามาเป็นสมาชิกใน GotoKnow เพียงวันเดียวเท่านั้น นั่นคือบันทึกชื่อ ลดอายุตัวครู

ครูอ้อย  อ่านบันทึกจากคุณบอนเรื่อง.....วิธีการลดอายุของครูอ้อยกับการเขียนบันทึกใน gotoknow  อ่านซ้ำแล้วซ้ำอีก  คุณบอนเขียนด้วยการเอาหัวใจและมันสมองของครูอ้อยไปเขียนหรืออย่างไร  จึงตรงใจไปทุกเรื่อง

หลายคนสงสัย
ครูอ้อย เป็นถึงครูบาอาจารย์ ทำไมกันเองกะนายบอนจังเลย
ทำได้ยังไง คิดอะไรอยู่

ยังไม่พอ ยังกันเองกับคุณไมโต คุณจ๊อด คุณอ๊อบ ฯลฯ ..........................................

เพื่อนต่างวัยทั้งนั้น

ครูอ้อยรู้ตัวเองดีว่า  เกิดก่อนทุกคนที่กล่าวมา..แต่ครูอ้อยเคารพในเกียรติและความรู้ที่ทุกท่านมี  ไม่เคยคิดว่า  ตัวเองเป็นครู  แล้วทุกคนในโลกนี้ต้องเคารพนับถือ

อ่านอีก ก็รู้สึกว่า..... แต่ใน gotoknow ครูอ้อยลบช่องว่างเหล่านั้นทิ้ง
ครูอ้อย  พยายามสร้างความเป็นกันเอง  พยายามสร้างความเป็นชุมชน  และพยายามสร้างตัวเองให้เป็น....สาธารณะ....แบบที่คุณบอนได้บอกครูอ้อยเสมอ

สร้างความเป็นกันเองได้ยังไงกับผู้หลักผู้ใหญ่อย่างครูอ้อย

คุณไมโต หรือคุณบอน ไม่ได้ทิ้งมิตรภาพที่มีต่อครูอ้อย และมาอ่านบันทึกแสดงความคิดเห็น หรือ ให้กำลังใจ...ครูอ้อยก็รู้สึกตื้นตันใจ

ครูอ้อยได้เขียนบันทึกมาบ้างแล้ว  เรื่อง  ความสุข.....คือการยกความทุกข์ออกจากอก  และตอบบันทึกที่คุณบอนเขียน  กราฟความสุข ครูอ้อยได้ตอบ เรื่อง  กราฟความสุขในการเขียนบันทึก และล่าสุดที่เห็นคุณบอน  กลับมา..ไม่พะอืดพะอมต่อไป  จึงเขียนบันทึก  คนสองคนยื่นนิ้วก้อยให้กัน

อีกอย่างหนึ่ง..ที่ครูอ้อย..ตื้นตัน..คือความเป็นครูอ้อยใน GotoKnow  หมายถึง    สังคมเสมือนแห่งนี้ รู้จัก  ซึมซับความรัก   และเป็นมิตรภาพ  และรู้จักว่า  ครูอ้อย  เรียกขาน ครูอ้อยอยากสนิทสนม

แม้แต่  .......คุณปภังกร น้องชายเรียบร้อยของครูอ้อย..จะเรียกว่าอาจารย์สิริพร  ประจำ...แต่ปัจจุบันนี้...เธอเรียก..ครูอ้อย แล้ว

ครูอ้อย..เป็นชื่อเล่น

ครูอ้อย..เป็นตัวละครใน GotoKnow

ครูอ้อย..เป็น.........เป็น...........และเป็น.....

เพราะ  ความสำเร็จของยุทธศาสตร์การลดอายุตัวในการเขียนบันทึก

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 66593
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 6
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (6)

สวัสดีตอนเช้าครับ ครูอ้อย
  • ผมอยากจะบอกครูอ้อยว่า ในโลกสังคมเสมือนแห่งนี้ ครูอ้อยคือความจริงครับ เพื่อนๆทุกคนที่อยู่ บน g2k ก็เป็นความจริงครับ และมิตรภาพก็เป็นความจริงครับ
  • เรากำลังอาศัยโลกเสมือนในการสร้างชุมชนที่เป็นความจริงกันครับ โลกที่ไร้พรมแดน โลกที่ไร้ข้อจำกัดครับ
เฮ้อ ลายตา
ครูอ้อยเป็นตัวละคร แล้วเล่นบทไหนเนี่ย นางเอก แม่นางเอก ฯลฯ

เรากำลังอาศัยในโลกเสมือนจริงอย่างที่คุณไมโตว่า

ขอบคุณค่ะคุณไมโต

  • โลกนี้  มีความสวยงาม  หากแต่เราจะคิดว่าสวยใช่ไหมคะ
  • โลกเสมือนแห่งนี้...เป็นจริง..ดังคุณไมโตว่าไว้
  • จะได้พบกันที่ตึกช้างหรือเปล่า  โลกแห่งความจริงค่ะ

ขอบคุณค่ะ 10 มีนาคม  2550 

สวัสดีค่ะคุณบอน....

  • ลายตาเพราะสีสันใช่ไหมคะ
  • ไม่ใส่สีก็ได้ค่ะ  ไม่ชอบเหมือนกัน   แต่ลองดูค่ะ
  • เล่นบท  ไม่ใช่แม่ และนางเอกค่ะ
  • จะเล่นบท  แม่ยายค่ะ อิอิ

พบกันนะคะที่ตึกช้าง 10 มี.ค. 2550

  • กำลังจะลืม...กลับมาอีกแล้ว..บันทึกเก่าแห่งความสุข  
  • บันทึกวนเวียนกลับมา
  • แต่คนก็ยังเหมือนเดิม  ไม่เปลี่ยนแปลง
  • ขอให้เป็นเช่นนี้  เหมือนกับตัวอักษรในบันทึกแห่งนี้ตลอดไป
สุขหรือไม่ก็เขียนมาได้ 1500กว่าแล้วค่ะ