ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณศิริกับนายดำ แห่งภาควิชาพยา-ธิฯของเรานี่แหละค่ะ

วันนี้ขออนุญาตเล่าเรื่องคนใกล้ตัวแบบชื่นชม เพราะอดไม่ได้จริงๆค่ะ สัปดาห์นี้คุณศิริเธอรับหน้าที่คุมเครื่องอัตโนมัติ Hitachi 917 งานประจำที่หนักหนาสาหัสสำหรับพวกเราทุกคน เรียกว่าถ้าอยู่จุดนี้ ก็คือต้องตัดขาดจากโลกภายนอกกันไปเลย แต่...ไม่ใช่สำหรับคุณกิจติดจรวดอย่างคุณศิริค่ะ เธอวิ่งปรู๊ดปร๊าดไปทางโน้นทางนี้ พิชิตงานด้วยความรวดเร็ว เธอหันหน้าจิ้ม key test ในเครื่องปึ๊บ ปึ๊บ ปึ๊บ แล้วก็หันหลังมาเจอจอคอมพิวเตอร์อีกตัว เพื่อพิมพ์บันทึกเพื่อลงบล็อกไปด้วย (เธอบอกว่า ถ้าอยากเขียนต้องรีบเขียน ไม่งั้น...หาย)

นอกจากนั้นสัปดาห์นี้เธอยังคงมีควันหลงจากงานมหกรรมฯติดมา พูดคำว่า KM หลายๆครั้งจนคนข้างกาย (ที่แม้เธอจะไม่ได้พูดด้วย ก็ได้ยิน) จัดการติดเบรคให้ เล่นเอาตัวเอง คนเสมอนอกต้องอมยิ้มไปด้วย  ขอบอกว่าคุณศิริเป็นแรงบันดาลใจที่ดีมากในการทำงานค่ะ พลังอันล้นเหลือส่งผ่านมาถึงเราไปด้วย ถ้าอาทิตย์นี้ไม่ได้อยู่ใกล้เธอ เพราะเราทำงานจุดติดกัน คงจะนั่งหัวบวมทำอะไรไม่ถูก (ยังไม่หาย แฮงค์จากอากาศกรุงเทพฯ เลยค่ะ)

ส่วนนายดำก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย เป็นคนคิดดี คิดเร็ว ทำจริงอยู่เสมอ เพิ่งได้ทราบเคล็ดลับวันนี้ที่ต้องได้ขอให้นายดำเอามาเขียนถ่ายทอดในบล็อกเป็นวิทยาทานด้วยเถิด ก็คือมาจาก "แม่"นั่นเอง นายดำประทับใจคุณแม่มาก เล่าว่าคำสอนของท่าน ซึ่งเรียนจบแค่ป.4 นี่แหละ มีคุณค่าเป็นอย่างมาก ทำให้ทั้งชีวิตแม่เองก็เจริญก้าวหน้า จากความไม่มีอะไร จนมีฐานะ เลี้ยงลูกชายทั้งสี่คน ได้เป็นคนดีมีความคิด มีคุณภาพ ฟังแล้วประทับใจ คิดว่าคุณแม่ของนายดำ ได้รับรางวัลชีวิตที่ยิ่งใหญ่ไปเรียบร้อยแล้วค่ะ ทั้งจากผลงานที่มีชีวิต จับต้องได้นี้ และจากความชื่นชมที่ลูกกล่าวถึงท่าน เป็นแม่ตัวอย่างในใจไปเลยค่ะ ต้องขอไปกราบสักวัน

คุณศิริบอกด้วยว่า เธอเปลี่ยนจากคนคิดแต่เรื่องสนุก สนใจแต่ตัวเอง มาเป็นคนที่ใส่ใจความเป็นไปของคนอื่น อยากช่วยผู้อื่นด้วย ก็เพราะนายดำนี่เอง

นี่แหละค่ะ โชคดีที่มีคนคุณภาพทั้งสองคนนี้ อยู่ใกล้ๆตัวทุกวัน ขอบคุณความรู้สึกดีๆและพลังใจสำหรับสัปดาห์นี้จากทั้งคู่ค่ะ จึงขอนำมาเผื่อแผ่ต่อถึงมิตรรักชาว GotoKnow ไปด้วยค่ะ สุขสันต์วันหยุดยาวนะคะ