...ท่านให้ความรัก ..... ความเมตตา...ความอบอุ่น....และเป็นธรรม....ไม่มีแบ่งพรรคแบ่งพวก.....ไม่มีลูกน้องของกู.....เด็กของกู....คนของกู...(กูต้องให้ 2 ขั้น..อุ๊ย..ผิดเรื่อง..)....ปกครองโดยใช้หลักสามัคคีธรรม...เมตตาธรรม...และ...หลายๆธรรม.

 เป็นเรื่องเล่า....จากแพทย์ผ่าตัด...อาวุโสมั๊กมากกกๆ....มากพอที่น่าจะเป็นเรื่องที่เชื่อถือได้

กาลครั้งหนึ่ง...นานมาแล้ว....

มีเจ้าเมืองเจ้าเมืองหนึ่ง....ปกครองดูแลประชาชนให้อยู่เย็นเป็นสุขมาโดยตลอด...ท่านให้ความรัก ..... ความเมตตา...ความอบอุ่น....และเป็นธรรม.....ไม่มีแบ่งพรรคแบ่งพวก.....ไม่มีลูกน้องของกู.....เด็กของกู....คนของกู...(กูต้องให้ 2 ขั้น..อุ๊ย..ผิดเรื่อง..)....ปกครองโดยใช้หลักสามัคคีธรรม...เมตตาธรรม...และ...หลายๆธรรม

ท่านเป็นเจ้าเมืองที่มีความแข็งแรงมั๊กมากกๆๆ....รวมทั้งกองทหารของท่านด้วยมีอยู่คราวหนึ่ง...ศัตรูต่างเมืองยกกองทัพมาประชิดหัวเมือง...ท่านนำกองทหารออกรบเองภาพที่คนเล่าเห็นคือ……

” โอย....เจ้าเมืองนี้เป็นผู้นำที่เข้มแข็ง...ไม่ย่อท้อ...แข็งแรงมาก...สองมือถือดาบกวัดแกว่งไปมาในการสู้รบ...รุกไปเรื่อยๆ...จนถึงกำแพง ”…คนเล่าพักเหนื่อยยังกับออกรบเอง...

“ พอถึงกำแพงก็นำทหารปีนกำแพงข้ามไป...สองมือก็ถือดาบกวัดแกว่งอยู่อย่างนั้นแหละ....ท่านปีนกำแพงนำทัพอย่างคล่องแคล่ว...ว่องไว...ทัพทหารก็ทำตามท่านแม่ทัพ...มาเป็นกองทัพเลยนะ...ทุกคนถูกฝึกมาดีมาก....ทำตามอย่างท่านแม่ทัพอย่างคล่องแคล่ว....”  ท่านผู้เล่า...เล่าไปเรื่อยๆ...ทุกคนตั้งใจฟังประวัติศาสตร์...

วันนี้อาจารย์มาแปลก...สอนประวัติศาสตร์.....

แต่...เอ.....สองมือก็ถือดาบกวัดแกว่งไปมา....แล้วปีนกำแพงนำทัพอย่างคล่องแคล่ว...ว่องไว...มันให้เป็นที่สงสัยของผู้ฟังสาวน้อยๆ….ทำได้ไงหว่า......

“ อาจารย์ขา....แล้วเขาใช้อะไรจับกำแพงปีนล่ะคะ...มือก็ถือดาบซะทั้งสองมือแล้วน่ะ....”

“ เอ้า....ก็หัดคิดเอาเองบ้างซี้...เด็กสมัยนี้ชอบถาม...ไม่ชอบคิดเองว่ะ...”

ทุกวันนี้สาวน้อยคนนั้น...ก็ยังคิดไม่ออกเลยค่ะ...ช่วยคิดหน่อย...นะคะ...