ไม่ได้เอ่ยอ้างถึงใครก็ไม่ว่ากันนะคะ...
(เสาร์ที่ 2 ธ.ค.49......)
เดินหยอกเย้า กระเซ้าแหย่ ตั้งแต่เช้า
พบเพื่อนเก่า คุณศิริวรรณ(หวังดี) ทันสมัย
คุณเรวัต ผู้เก่งกาจ ในปูนฯไทย
ก็ยังได้ ทักคุย อุ๊ย..ดีใจ
นั่งเบียดไป ในรถตู้ ดูอบอุ่น
คนคอคุ้น คุยไม่ทัน น่าหมั่นไส้
ถึงไบเทค พบพระเอก คุณอุทัย(อ้นพิมพ์)
เดินดุ่มไป พบชายขอบ คนชอบกัน
ไปถึงห้อง คุณอำนวย ช่วยสร้างชาติ
สายตาปราด เห็นผู้ใหญ่ ในใจฉัน
รีบเดินรี่ ปรี่เข้าทัก สวัสดีพลัน
ได้พบท่าน อ.เลขา น่าชื่นใจ
พบคุณหนึ่ง กับคุณออย มากรอยยิ้ม
ให้เอมอิ่ม แสนละมุน อุ่นสดใส
คุณทวีสิน หมออัครินทร์ พูดกินใจ
ยกนิ้วให้ คนไร้กรอบ แหมชอบจัง
เดินว้าวุ่น ครุ่นคิด ติดใจนัก
ยังไม่ทัก คุณหมอนนท์ คนขึงขัง
อีกพี่ศรี ที่แสนดี นั่นก็ยัง
เจ็บใจจัง ถ้าไม่พบ คงจบกัน
โชคยังดี วินาที เกือบสุดท้าย
เห็นไวไว วิ่งตามติด ไม่คิดฝัน
โดดเกาะแขน จับไว้แน่น ก็เราแฟนกัน
ได้คุยกัน แม้เพียงนิด ก็ติดนาน
แสนเสียดาย ไม่ได้จุ๊บ คุณศุภลักษณ์
อยากทายทัก สักนิดนึง ให้ซึ้งหวาน
อีกหลายท่าน ไม่บรรจบ ไม่พบพาน
คงสักวัน โอกาสให้ ได้พบกัน
อีกหลายท่าน ไม่กล่าวอ้าง ในทางนี้
ทุกท่านที่ มอบรอยยิ้ม อิ่มใจฉัน
หากลืมลง หลงหูตา ไม่ว่ากัน (เนาะ!)
ผองเรานั้น กัลยาณมิตร จิตใจงาม.....